New Zealand december '06 & januari '07

New Zealand Travel Blog

 › entry 2 of 3 › view all entries

AUCKLAND
Na een hele lange vlucht (vertraging op Schiphol, bijna 11 uur vliegen naar Hong Kong, 10 uur op Hong Kkong-airport en nog eens 10,5 uur vliegen) arriveerden we 's ochtends in het zonnige Auckland. We namen een bus naar het centrum om aan het water onze eerste smoothie in NZ te nuttigen. We besloten onze tassen naar Queen St. Backpackers Hostel te sjouwen. Daar vielen we om 15:30 uur in slaap om de volgende ochtend om 07:30 uur te ontwaken: 16 uur achtereen slapen, een nieuw record! Na het ontbijt gingen we de stad verkennen en shoppen. In het Outdoor-Walhalla van de wereld vonden we al gauw onze MacPac's voor zeker 40% goedkoper dan in NL (en daar niet eens te koop!). 's middags namen we de Ferry naar Devonport Island om de "Two volcano walk" te lopen en Auckland van een afstandje te aanschouwen. Onze 2e avond in NZ besloten we niet te "verslapen" maar lekker uit eten te gaan in een naar NZ'se termen hip restaurant. We waren de laatsten die er vertrokken. Helaas was mijn jetlag nog niet over want om 03:15 's nachts werd ik wakker... en ben maar gaan sms'en, lezen en eten! Zo'n tijdsverschil doet rare dingen met je; normaal heb ik geen last van midnight-snacking.. :-)).
De volgende dag hebben we onze Flexi-Passes gekocht waarvoor we voor € 550 samen heel NZ kunnen doorreizen 2 maanden lang (i.p.v. voor € 4.000 een hele kleine camper te huren). Wat een meevaller!!

WAITOMO & WAITOMO CAVES
Om 08:15 uur stapten we in de bus onder The Tower om om 11:00 uur uit te stappen in Waitomo. De zon scheen volop, wat een welkom! Waitomo is een klein dorp ten zuiden van Auckland waar nooit een vreemdeling zou komen ware het niet dat zich een ware caveworld bevindt ondergronds. Na onze backpacks in een zeer liefelijk hostel in de heuvels te hebben gedropt liepen we de Waitomo Walkway van 3,5 uur door het glooiende landschap, langs waterfalls en grotten, zoals alleen Tolkien zou kunnen beschrijven.
's avonds weer te vroeg in slaap gevallen; de jetlag was toch nog niet helemaal over.
De volgende dag stond in het teken van waarvoor we gekomen waren: The Waitomo Caves! We kozen voor de optie "Haggas Honking Holes", de meest gevaarlijke en enerverende van alle cave-trackings omschreven als "Indiana Jones abseiling in a washing machine!" wat zoveel inhoudt als het maken van 3 ondergrondse cave-abseils terwijl het water over je heen gutst en de rotsen en grotten glibberglad zijn.
Eerst kregen we wetsuits en laarzen aan, daar overheen onze klim- en abseilgordels met toebehoren. Tenslotte een helm met een lampje, want in die donkere grotten zie je geen hand voor ogen. Je moet er niet aan denken om daar vast komen te zitten zonder licht, brrr... De glowworms waar de caves om bekend staan (meer iets voor senioren-publiek) geven wel wat licht maar verre van voldoende. Daar gingen we met z'n vijven (inclusief Luke & Tony, our guides for the day): dalen, abseilen, door nauwe gangetjes in het stromende donker, klimmen, klauteren en... ook nog ademhalen! We daalden af tot ongeveer 140 meter ondergronds waar we ver onder het aardoppervlak glowworms konden aanschouwen.
Wat een belevenis. Ik had spijt dat ik de films "The Cave" en "The Descent" tevoren had gezien. Alleen aanraders wanneer je geen grotten induikt. Anyway, the caves zijn samen met mijn bungeejump in S.A. toch wel de grootste adrenalinerush die ik ooit heb gevoeld.

