Whiteface Mountain

Memorial day! Een vrije dag! En ik ben nog steeds in The Adirondacks! And even better,... het is prachtig weer! YES!

Na het uitchecken uit het hotel weer naar Wilmington gereden, deze keer met als bestemming de gisteren al genoemde Whiteface Mountain. Whiteface Mountain is met zijn 1483.5 meters de 5e berg (in hoogte) van de Adirondacks. Maar hoogte is niet alles! Er zijn nog een aantal andere factoren die deze berg bijzonder maken.

Zo, waren de ski-pistes op de Whiteface flank dé Olympische ski-pistes in 1980. Het gebied is nog steeds een favoriet ski-oord. Een andere feature is een discutabele maar wel bijzondere, en voor mijn arme knieën de enige manier om gedurende dit Adirondacks bezoek toch nog een peak te bezoeken.

.. er is een weg aangelegd naar bijna de top. De Whiteface Memorial Highway. Deze 8 mijl lange weg werd aangelegd als werkgelegenheids project te tijde van de great depression in 1929. Franklin Delano Roosevelt, toen nog gouverneur van New York State, mede initieerde het project. In 1932 werd de pas geopend wederom door Roosevelt, die inmiddels president geworden was.

De pas is een tolweg, je betaalt per auto maar ook per passagier. Voor 9 dollar mochten ik en Jappie naar boven. Het tolhuis was niet een fantasieloos hokje maar een levensgroot Zwitsers Chalet.
Eenmaal boven tref je eerst een kaartjes controleur, ik weet niet hoe ze ze het zich voorstellen dat je zonder tol te betelen boven gekomen bent, maar goed, de meneer heette me vriendelijk welkom.

Het is erg aardig aangelegd, je rijdt eerst helmaal naar het hoogste punt van de pas, en dat is bij Whiteface Castle, een klein kasteel-achtig gebouwtje dat opgebouwd is uit de rotsen die vrijkwamen bij de aanleg van de weg. Je rijdt er letterlijk doorheen. Daarna parkeer je en kun je kiezen of je de laatste 80 à 90 meter te voet aflegt of,... de lift neemt.

Ik heb uiteraard beiden gedaan. Eerst, onverstandig voor de knieën, de klim gemaakt. Best nog stijl en zwaar. Op de top is de view erg fraai. Er bevinden zich twee gebouwtjes, een soort van weerstation en een oude schuil-lodge. In deze lodge komt ook de lift aan. Geen stoetjeslift maar een gewone lift. Ik ben eerst naar beneden gewandeld en heb toen de lift genomen. Daarvoor moet je eerst een 129 meter lange tunnel inlopen. Je bevind je dan in de berg, 84 meter onder de top. Een gewone lift gaat daar verticaal omhoog, 84 meter lang, ongeveer net zo hoog als mijn appartement in New York.

Om mijn lange reis naar huis nog even de staat Vermont binnen gereden, maar dat was zo kort dat het niet telt. Ik moet daar wel eens langer heen want dat is ook niet mis!

Meer foto's hieronder!