De grote verhuizing

Malaga Travel Blog

 › entry 1 of 2 › view all entries
De laatste keer uitgaan.

Zondag om 20:00 kon ik de sleutel van het nieuwe huis ophalen bij Jan. Die middag had ik het al gezien en het zag er zó ontzettend luxe uit! 2 badkamers, een grote huiskamer (met tv en dvd-speler!), mooie keuken, wasmachine, 2 verdiepingen etc etc. Daar kon ik wel 2 weken in doorbrengen hoor, geen probleem... Bovendien stond het huis ook nog eens in dezelfde straat als de school, Chris: No more excuses for you getting late at school!

Samen met mijn spliksplinternieuwe vriendinnetjes Sanne en Merel liepen we naar Jans kantoortje in het schoolgebouw. Een beetje vreemd misschien, maar die was nog zo laat aanwezig daar! Hij gaf mij wat lakens en de sleutel, ow wat voelde dat goed. Ook kreeg ik te horen dat ik bij een Japanse jongen zou wonen, hmm.

Met Sanne, wat een chick!
. Je weet natuurlijk nooit waarbij je terechtkomt. Maar toen dacht ik: "Stefanie, bekijk het eens van zijn kant, met wie zou je meer medelijden hebben?" Precies ja. En hij bleek nog heel erg aardig en behulpzaam te zijn ook! Al mijn spullen, inclusief 5 tassen aan boodschappen, stonden nog bij het appartement. Hij was helemaal meegelopen en stond erop dat hij mijn koffer naar huis droeg! Dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen, dat ding had me al genoeg stress opgeleverd.

Nadat ik al mijn bezittingen door het hele huis had verspreid en me had gedoucht, kwamen Sanne en Merel me ophalen om uit eten te gaan. We aten bij een klein maar fijn Argentijns restaurantje. Het eten was erg goed, alleen jammer dat we alles nogal verspreid over de avond kregen. Oke, zo erg was het ook weer niet... Alleen onze voorgerechten kwamen iedere keer 5 minuten nadat de vorige opgehaald was, béétje vervelend. Het was een gezellig manier om elkaar wat beter te leren kennen en weer was het super gezellig! We hebben nog eventjes wat zitten drinken en daarna zijn we maar richting huis gegaan om een goede nachtrust te hebben, ein-de-lijk!

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Mereltje en ik op weg naar de taxi..

De taxi had me gebracht waar ik moest zijn, dus ik stap uit na alles afgehandeld te hebben met de chauffeur. Omdat bar La Tortuga, waar ik de sleutel van het appartement op moest halen, pas om 1 uur openging, moest ik nog even wachten. Ik kwam namelijk om half 10 aan in El Palo. Ik besloot om maar zo ver mogelijk over de boulevard te gaan lopen om zo te ontdekken wat er allemaal was. Omdat ik de vermoeidheid toch wel erg begon te voelen ging ik ergens aan het eind eventjes zitten. Iedere 10 seconden kwam er wel iemand voorbij joggen of fietsen. "Sportieve bedoeling hier" dacht ik. Na een tijdje ging ik maar weg, want ik kreeg een beetje genoeg van de oude mannen die, mét ontbloot bovenlijf, doen alsof ze nog net zo hard kunnen als toen ze 20 waren.

Merel en Stefanie op hun balkon.

Ik besloot om ergens te gaan ontbijten, daar was ik wel aan toe. 's Ochtendsvroeg was er nog niet zo veel open dus het eerste barretje dat ik tegen kwam liep ik binnen om te vragen of ik misschien wat kon drinken daar. Gelukkig was dat wel het geval. Ik deed expres alles heel langzaam, zodat ik minder tijd hoefde te vullen als ik klaar was met ontbijten. Eerst een colaatje besteld, daarna wat handige zinnentjes opgeschreven en toen gevraagd of ik een ontbijt mocht. Toen ik bijna klaar was met het eitje met toast, wilde ik mama smsen dat ik aan was gekomen. En op dat moment...

Kwam ik erachter dat IK MIJN KOFFER KWIJT WAS!!! O my god. Alsof je in een achtbaan zit, zo'n rotgevoel. Ik schrok me helemaal te pletter en ik wist niet hoe snel ik van mijn stoel af moest komen om te gaan betalen.

Stefanie Sanne Merel in SalaMonieres (of zoiets)
Er schoot vanalles door me heen. Eerst maar betalen dacht ik. Toen ik aan de bar stond, zei ik maar tegen de serveerster waar ik net achter was gekomen. Ze was gelukkig wel behulpzaam. Ik moest eerst maar even zoeken en als ik hem niet kon vinden dan mocht ik terugkomen om te bellen! Toen ik net aan het zoeken was belde mama mij op om te vragen hoe het ging. Mijn hersenen functioneerden op dat moment behoorlijk slecht en zo liet ook mijn vocabulair (zelfs Nederlands) me in de steek, dus ik vroeg of ze me straks even terug kon bellen: "Ja, het gaat niet zo goed, bel zo maar even terug oke?" Mama zal zich toen ook wel vreselijk ongerust moeten gevoeld hebben.