ROTORUA
Rotorua staat bekend om zijn Outdoor-activiteiten zoals sledging, horseriding, kajaking, fishing, riverboating & -floating etc. Daarnaast stinkt het er altijd! De rotte eierlucht komt van de hete bronnen en geisers in Rotorua en omgeving. Je ruikt het werkelijk overal, blehh.. ;-((.
Naast een wandeling langs alle water-, stoom en modderpartijen bezochten we een levendig Maori-dorp, "The Rainbow Springs Nature Park" en "The Kiwi Encounter Tour". De laatste is een plaats waar de bedreigde Kiwi-vogel wordt gehouden en bestudeerd. In het wild leven nog zo'n 60.000 a 70.000 Kiwi's. Om de vogels voor het nageslacht te bewaren worden alle eieren die men vindt in NZ hier naartoe gebracht. Per jaar worden er circa 100 nieuwe vogels in gevangenschap geboren en weer uitgezet. In het wild heeft de vogel een kans van 6% om te overleven; in the KET 85%. Al met al een hele leerzame ervaring om wat meer over de mascotte van NZ te weten te komen.

Op naar Whakatane!!

 

WHAKATANE
Op zaterdagochtend vertrokken we met de bus naar Whakatane, een heel mooi plaatsje aan de kust van the Bay of Plenty. Daar aangekomen liepen we bepakt en bezakt een half uur naar een guesthouse die we uit de LP hadden gekozen.
Helaas...NO VACANCY!! We hadden weinig zin om weer een half uur terug te lopen (het begon al laat te worden) en in het dorpje een hostel te zoeken. Aan de overkant van de straat zagen we opeens een Bed & Breakfast. Toen we er naartoe liepen kwam er een wat oudere man (Ian bleek later) naar ons toe die ons vriendelijk verwelkomde. Hij haalde snel zijn vrouw (Corleen) en tot onze verbazing kregen we de hele onderverdieping van het huis tot onze beschikking voor een lagere prijs dan het hostel, incl. eigen keuken, 2 badkamers en lounge. Buiten dat wilden ze van alles en nog wat voor ons regelen; wat een lieve mensen!
Omdat we naar Whakatane gingen om de enige nog werkende vulkaan in NZ op White Island te bezichtigen, wilden we meteen de trip regelen. Helaas zat de boot voor de volgende dag vol en moesten we tot maandag wachten. Geen straf in Whakatane, waar het heel erg mooi weer was.
De volgende ochtend om 10 voor 8 stonden we bij de enige sportschool die de hele Bay of Plenty rijk is. NZ zou NZ niet zijn als niet overal Les Mills lessen worden gegeven dus Sic ging spelen met dumbells en andere apparaten in the gym terwijl ik mij vermaakte met Body Pump en Body Step. Vreemde gewaarwording om zo ver van huis dezelfde les te volgen als thuis..
's middags maakten we een wandeling door de bergen aan de kust om 's avonds uitgeput in slaap te vallen na ons eigen gemaakte maal in onze prive-keuken.
De volgende dag stapten we vroeg aan boord en na 2 uur zeehonden en walvissen spotten (die we niet konden traceren) stapten we 55 kilometer uit de kust in een kleinere boot die ons in Shark Bay aan land bracht. White Island is in feite een grote vulkaan en het stinkt er ongelofelijk!! Aan boord hadden we een helm en gasmasker gekregen en dat was geen overbodige luxe. Als mijnwerkers liepen we het vulkaaneiland op en leerden over het ontstaan en werking van vulkanen in het algemeen en White Island in het bijzonder, erg goed! Terwijl we er liepen rommelde het behoorlijk in de grond onder ons. Het eiland wordt tevens regelmatig bezocht door wetenschappers/geologen van over de hele wereld voor nader onderzoek.
Op het eiland stond ooit een fabriek waar een stelletje onnozelen buskruid uit lava probeerden te winnen begin jaren '30. Toen de fabriek goed en wel stond en de vulkaan een uitbarsting kreeg ontplofte deze. De resten zijn nooit opgeruimd en de enige survivor bleek een kat met de naam "Gunpowder"...

