Ecotoerisme

Buhoma community Travel Blog

 › entry 6 of 7 › view all entries
Me & silverback

Ecotoerisme is hip.  Ik doe aan ecotoerisme. In Uganda bezoeken we op 30 en 31 december het Bwindi Impenetrable Forest: we gaan berggorilla's bezoeken. In het gehele (ugandese deel van) het natuurpark komen zo'n 350 berggorilla's voor in groepen varierend in grootte van 6 tot 22 individuen. Van deze groepen zijn er drie aan mensen gewend. Deze kunnen dus bezocht worden door toeristen. Er zijn per groep 8 permits per dag beschikbaar, totaal kunnen er dus iedere dag maximaal 24 toeristen een bezoek brengen. Ook op de dagen dat er geen toeristen komen worden de gorilla's bezochd, zodat de rangers weten waar ze zitten en de gorilla's gewend blijven aan het dagelijkse bezoek door mensen.

Alle berggorilla's profiteren van deze regeling. Drie groepen zijn niet helemaal wild meer (maar zeker niet tam!), maar door de inkomsten uit de permits (die erg prijzig zijn) kan het natuurpark in stand worden gehouden.

Baby gorilla


De groep die wij bezoeken bestaat uit 9 individuen. Voor we vertrekken krijgen we uitgebreide instructies over de do's en dont's bij de gorilla's. Onze reisbegeleider had aangeraden om een drager in te huren voor de mogelijk zware tocht. Omdat de dieren overal heen kunnen trekken kan de wandeling tussen de 0 en 4 uur in beslag nemen (enkele reis!). De drager kan je rugzak dragen met dagproviand, regenkleding, water en wat je meer mee wilt nemen. Omdat de tocht erg zwaar kan zijn een goede tip en je helpt de lokale ecomonie weer een handje.

Na een klim van drie kwartier krijgt onze gids van de trackers die ruim voor ons vertrokken zijn bericht dat de gorilla's verder zijn getrokken dan verwacht. We moeten het hele eind terug naar het startpunt vanwaar we met een pick-up naar de andere kant van de berg gereden worden.
Pygmee ladies
Dan volgt een zware klim op een stijle helling. Het nut van de porters bewijst zich hier. Ze zijn niet te beroerd om de vadsige mzungu met een bureaustoelconditie omhoog te trekken en te duwen mocht dat nodig zijn, bij sommigen van ons met drie man tegelijk!. De beloning wacht aan te top. We komen (uitgeput en smerig) aan bij een groep die net uitgefoerageerd is en ligt te rusten. De silverback (het alfamannetje) doet z'n naam "he-who-sleeps-a-lot" eer aan en opent alleen even en oog om ons te peilen. De rest is ook in rust op een kleintje van vier maanden na. Die is - met suboptimale oog-handcoordinatie - aan het klimen en klauteren in een boompje. Uit verveling treiteren van de volwassenen blijkt ook een leuke bezigheid. Helaas voor ons mogen we maar een uur blijven (voor mijn gevoel tien minuten) voor we aan de terugwandeling beginnen.

Het bedrag dat we voor de permits hebben betaald wordt niet alleen gebruikt voor het behoud en de bescherming van het natuurgebied. Zoals het hoort bij ecotoerisme wordt een deel van de inkomsten aangewend ten behoeve van de lokale bevolking. De mensen van Buhima hebben het duidelijk beter dan in andere delen van Uganda. Er zijn o.a. scholen, weeshuizen, een ziekenhuis en een kerk neergezet (die laatste zou zeker niet mijn keus zijn, ook zonder religieuze hersenspoeling doet de mens al genoeg kwaad). Doordat de bevolking op deze wijze geholpen wordt is er geen noodzaak om te gaan stropen, kappen of het woud op een andere manier te beschadigen. Ecotoerisme lijkt op deze manier een kleine investering (drie groepen niet helemaal wilde apen) met een groot resultaat.

Helaas is er ook een keerzijde. Omdat we twee dagen op deze plek blijven is er de mogelijkheid een stadswandeling te doen. Hier krijgen we onder begeleiding van een gids te zien hoe de lokale bevolking leeft en werkt. Als hoogtepunt staat een bezoek aan een pygmeeëndorp op het programma. Wie zich hierbij een voorstelling maakt van huizen van bananebladeren en halve wilden midden in het impenetrable forest vergist zich. Het dorp bevindt zich buiten het woud tussen de bananeplantages. De kinderen lopen in bob-de-bouwer t-shirts. Wat is er gebeurd met de stam van kleine jagers-verzamelaars? Vooruitgang. Door de oprukkende landbouw en "beschaving" is het woud steeds kleiner geworden. Daar waar voorheen de pygmeeën en gorilla's een ruim leefgebied deelden zonder elkaar in de weg te zitten is dat gebied te klein geworden voor beide groepen. In al haar wijsheid en onder druk van de milieubewegingen heeft de ugandese regering de pygmeeën het bos uitgezet. onze gids brengt het positief: "zij" (het deel van de bevolking met de macht) hebben de pygmeeën land gegeven om gewassen te telen (iets wat deze mensjes voorheen nooit deden), toegang tot onderwijs en medische voorzieningen. De introductie van een groep die voor ons gaat dansen is typerend: "this group is specially trained to entertain visitors". Alsof het circusdieren zijn. De manier waarop deze pygmeeën behandeld worden heeft veel weg van de manier waarop wij westerlingen in de koloniale tijd (kolonie is het eufemisme dat onze geschiedschrijvers gebruiken voor op inheemse volken veroverde gebieden) de autochtone bevolking behandelden. Zoveel leren we dus van onze geschiedenis.

Als ze voor ons dansen en zingen lijken met name de oudere pygmeeën enigzins op te leven. Alsof ze even terug zijn in hun bos. Als het afgelopen is lopen we nog even langs de kraampjes met handwerk. De pygmeeën staan er al weer bij alsof het hen allemaal niets meer kan schelen. De artikelen worden niet aangeprezen en de energie is er uit.

Ecotoerisme is hip. Ik doe aan ecotoerisme. Maar een wrange bijsmaak heeft het wel.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Me & silverback
Me & silverback
Baby gorilla
Baby gorilla
Pygmee ladies
Pygmee ladies
Buhoma community
photo by: dizzy71nl