Het US Consulate in Amsterdam

Amsterdam Travel Blog

 › entry 13 of 1090 › view all entries

Eindelijk is de dag aangebroken dat ik een poging kan doen om een visum voor de VS te bemachtigen. Om 14:30 uur zou mijn visum-intake plaatsvinden op het Consulaat van de Verenigde Staten in Amsterdam. Keurig zoals in het eerder beschreven dure telefoongesprek gevraagd was ik om 14:00 uur op het museumplein in onze hoofdstad.

Bij het uitstappen uit de tram was het consulaat al herkenbaar, metershoge hekken, grote vlag en antennes op het dak en betonnen muren everywhere. Ik liep naar de hoofdingang waar ik middels een bordje naar een zij-ingang doorgewezen werd. Langs het grote hek kwam ik bij een achterdeurtje (in dat hek) dat in feite middenop het trottoir stond. De mevrouw die de intercom bediende wist zowaar van mijn komst en met veel gekraak opende het fort zich.
Nou ja, opende, ik was een stapje verder. Want direct na het hek trof ik een rij van 6 wachtende mensen die allen door een security meneer volledig gefouilleerd werden. Een raar gezicht, in feit sta je open en bloot op het trottoir midden in Amsterdam in de fouilleer-houding. Toen de poortwachter niets engs kon vinden mocht ik verder, een hoekje om naar een pleintje, waar, alweer een rij van ca. 5 personen stond. Vanuit een luidsprekertje schalde af en toe een blikken kreet "next please" naar de wachtenden waarop de voorste in de rij een geheimzinnige deur door kon gaan. Af en toe kwam er iemand lichtelijk verontwaardigd naar buiten, zij werden teruggestuurd. "Hmf, ik had niet genoeg postzegels bij me", "Mopper, ik had een verkeerde pasfoto". Etc.
Inmiddels waren er al 20 minuten voorbij en ik stond nog steeds buiten. Maar weldra mocht ook ik door de grote deur, waarachter ik in een hoekje gepropt een dame trof achter een piepklein tafeltje die als een bezetene in mijn papieren ging zitten roeren. In no time had ze mijn formulieren geordend, mijn pasfoto op een ander formulier geniet en tevreden geconstateerd dat ik wél voldoende postzegels op de retour-enveloppe geplakt had. Ik mocht verder... naar een barse security officer, die mijn koffertje wilde hebben. Toen nog door een piepcontrole a la vliegveld en WOW ik was eindelijk binnen. Ik bevond me formeel nu op Amerikaans grondgebied maar in feite stond ik in een OERHollandse kamer, met een grote schouw met delftsblauwe tegeltjes en houten muurbekleding eromheen. De kamer stond vol met zo'n 40 stoelen die in een bisocoop-opstelling stonden, waarbij het scherm een kleine TV was waarop CNN op stond.
Voor mij geen stoel, ik moest weer in een volgende wachtrij staan, nu om te betalen, wat ik al gedaan had, maar dat wilde men wel even controleren. Een vriendelijke Nederlandse dame pakte mijn door de eerdere dame geordende formulieren aan en legde ze weer in een andere volgorde, ramde mijn werkvergunning met een grote nietmachine vast aan mijn paspoort (dwars door de kaft) en vroeg me plaats te nemen in de bioscoop. Het was inmiddels al 14:40 uur. Pas om 15:10 uur oid werd ik verzocht mij bij een ander loket in dezelfde kamer te melden. De consul stond mij door het glas van het loket te woord. Enkele basic questions, wat ik ging doen, waar en hoe lang en ik mocht weer gaan. Eerst weer 3 deuren door om mijn koffertje af te halen en daarna door het grote hek. Boem, ik stond weer in Nederland. Nu maar afwachten......

Het was op zijn minst een interessante culturele experience.

 

 

misseejjay says:
had je na deze ervaring niet zo iets van: dit gedrag ga ik binnenkort dagelijks meemaken?
Posted on: Mar 13, 2011
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Amsterdam
photo by: pearcetoyou