TAUPO & TONGARIRO NATIONAL PARK
Onze volgende plek van bestemming was Taupo, een hele mooie plaats aan Lake Taupo. Naar Taupo ga je vooral om dingen te doen als sky diven, jetboaten, lakecruisen, bungy jumpen en al dat soort dingen meer. Wij rustten een dagje uit in ons hostel met spa en zwembad en gebruikten Taupo als uitvalbasis voor Tongariro National Park.
Om 04:50 uur de volgende dag ging de wekker en om 05:30 uur zaten we in de bus - na nog een aantal andere hostels mensen te hebben opgepikt - naar de Tongariro Crossing. Een half uur voor de plek van bestemming begon het te regenen en het regende steeds harder! In de stromende regen vertrokken we de bergen (Soda Springs) in richting MOUNT DOOM. In het begin was het landschap vrij vlak maar na een uur lopen werd het grilliger. Ondanks mijn windstopper en regenjas (die begon door te lekken!!) werd ik nat - en dus - koud. En natter en natter en kouder en kouder. Ik vroeg een paar keer aan Sic of het wel verstandig was om door te lopen..
Tussen Soda Springs en the South Crater ligt "the Devils Staircase". Nou dat was het ook! En dit bleek slechts het begin van de klim. Het was lastig te doen om stap voor stap omhoog te komen naar de eerste krater. Daar toch aangekomen zagen we geen hand meer voor ogen door de hele dikke mist. In de mond van de krater zochten we naar palen die de weg wezen maar dat was niet te doen. We zagen elkaar nauwelijks! In de krater raakte ik bevroren; door de harde wind voelde ik de achterkant van mijn benen en billen niet meer, een hele nieuwe ervaring. En ook mijn handen werden gevoellozer, SHIT!! Dit was echt niet leuk meer en ik gilde tegen Sic dat we terug moesten gaan. Sic wilde toch door (teruggaan was namelijk geen optie!) en gaf me een plastic zakje om mijn handen niet nog kouder te laten worden. Er zou beneden teruggekomen toch geen bus meer staan beneden die ons terug zou kunnen brengen. Welke gek laat ons zonder waarschuwen zo de bergen ingaan..???!!
Toen we de krater uit waren werd de ellende alleen maar erger. Het waaide zo hard en het was zo koud dat ik het gevoel had dat mijn handen er afvroren. Het enige voordeel was dat de harde wind ons droogde. Ik denk dat het windkracht 7 tot 8 was op de berghelling. We hadden zo'n moeite MOUNT DOOM niet af te waaien en stapje voor stapje verder te komen.
Uiteindelijk zagen we goddank een laatste paal bovenaan de top. Een kwartier later was ik daar (Sic was ik kwijt, waarschijnlijk van de berg gewaaid..!!). Daarna volgde echt het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien: de wolken (die blijkbaar alleen tegen de leizijde van MOOUNT DOOM hingen schoven opzij en in de zinderende zon verschenen voor ons (Sic was inmiddels ook boven vanuit de mist) een enorme lavavallei waarin verschillende meren lagen in hele mooie kleuren.
Bovenop de Red Crater Ridge (POINT OF NO RETURN) lagen beneden ons de 3 Emerald Lakes en the Blue Lake (no swimming!). Het waaide nog steeds erg hard dus ploften we in het gematigd warme lava neer en probeerden foto's te maken en bij te komen. Ik geloof dat ik zelfs een mueslireep naar binnen heb weten te werken met mijn nog steeds bevroren handen, die ik inmiddels een beetje vergeten was vanwege het uitzicht en de zon.
Wat een belevenis!! Ik begrijp goed waarom deze berg gebruikt is voor de Lord Of The Rings-films: precies de goede sfeer!

WELLINGTON
Na Taupo en onze Tongariro Crossing Track zijn we via Palmerston North naar Wellington gereisd. Een mooie hippe stad. Hoogtepunten aldaar waren een bezoek aan het Te Papa National Museum waar werkelijk alles wat met Maori's te maken heeft is ondergebracht, inclusief huizen en boten. Ook krijg je een mooi beeld van het geologisch ontstaan van NZ.
Natuurlijk moest ik in Wellington een bezoek brengen aan Les Mills!! Na een rondleiding door het sportcentrum heb ik in de grote zaal Body Pump gevolgd van een zeer professionele instructor. JIPPIIEEEEEE!!!!

 

Momenteel zijn we in Picton in The Marlborough Sounds. Vanmiddag vetrekken we naar het Abel Tasman National Park voor een Track van 5 dagen. Daarover binnenkort meer!

 