Ik kon me niet meer herinneren waar ik mijn koffer het laatst bij me had. Ja, in de taxi.

Bij ons stamrestaurant!
En ik kon me ook nog vaag herinneren dat de chauffeur naar de kofferbak liep om hem eruit te halen. Toch was ik bang dat hij hem misschien weer per ongeluk mee terug had genomen. Ik ging aan wat buurtbewoners, met woordenboek N-S aan de hand, vragen of ze misschien mijn koffer of iemand mét mijn koffer hadden gezien. Er waren daar veelal oude mannetjes, sommige waren behulpzaam, andere deden alsof ze niet konden verstaan wat ik zei. Sommigen kregen het zelfs voor elkaar om te zeggen dat ze niet konden praten, ja daaag. Maar goed, ik dus helemaal in paniek. 'Die koffer zien we nooit meer te-rug' dacht ik.  In tranen liep ik weer terug naar het café waar ik had ontbeten. Daar lieten ze me bellen met de taxicentrale, die me iedere keer weer doorverbond met iemand die me weer door ging verbinden. Dat schoot dus niet echt op. Toen belde ik maar naar het noodnummer dat ik had gekregen van MalagaPlus, de school. Een erg 'behulpzame' man nam op en vroeg me: "Ja, wat wil je nou dat ik voor je doe?" "Ehm, misschien kun je me helpen zoeken? Of helpen vertalen? Of de politie bellen?!" Uiteindelijk besloot hij toch te komen, waarschijnlijk omdat ik wel héél erg zielig klonk. En ik was ook zielig, laten we dat niet vergeten. Na een tijdje samen met de nood-man te zoeken, belde hij de politie. Die zou hem terugbellen zodra ze iets hadden gevonden. Om me nog dieper de grond in te laten zakken vertelde hij me dat ik mijn koffer waarschijnlijk niet terug zou vinden. En zo wel, dan lag hij ergens leeggeroofd langs het strand. "Bedankt voor alle steun..." dacht ik.

Ondertussen had ik al weer contact gehad met mama. Ook Jan, de nood-man, had haar even aan de lijn. Het was nu duidelijk hoe dom ik was geweest: de taxichauffeur had namelijk mijn koffer naast de auto gezet en ik was gewoon, zonder hem mee te nemen, weggelopen!! Ik was gewoon zo blij dat ik er was. En de spanning was nét weg. Krijg je dit! Ach, je kunt niet alles hebben. Ze zeiden dat ik maar gewoon naar mijn appartement moest gaan, want het had geen zin om te zoeken naar mijn koffer. Dus ik naar mijn appartement...

Daar hoorde ik, god zij dank, Nederlands! Eindelijk iets dat vertrouwd klonk. Er stonden 2 Nederlandse meisjes in het appartement en de komende 2 weken zou ik dus waarschijnlijk bij hun wonen. Ik vertelde hun, nog half in paniek, wat er was gebeurd en ze zeiden spontaan: we gaan je koffer nu zoeken en we komen niet meer terug totdat we hem hebben gevonden! Het klikte meteen en onder onze zoektocht was het gelijk heel gezellig. Sanne en Merel, de twee meisjes, bleven 6 maanden in Malaga en zaten er ook nog maar net een week. We gingen terug naar de crime-scene, de plek waar ik mijn koffer liet staan en toen we daar wat rond aan het vragen waren, belde mama! Ze zei: "Steef, ik heb heel goed nieuws. Ze hebben je koffer gevonden!" O o o, wat was ik toen blij. Ik moest Jan zoeken en samen zijn we naar het politiebureau gegaan om mijn koffer op te halen. Wát een opluchting.

Nadat we de koffer hadden gehaald, ging ik terug naar het appartement. Daar kwamen we erachter dat er 4 bedden waren... En er moesten 5 meisjes slapen! Dat kan dus niet. Ik moest dus wéér naar Jan om hem om hulp te vragen. Die nacht moest ik me behelpen, oftewel: op de bank slapen, en de volgende dag zou ik naar een ander appartement kunnen. Er was iets misgegaan omdat één van de meisjes van appartement was veranderd. Eigenlijk wilde ik niet meer naar een ander appartement, omdat het net zo leuk was met Sanne en Merel. Hun roommates, Kelda uit USA, en Chris uit Estland, waren allebei ook erg lief.

Die nacht lag ik helemaal kapot, op, vermoeid, dood, gaar, brak én dubbelgevouwen op de bank. Dat beloofde veel voor de komende weken...

Zaterdag 13 oktober vertrok ik moederziel alleen naar Malaga. Oke, papa en Cor hadden me samen naar het vliegveld gebracht, maar na het passeren van de douane stond ik er toch echt alleen voor.

