Over gevangenschap, vrijheid en verdrijving

Robben Island Travel Blog

 › entry 29 of 29 › view all entries
Ingang van Robbeneiland.

We hebben goed geslapen, maar staan op met gemengde gevoelens. We verheugen ons op ons bezoek aan Robben Island, maar het voelt helemaal niet goed dat we vanavond al weer naar huis moeten. Zuid Afrika heeft ons gegrepen en laat niet zo maar los.

We gaan buiten het hotel ontbijten, bestellen hetzelfde als gisteren en laten ook meteen een paar sandwiches klaar maken om mee te nemen voor later op de dag. We weten namelijk niet of we straks nog tijd hebben voor uitgebreid avondeten voor we het vliegtuig in moeten.

Onze boot naar Robben Island vertrekt om 9 uur, maar eerst moeten we bij de haven zien te komen.

Monument van de gevangenen en het gad in de verte is de toilet/vergaderhok.
Een taxi is verreweg de snelste manier en Johan heeft er al een paar voor ons besteld. Het hotelpersoneel wil ons in de (veel duurdere) hoteltaxi’s praten en heeft geen andere taxi's laten komen zoals Johan gevraagd had. De volgende keer is het beter om de taxi’s helemaal buiten het hotel om te regelen. Trudy probeerd nog snel even 2 andere taxi's te regelen maar krijgt de hele groep over zich heen, die haar goede bedoelingen niet inzien. Dus gaan we met de hotel taxi, die op zijn minst 4 keer zo duur is.

Aangekomen bij het V&A Waterfront moeten we even kijken waar we precies naar toe moeten, maar we vinden het snel en dan wachten we geduldig in de rij tot de deuren open gaan waarachter de boot ligt te wachten. Om klokslag 9 uur licht de boot het anker en in een mum van tijd zijn we op open water.

Het contrast van de gevangenismuren met een foto van de vrijlating.
We gaan naar het bovendek waar we een beter uitzicht hebben. Als we achterom kijken zien we Kaapstad met de Tafelberg op de achtergrond en voor ons ligt Robben Island aan de horizon. Na een half uurtje varen we de haven van het gevangeniseiland binnen en als er niet zo veel toeristen geweest waren, dan zou ik zeker overvallen zijn door een gevoel van totaal isolement. Zonder hulp van de buitenwereld is het onmogelijk levend van deze rots af te komen.

We stappen in een bus waar een voormalig gedetineerde ons de geschiedenis van het eiland begint te vertellen. De bus brengt ons naar de steengroeve waar de gevangenen te werk werden gesteld. In de hoogtijdagen van het eiland was Apartheid “alive and kicking” en dit gaf de gevangenen de mogelijkheid te studeren en plannen te maken.

Een gevangeniszaal.
De beste plek hiervoor waren de toiletten. De bewakers waren allemaal blanken en de meeste gevangenen waren zwarten of kleurlingen. Omdat blanken niet naar “zwarte” toiletten gingen konden hier ongestoord plannen gemaakt worden.

Bij de ingang van de groeve ligt een stapel stenen, dit is een monument dat eigenlijk per ongeluk is ontstaan. Nelson Mandela bezocht de groeve op een dag (een tijd na zijn vrijlating) en legde een steen op de grond. Alle andere aanwezigen volgden zijn voorbeeld en het monument was geboren. Als we de bus uit gaan en door de poort lopen steekt het gevoel van gevangen zijn weer de kop op. We zijn omgeven door hekken, prikkeldraad en wachttorens. Toen de gevangenis nog in gebruik was, was alles grijs geschilderd. Nu zijn hier en daar ook andere kleuren te zien, maar het is nog steeds geen vrolijke plaats.

Terug naar Kaapstad.
Binnen neemt een andere ex-gedetineerde de leiding over. Hij neemt ons mee naar de slaapzalen, de binnenplaatsen, de douches en de cellen. Hij vertelt ook over de verschillen tussen de rassen voor wat betreft voedselrationering. De zwarten kregen minder dan de Aziaten, die op hun beurt weer minder kregen dan de blanken. Ik had dit voor geen goud willen missen, maar ben toch wel blij dat de gids ons weer laat gaan nadat hij zijn fooi heeft ontvangen. Als we het eiland weer per boot verlaten worden we uitgezwaaid door een paar zeehonden terwijl ze vrolijk in zee dobberen.