PICTON & MARLBOROUGH SOUNDS
Met de Ferry, die je 22 uur tevoren moet boeken, zijn we van het Noordereiland naar het Zuidereiland gevaren in circa 3 uur. Erg mooi om het contrast te zien tussen het redelijk vlakke Wellington en de ruwe kust van de Marlborough Sounds. Precies in het midden van Cook Strait kun je beide kusten waarnemen.
Omdat we 2 uur vertraging opliepen vanwege de harde wind en stroming kwamen we erg laat in Picton aan. Gelukkig telt het dorp maar een paar huizen, een kerk en een kroeg dus wandelden we erdoorheen op zoek naar een guesthouse. De eerste drie backpackershostels waar we aanklopten zaten vol wat geen goed teken was (voor ons althans). Aan het einde van het dorp waren geen guesthouses meer te vinden en pas op een paar kilometer afstand zou er nog een liggen. Toen we daar naartoe wilden lopen zagen we een klein wit huisje tussen de bomen liggen waar een bord in de tuin stond met "The White House" erop. Het bleek een B&B maar er was niemand thuis. Er hing een briefje met telefoonnummer op de deur dus we belden mobiel (ben benieuwd naar de rekening!). Binnen 2 minuten stond er een hele aardige vrouw voor ons die ons hartelijk verwelkomde in haar B&B met 5 kamers in super Engelse stijl! We raakten meteen druk aan de praat (zoals eigenlijk met alle Nieuw Zeelanders: mensen die geen afscheid kunnen nemen).
Omdat we nog wel boodschappen moesten doen maakten we ons los en renden naar de plaatselijke supermarkt aan de overkant van de enige straat die Picton rijk is. We mochten gebruik maken van de keuken van de B&B en maakten wat lekkers klaar, moe en voldaan van de overtocht en vinden van ons onderkomen.
De volgende dag wilden we de Marlborough Sounds in om een deel van de Queen Charlotte Track (QCT) te wandelen. Na het ontbijt bracht de eigenaresse ons met de auto 200 meter verderop naar de werf waar volgens haar de boten vertrokken voor de QCT. We hadden geluk dat we vroeg waren opgestaan want om 9:15 uur vertrok de boot. Na 2 uur varen op de prachtige stille wateren van de Sounds met aan weerzijden bergen en heuvels meerden we aan op een verlaten plek. Daar begon het pad. Om 5 uur p.m. zouden we een fiks aantal kilometers verderop weer opgehaald worden. De QCT was een redelijk stijle tocht op vele glibberige modderpaden maar echt prachtig! Tijdens onze picknicklunch van (alweer!!) mueslirepen (kan die dingen na deze vakantie niet meer zien...) werden we gezelschap gehouden door wat brutale Kiwi-look alikes, een raar soort vogel die wel van repen houdt. We lieten ons niet foppen en na genoten te hebben van het prachtige uitzicht liepen we weer verder.
Om 4 uur bereikten we een groot huis met veranda aan het water dat dienst deed als cafe & restaurant. Daar dronken we wat en wachtten op de boot terug.
's avonds zijn we heerlijk gaan eten bij een Indiaas restaurant, dat wat mij betreft een ster verdient!

MARAHAU
De volgende dag vlak voor ons ontbijt klaargemaakt door de eigenaresse van de White House wilden we alvast wat spullen inpakken voor ons vertrek richting Marahau, het vertrekpunt voor de Abel Tasman Coast Track. Toen kwam Sic erachter dat hij zijn daypack kwijt was. NEEEEEE....!!!! Er zat van alles in: onze tickets, Sic's portemonnaie en paspoort. We zochten en zochten maar niets. Hoe kon dit nu weer?? We moesten de bus van 12 uur halen maar niet zonder paspoort en tickets... Ik had een sterk vermoeden dat het ding vergeten was in het restaurant. De aardige B&B-mevrouw sloeg meteen aan het bellen toen we haar ons probleem vertelden maar niemand nam op. Ze liep zelfs naar de overkant van de straat waar het politiebureau gevestigd was (waar de buurman plaatselijk hoofdofficier, agent en rechercheur tegelijk was). Ook daar niets. Ik besloot te gaan kijken bij het restaurant zelf. Door het raam zag ik dat de tas niet onder de stoel stond waar we hadden gezeten. Wel hing er een briefje met "personeel gezocht" en een telefoonnummer. Ik schreef het over en toen we dat belden was het raak. We kregen de eigenaar aan de telefoon die een paar dorpen verderop woonde maar het geen moeite vond de tas even te komen brengen... Ik slaakte een zucht van verlichting en we konden gaan ontbijten! Ik heb Sic belooft hem verder niet lastig te vallen met dit voorval (grrr...).

