Eerste dag van het echte leven in Malaga

Malaga Travel Blog

 › entry 2 of 2 › view all entries

Ondanks dat de eerste dag zo was gelopen, voelde ik me toch lekker. Ik was zo blij dat ik gelijk werd opgenomen door mijn roommates-for-one-day!

Maandag moesten we er vroeg uit. Om half 10 moesten we op school zijn. Daar zou ik een testje en een gesprekje krijgen om te kijken in welke groep je kwam. Best spannend, ik wist niet wat me te wachten stond. We moesten allemaal naar het dakterras. Allemaal gezichten die ik nog nooit had gezien. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik al die gezichten nooit meer zou vergeten.

We moesten samen met senora Concha naar een lokaal. De lokalen waren allemaal erg klein omdat de klassen daar maximaal uit 8 personen bestaan. Eerst vroeg ze aan iedereen of ze zich voor wilden stellen en konden vertellen wat ze allemaal al hadden geleerd voor Spaans. Daarna kregen we een testje en we moesten een stukje schrijven over de stad (ahum, wouw) waarin je woont. Het was bloedje bloedje heet in dat lokaal en iedereen trok ongeveer hetzelfde gezicht: 'het waar-gaat-dit-in-hemelsnaam-over?-gezicht'. Er gingen zoveel dingen tegelijk door mijn hoofd. Ik moest sowieso aan die tekst denken, maar ook kijken of er hunks in de klas zaten of meisjes die er relaxt uitzagen. En je vraagt je af bij wie je misschien in de klas komt. Moet je nou wel of niet iets zeggen, of kom ik dan dom over? Enz enz enz. Ik was wel een beetje onzeker, maar ergens weet je dat iedereen dat is. De meeste mensen waren daar alleen.

Na de test stonden we buiten even te kletsen. We besloten met Kurt, een harley-davidson fan van +-50, een zweeds meisje en twee duitse gasten koffie te gaan drinken om de hoek. Dat was best gezellig, maar op een gegeven moment tolde mijn hoofd wel van alle talen die ik door elkaar hoorde. Eerst Spaans, dan Engels en Duits en je denkt ergens nog in het Nederlands.

Na de pauze moesten we terug naar Concha. Zij had ons ingedeeld. Samen met Talia, een heel lief canadees meisje, kwam ik in klas B. Je had klas A, B en C, deze waren ook weer onderverdeeld in verschillende niveaus. In die klas zaten Rolf, Kelda (roommate-for-one-day) en Victor. Rolf was een jongen uit Amsterdam die Spaans moest leren voor zijn werk. Hij was nogal erg.. ehm.. aanwezig, maar wel vrolijk! Kelda is heel lief en rustig. En Victor, dat was een geval apart. Hij kwam uit Zweden en was to-gay-to-function. (Meangirls red.) Onze lerares heette Mari-Carmen. Wat een schatje was dat zeg. Ze gaf heel erg leuk les, was geduldig, grappig en persoonlijk. Altijd als ik haar zag dacht ik: "Wat een poepie".

Na de pauze zat ik 2 uur in die klas. Het laatste uur kwam ik in een andere klas. Dat kwam omdat ik een intensieve cursus volgde en dat deed niet iedereen. Je kon ook gewoon een normale cursus volgen. Hierbij had je 4 uur per dag les en bij een intensieve 6 uur. Het 6e uur zat ik dus bij andere mensen in de klas. Rolf uit de 'normale' klas, had ook nog dat intensieve uur en de rest werd vervangen door 3 duitsers, halleluja. Zit ik daar met 4 grote jongens... Heiko de reus, Jannes de gek, Rolf de hollander en Olivier de ... Olivier. Ik had het idee dat ze me best wel dom vonden. Zij konden tenslotte een stuk beter Spaans dan ik, dacht ik. Met de 'intensieve' klas hadden we ook weer een andere lerares: Concha, die van de test. Zij was niet zo geduldig, maar wel aardig. De eerste dag werkte ze nogal op mijn zenuwen en daardoor maakte ik ook wel wat domme fouten. Kregen die Duitsers helemaal een mooi beeld van me...

Die dag sprak ik Jan nog en die vertelde me dat ik die dag om 8uur de sleutel van het nieuwe appartement op kon halen. Hij liet het me ook even zien. O my god! Wat een appartement, wat een huis! Ik mocht gewoon in een dikke vette villa gaan wonen. Deze stond in dezelfde straat als de school notabene! Yes, eindelijk goed nieuws!

