Ziekenhuis

Avallon Travel Blog

 › entry 47 of 1090 › view all entries
Zelfportret. Nu nog met kraag, die ik later gelukkig kwijt raakte

Ik werd wakker met een enorme hoofdpijn. Mijn hoofd kon ik bijna niet bewegen omdat er een kraag om mijn nek heen zat waar een gemiddelde middel-eeuwer jaloers op zou zijn. Mijn arm was beurs van de naalden en bungelend van de slangen.

Ik was in het ziekenhuis, dat wist ik nog, maar waar? Geen idee dat had niemand me verteld. De kamer was een eenpersoonskamer, dat was lekker. Het uitzicht was nogal gelimiteerd doordat er voor het raam echte franse luiken gemonteerd waren.

"Bonjour monsier Lamers, ça va? Est-ce-que vous avez bien dormi?" Met veel enthousiasme kwam er een zuster binnen met een groot ontbijt bestaande uit:
-een soepkop vol met melk waarin als een soort zinkend eilandje een klont oplos-chocolade dreef.
-een homp droog stokbrood
-een franse kaas

Hierna begon de dame een heel verhaal over me uit te storten.

Mijn uitzicht de eerste dagen
En geloof me, als je net pogingen gedaan hebt je te soaken in het Amerikaans Engels, een cursus Spaans hebt gevolgd en bovendien een aardige hersenschudding te pakken hebt, dan is dat uitermate moeilijk te volgen. Ik had net als Mr Bean in Mr Beans's Holiday de neiging om maar "Oui, gracias" te zeggen. Uiteindelijk bedoelde ze te zeggen dat ze me weer ging meenemen naar wederom een Star-trek apparaat.

Rijdend door de gang zag ik wat affiches van het hospitaal hangen waarop Avallon stond. Geen idee waar dat lag, maar nu had ik tenminste een naam van de stad waar ik was.

Ik zal jullie niet verder vervelen met mijn hospitaal ge-blabla. Alleen nog dat:
-ik er prima verzorgd ben
-mijn ouders, broer en schoonzus zich als super geweldige ziekenverzorgers maar ook zaakwaarnemers gedragen hebben, geweldig bijgestaan door Fred, Jel en Louise Vennink, die, als inwoners van Frankrijk hielpen bij taalproblemen en andere zaken
-ik nog twee heerlijke ambulanceritten van een uur naar Dijon heb mogen ondergaan omdat er in Avallon geen neuroloog was.

Het ziekenhuis van Avallon

-ik een hersenbloeding gehad bleek te hebben
-ik werkelijk hartverwarmende reacties van collega's, zowel in NL als de US gekregen heb. ECHT SUPER!!! DANK! Bovendien hebben mijn ex-chef en huidige chef, Luuk resp. Werner, zich super voor mij ingezet om alle administratieve rompslomp af te handelen.
-ik me de laatste twee dagen, wel gemeen, kostelijk vermaakt heb met het gedrag van mijn buurman, deze (wel zielig op zich) dementerende meneer begreep niet hoe de bel werkte en schreeuwde, trommelde en rammelde het hele ziekenhuis bijeen als hij iets van de verpleegsters moest
-ik na twee weken eindelijk naar Nederland vervoerd mocht worden

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Zelfportret. Nu nog met kraag, die…
Zelfportret. Nu nog met kraag, di…
Mijn uitzicht de eerste dagen
Mijn uitzicht de eerste dagen
Het ziekenhuis van Avallon
Het ziekenhuis van Avallon
Een van mijn lunches
Een van mijn lunches
Avallon
photo by: mdalamers