Ik had pa gevraagd of hij in de auto op weg naar Brussel mijn lievelings-CD wilde draaien. Ik hoopte dat mijn zenuwen daardoor een beetje af zouden nemen. Maar helaas, mijn knieën stopten niet met knikken en ook de kriebels in mijn buik hielden aan. Op het vliegveld kreeg ik in de gaten dat er nogal veel mensen me aankeken met een bezorgde blik. Zij zullen ook wel gedacht hebben: 'is dat meisje haar ouders kwijtgeraakt of zo?'  Daardoor werd ik alleen maar nóg zenuwachtiger, want ze hadden gelijk: 'Wat doe ik hier in godsnaam zonder mijn ouders?!' Toch dácht dat ik het wel goed wist te verbergen. Helaas... En controleur op het vliegveld vroeg aan me: 'Ca va?' (Ja Frans, BrusselAirport) En ik antwoorde: 'ja, ehm... ca va!' Waarop hij zei: 'Komt allemaal wel goed joh' , met een supporting knipoog.  Lekker voor schut sta je dan, als er net twee mannelijke stuks achter je staan. Dan moet je juist net overkomen als een independent woman, maar goed, op naar het vliegtuig!

Toen ik aankwam bij mijn gate moest ik nog eventjes wachten. Wéér al die starende blikken. Om me maar een houding te geven ging ik quasi-nonchalant op een bankje zitten met een tijdschrift. Door de spanning kon ik geen letter in me opnemen, maar dat was toen dus ook niet het hoofddoel. Toen ik zag dat ik we het vliegtuig in konden, probeerde ik snel mijn tijdschrift terug in mijn tas te proppen. Jammergenoeg ging dat niet erg charmant. Ik rukte mijn tas open, waarbij ik het tijdschrift liet vallen. En toen ik het op raapte kwam er een hele meter aan bilspleet boven mijn broek uit. Tijdens het bukken viel ook nog een deel van de inhoud van mijn rugzak op de grond, lekker is dat.

Ik was opgelucht toen ik eindelijk mijn voeten in het vliegtuig kon zetten. 'I'm in' dacht ik. Zoveel kon er nu even niet meer misgaan: mijn koffer was ingecheckt, ik had mijn ticket gekregen, mijn handbagage was goedgekeurd en ik stond in het goede vliegtuig. Mijn stoel gevonden en eindelijk kon ik even zitten. Rust... Dacht ik. In het vliegtuig was de spanning nog steeds niet echt weg dus ik ging maar dingen zoeken om mezelf bezig te houden. Eerst even wat muziek geluisterd, totdat mijn mp3-speler het begaf. Niet gek ook, zonder plakband valt dat ding echt uit elkaar. Daarna ging ik het tijdschrift proberen opnieuw te lezen, hielp ook al niet. Mijn laatste optie was om maar gewoon te gaan slapen.  Na honderdduizend keer proberen, had ik eindelijk een goede slaaphouding gevonden. Alleen toen had me al bedacht dat het echt genant zou zijn als ik snurkte. Slapen werd het dus ook niet...

Na me de hele vlucht dood te hebben verveeld kwamen we aan op el aeropuerto van Malaga. Lekker overzichtelijk en het doet me altijd goed om me op die lopende banden naar de uitgang te begeven. Eerst moest ik nog even op mijn koffer wachten. Dat was verder allemaal geen probleem. Ik moest nu een taxi gaan zoeken die me naar El Palo, de wijk waarin ik 2 weken ging wonen, zou brengen. Er stonden wel allemaal taxi's voor, maar ik had geen idee voor wie die waren. Misschien waren ze wel gereserveerd of zo! Stond ik daar eerst 10 minuten voor die taxi's te ijsberen. Ik wilde net een taxi gaan roepen toen er  een chauffeur naar me toe kwam die vroeg of ik toevallig een taxi nodig had. Nou, die had ik wel nodig ja.

Ook in de taxi was ik nog steeds gespannen. (Niet normaal, ik weet het) Met trillende vingers wees ik aan waar ik moest zijn. Ik had een routebeschrijving in mijn tas gedaan, maar hij was nu helemaal gekreukt. Zag er ook lekker zielig uit. Hij bracht me naar de plek waar ik moest zijn. Onderweg probeerde hij wat met me te praten, maar daar was ik niet toe in staat. Ik wílde wel en ik kón het ook wel, maar mijn tong werkte gewoon niet mee! Steeds dichter en dichter kwamen we bij de plek. Steeds meer nam de spanning af, gelukkig. Hij stopte op de juiste plek. Ik hoefde alleen nog maar te betalen en mijn sleutel op te halen en dan zou ik er ein-de-lijk zijn. Maaaaaaaaaaaar...

De rest lezen jullie in mijn volgende blog. Spanning gegarandeerd!

xxx Stefanie

 

De laatste keer uitgaan.
De laatste keer uitgaan.
Met Sanne, wat een chick!
Met Sanne, wat een chick!
Mereltje en ik op weg naar de taxi…
Mereltje en ik op weg naar de tax…
Merel en Stefanie op hun balkon.
Merel en Stefanie op hun balkon.
Stefanie Sanne Merel in SalaMonier…
Stefanie Sanne Merel in SalaMonie…
Bij ons stamrestaurant!
Bij ons stamrestaurant!
Malaga
photo by: missmzungu