Na school had ik afgesproken met Sanne en Merel om boodschappen te gaan doen bij de Supermercado in de buurt. Ik was een beetje laat. Excuus: ik stong nog met Rolf te praten. Excuus: ik snakte naar Nederlands. Mijn boodschappen bestonden vooral uit dingen die makkelijk te bereiden waren en energiedrank. Het was ook vooral erg veel. Bleek ook niet zo handig te zijn want ik kon 's avonds pas verhuizen...

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!

's Middags had ik met Jan afgesproken om dezelfde avond nog de sleutel op te halen zodat ik in het nieuwe huis kon slapen. Zodoende stond ik om 8 uur 's avonds samen met Sanne en Merel voor school. Jan kwam ook net aanrijden op zijn scootertje, inclusief bééldige helm overigens... Hij gaf me de sleutel en nog wat extra lakens en toen kon ik eindelijk aan de meiden laten zien waarom ik zo blij was hun appartement te kunnen verlaten:

"Ojoooo, moet je die keuken zien! En ze heeft een fokking dvd-speler!" Wat ze ook aantroffen was een jongen die ook ik nog niet gezien had. Ik heb nog steeds géén idee hoe je zijn naam schrijft, maar je sprak het uit als Jôhoskuh. Hij kwam uit Japan! O my god, uit Japan. Ik ontmoet hier echt mensen van over de hele wereld! Wel leuk. Wat me alleen wat minder leuk leek, was het feit dat hij beter Spaans sprak dan Engels. Dát zouden gezellige gesprekken worden zeg... Maar hij deed zijn best, ik deed mijn best en het bleek dat we elkaar nog best goed verstonden.

Toen we met z'n drieën, drie meiden in de bloei van hun leven, binnenkwamen werd Johoske wel een béétje zenuwachtig. Hij liet zeker 3 keer zijn telefoon vallen en ook zijn sleutels belandden meerdere malen op de grond. Ook verraden de donkere plekken onder zijn armen dat hij het wel erg warm had. Arme jongen. Toen we zeiden dat we al mijn spullen nog moesten gaan halen stelde hij voor om mee te lopen. Super aardig, en dat terwijl hij zelf helemaal onder spanning stond. Met een 4-mans leger liepen we dus weer richting het appartement. Ik dacht dat de Jap meeliep omdat hij nog naar de supermarkt, die op de route lag, moest. Dus toen we daar voorbij liepen zei ik: "Hasta luego!" ("Tot straks!") Oeps, een beetje lullig, want wat bleek..? Hij was helemaal mee gelopen om te helpen dragen. Ik had het schijnbaar niet helemaal begrepen.

Onderweg had ik een beetje met hem gepraat en het leek me wel een aardige jongen. Hij was alleen wel een beetje verlegen, maar dat zou nog wel bijtrekken dacht ik. Nadat we het appartement binnen rolden namen we wat te drinken en kletsen we nog even met Kelda en Chris. (de oude room-mates) Maar we kregen allemaal honger dus het werd tijd om terug te gaan. Toen ik mijn koffer wilde pakken, sprong Johoske gelijk op! Hij zei: "Kom maar met die koffer." Dus ik dacht: "Emm .. oke, wat ben je ermee van plan dan?" En als reactie op mijn ik-snap-het-ff-niet-blik zei hij: "Ik ben gekomen om je te helpen." Nou ja, dat aanbod sla ik natuurlijk niet af. Ik had wel meerdere malen gevraagd of ik het niet zelf hoefde te doen hoor! Sanne en Merel pakten wat boodschappen-tasjes en uiteindelijk liep ik daar zelf met rugzak op en één boodschappen-tasje. Niet zo eerlijk dus, maar ik vond dat ik het had verdiend. Ik was kapot.  

Die avond was er een welkomstfeestje in de Tortugabar voor alle nieuwe leerlingen. Daar moest ik natuurlijk bij zijn, want het is geen feest als Stefanie niet is geweest. (grapje) Op school hadden we een bonnetje gekregen die je in kon ruilen voor één consumptie. Die moest natuurlijk wel benut worden. De Japanner wilde ook naar het feestje en ik had al met de meiden afgesproken om samen te gaan. Ik moest eerst maar eens wat gaan eten en daarna zou ik me opfrissen. Ik gooide wat, ondertussen half ontdooide, vissticks in een pannetje. Zelf was ik nog best onder de indruk van mijn kookkunsten, maar ik was ook echt de enige. Johoske lachtte me namelijk stiekem uit. Hij zei ook heel beleefd "dat het misschien beter was om de knop de volgende keer de andere kant op te draaien, want anders werd de pan nooit van z'n-lang-zal-tie-leven warm." Tja, ik moest nog een hoop leren... De vissticks smaakten trouwens wel!

 

 

 

Sponsored Links
Malaga
photo by: missmzungu