Net na het middaguur komen we weer aan land, waar ook weer een paar zeehonden op ons liggen te wachten. Vanuit de haven hebben we een goed uitzicht op de twee meest karakteristieke gebouwen van V&A Waterfront.

V&A waterfront.
Een blauw huis en de rode klokketoren, elk aan één kant van de voetgangersbrug. Terwijl we pannenkoeken eten als lunch op een terras bij de klokketoren vermaakt een groep jongeren de mensen met hun zang en dans.

Na de middag hebben Trudy en ik nog een paar dingen die we willen doen. Eerst gaan we een wandelingetje maken in The Company’s Gardens. Deze tuinen zijn aangelegd door de VOC om groenten te verbouwen, zodat hun schepen vers proviand in konden slaan als ze onderweg waren naar de Oost, dit om te voorkomen dat de scheepslui zouden sterven aan scheurbuik. Tegenwoordig worden ze alleen maar gebruikt om lekker in te wandelen en tot rust te komen. De kathedraal van St. Joris, The Houses of Parliament en het Zuid Afrikaans Museum zijn hier vlak in de buurt. De tuinen zijn een goede manier om even aan de drukte van de stad te ontkomen zonder de stad daadwerkelijk uit te hoeven.

Wij zijn pannekoeken aan het eten op een teras van een restautanr, als een groep mannen komen dansen en zingen.

Het laatste wat we vandaag op het programma hebben staan is het District Six Museum. Het duurt een tijdje voor we het museum gevonden hebben en we verlangen naar een lekker koel gebouw met airco, maar helaas zit dat er niet in. Het is er warm binnen, vochtig en warm. Terwijl we rond kijken krijgen we een beter idee van de geschiedenis van District Six. Alle mensen werden gedwongen hier hun huizen te verlaten en zich ergens anders te vestigen, het district was namelijk uitgegroeid tot het “slechtste gedeelte van Kaapstad” nadat alle welgestelde uit zichzelf naar betere lokaties vertrokken waren. De huizen van de armen werden gesloopt door bulldozers, ook al hadden de mensen nog geen ander huis om naar toe te gaan. Tegenwoordig is District Six een braakliggend terrein, beter bekend als de Cape Flats.

The Company’s Gardens met op de achtergrond de tafelberg.
Waarschijnlijk zal er aan deze situatie voorlopig niets veranderen, omdat niemand het lef heeft hier iets te bouwen. Niemand durft plannen te maken en deze naar voren te brengen, het ligt allemaal nog veel te gevoelig. We verlaten het museum niet in een jubelstemming, maar als je een land bezoekt moet je je ogen niet sluiten voor de minder mooie kanten van de geschiedenis.

Eenmaal terug in het hotel hebben we nog tijd voor een verfrissende douche, we mogen de douches bij de fitness ruimte hiervoor gebruiken, en dan is het tijd om naar het vliegveld te vertrekken. Op weg hier naar toe maken we nog een primeur mee in Zuid Afrika: file. Vreemd, in Nederland hebben we dit elke dag en hier is het het laatste wat in je op komt.

Aangekomen op het vliegveld nemen we afscheid van Johan en Gert en dan is het wachten op het vliegtuig dat ons terug brengt naar ons koude kikkerland…

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Ingang van Robbeneiland.
Ingang van Robbeneiland.
Monument van de gevangenen en het …
Monument van de gevangenen en het…
Het contrast van de gevangenismure…
Het contrast van de gevangenismur…
Een gevangeniszaal.
Een gevangeniszaal.
Terug naar Kaapstad.
Terug naar Kaapstad.
V&A waterfront.
V&A waterfront.
Wij zijn pannekoeken aan het eten…
The Company’s Gardens met op de …
The Company’s Gardens met op de…
Zeehond.
Zeehond.
Robben Island
photo by: mikevirgo0824