ABEL TASMAN NATIONAL PARK
Via een ongelofelijke slingerweg van Picton via Nelson naar Marahau, waarbij we allebei kotsmisselijk werden (het leek Mexico wel!), kwamen we in Marahau aan. Al gauw hadden we onze luxe Ocean View Chalets gevonden die we enkele maanden daarvoor in NL al besproken hadden toen we de hutten in het Abel Tasman Park moesten boeken omdat deze maanden tevoren al bezet zijn, zeker rond de kerstperiode wanneer alle Nieuw Zeelanders 6 weken vakantie hebben. De chalets lagen prachtig tegen de heuvel met uitzicht op zee en het Tasmanpark zelf. Gelukkig nog even een goed bed voordat we zouden gaan afzien!
De volgende ochtend was het schitterend weer (een goed begin van onze track!) en werden we met een van de watertaxi's in 2 uur varen langs Apple Rock, Tonga Island en de vele mooie baaien afgezet op het gouden zandstrand van Totaranui (elke baai in het Tasmanpark heeft een naam). Onderweg op het water zagen we eerst dolfijnen die speels met ons meezwommen. Op en bij Tonga Island lagen vele zeehonden te relaxen en ook kwamen we een verdwaalde (blauwe) pinguin tegen naar wat we hoorden nogal bijzonder was dat deze in zijn uppie rondzwom.
Vanaf Totaranui in het noordoosten op de kaart vertrokken we voor een dag lopen naar nog noordelijker in het park. Het was een zeer stijle tocht van veel klimmen en vervolgens weer dalen, door bergen en langs stranden. Aan de grens van het ATP in het noorden ligt "Separation Point"; hiervoor moesten we een uurtje omlopen maar dat vonden we de moeite waard voor we de hut zouden bereiken. Hoger en stijler werd het daar. Op een gegeven moment moesten we onze zware rugzakken afdoen omdat het gevaarlijk was ermee verder te lopen zoals een bordje vertelde. Nou, niets teveel gezegd. Op het hoogste punt moesten we over de rotsen klauteren om bij het Point uit te komen. Toen we er waren zagen we zeehonden; eentje kwam zo dichtbij dat het lijkt alsof de foto die Sic ervan nam in het dolfinarium gemaakt is.
Na nog twee uur klimmen kwamen we bij de Whariwharangihut, waar totale stilte heerste. Behalve 4 donkere kamers met harde matrassen en een donkere gezamenlijke ruimte met een grote houten tafel en banken, een houten kist en gastenboek (het enige dat niet van hout was) was er niets. We moesten onszelf zien te vermaken. Omdat het mooi weer was besloten we zwembroek en bikini aan te trekken en buiten onder de waterstroom te douchen. DAT WAS KOUD!!! Na een uur doken er andere gasten op en toen er 8 man waren gearriveerd was de hut vol. We kookten ons maaltje op de gasbrander en doken vroeg in de slaapzak want om 21:18 uur ging het natuurlijke licht uit...
's nachts schrok ik wakker van Sic die mij toefluisterde "Il, moet je eens luisteren". We hoorden een raar soort geknaag dat ophield zodra we geluid maakten of de aansteker aandeden. Zat er een beest in onze voedselvooraad of liep er een opossum op het dak?? Na een half uur het vreemde geluid aangehoord te hebben besloten we weer te gaan slapen, wat moeilijk lukte (knaag, knaag...).
's morgens bleek dat andere gasten het ook hadden gehoord en geen clue hadden wat het was. Ik houd het op termieten die zich tegoed deden aan het dak van de hut..

De tweede dag van afzien was aangeboken. Gelukkig was het opnieuw schitterend weer. Met verbrande neuzen en wat stijfjes van de vorige dag begonnen we onze tocht weer vol optimisme.
's middags om 2 uur bereikten we de Awaroa Hut, althans... we zagen de hut in de verte liggen maar tussen ons en de hut lag een enome grote stromende rivier (die bij droogte in 20 minuten is over te steken, hmmm). Ons was verteld dat we de zandbank die we die dag zouden tegenkomen het beste konden oversteken tegen een uur of twee; de reden waarom we zo hard gelopen hadden (zucht). Het was high tide en we konden met geen mogelijkheid met onze zware bepakking door het water; we zouden kletsnat worden. Na een half uur dralen langs de oever kregen we door dat het wel eb was en we dus geduld moesten hebben. Na nog een half uur zagen we twee schimmen in de verte door het water op ons afkomen. Het bleken 2 jongens die de volgende hut voor het donker wilden bereiken en dus het water trotseerden. Ze waren nat tot aan hun borstkas en hadden hun kleine dagrugzak net droog weten te houden... We wachtten tot 4 uur om eindelijk de oversteek te wagen en werden slechts tot aan onze bovenbenen nat. 's avonds om 7 uur lag het hele gebied droog, zoals we konden waarnemen vanuit de hut!!
Het was een gezelligheid en kabaal van jewelste in deze hut en we vermaakten ons prima met wat andere backpackers. Er sliepen 24 man in deze hut. Iemand vertelde ons dat op een half uur lopen de andere kant op THE LODGE AWAROA lag, een luxe resort waar rijke Nieuw Zeelanders met de helicopter naartoe werden gebracht, daar logeerden en zakenlui conferenties hielden. Na 2 dagen noodles uit zakjes en mueslirepen waren we wel in voor een goed maal.

De volgende dag vertrokken we weer vol goede moed richting The Lodge, die toch op de route lag! Maar wat wil het geval... weer hadden we last van getijden waardoor onze tocht van een half uur er een werd van 2 en een half uur. Maar het was de moeite waard, wat een heerlijk eten en drinken daar!
's avonds kwamen we aan in de Bark Bay Hut en ontmoetten weer vele leuke trampers, zowel Nieuw Zeelanders als Italianen, Engelsen en een Israeli. We hebben inmiddels vele adressen om te komen logeren in NZ, Toscane en Beiroet.

De laatste hut waar we sliepen was Anchorage Hut alweer veel meer in het zuiden van het ATP. Daar hadden we een waanzinnige avond met 4 gekke Amerikanen, die zoveel eten en wijn bij zich hadden dat het alleen maar doller werd. Opnieuw mogen we komen logeren in Colorado, cool! Ik denk dat we in ons nieuwe huis ook maar een gedegen logeerkamer moeten maken.

De laatste dag van de AT track gingen we kayakken (een van de top 10 things to do in NZ) terug naar Marahau. Heerlijk om na vier dagen lopen een boot onder je te voelen in plaats van een rugzak achterop...

Gelukkig hadden we weer een nacht de Ocean View Chalets besproken!! Wat een luxe om warm water en licht te hebben en je kleding in een wasmachine te kunnen stoppen. Dan besef je wel weer hoe rijk je bent en dat alles te vanzelfsprekend is.

Nu, eerste Kerstdag zijn we in Nelson en morgen vertrekken we naar Franz Josef om het gletsjergebied van het Zuidereiland onveilig te maken. Of zou het andersom zijn..?? We zien het wel. Nieuwe avonturen van Sic&Il volgen.

MERRY X-MAS allemaal!!

 

FRANZ JOSEF
De busrit van Nelson naar Frans Josef was lang, bijna 11 uur, maar gelukkig werden we getrakteerd op veel stops voor moois onderweg. Eigenlijk was de ruwe en winderige kust van het westen van het Zuidereiland een attractie op zich. Zo kwamen we langs Punakaiki (Paparoa NP), bekend om zijn Pancake Rocks en blowholes, waar de natuur in de loop van miljoenen jaren stenen op elkaar heeft gevormd die op een stapel pannekoeken lijken. En Hokitika, een klein stadje waar in de vorige eeuw de goudkoorts op zijn hoogtepunt was.
Een paar honderd kilometer voor we in Franz Josef aankwamen sloeg de vooralsnog zware bewolking om in regen, steeds harder en harder. In Frans Josef was de regen zo hard dat we in de 20 meter van de bus naar ons hostel kletsnat werden.. .
In het hostel vroegen we naar de weersverwachting voor de komende dagen en die bleek voor een week lang hetzelfde te zijn: regen, regen, regen! Voor de 2e keer dit jaar waren zelfs de gletsjers en Tracks gesloten. Wat een pech! Om te regen te vermijden besloten we om meteen de volgende dag verder te reizen naar Wanaka, een paar honderd kilometer zuidwaarts. We proberen verder op op onze reis de gletsjers nog te zien vanaf de andere kant van The South Alps als we naar Mount Cook gaan, die hemelsbreed niet ver van Frans Josef en Fox Glacier afligt.
We trokken regenjas, korte broek en slippers aan (de gebruikelijke Kiwi-kleding als het regent) en gingen boodschappen doen...

WANAKA
Na een mooie toch over de bergpassen kwamen we aan in Wanaka. Daar scheen de zon!! Wanaka is een relaxed plaatsje aan een groot meer welke we gebruikten om wat te relaxen na wat dagen van bustouren (met de gebruikelijke bijbehorende misselijkheid!).
De volgende dag bezochten we "Puzzling World", een klein pretpark vol met ilusionistische activiteiten en een groot doolhof waar we uren in zoet waren. 's middags beklommen we "Mount Iron" voor een mooi uitzicht over Wanaka en omgeving.
Aangezien het weer goed was boekten we voor de volgende dag een bus die ons naar de plek zou brengen waar the fameuze "Rob Roy Valley Track" start. We vertrokken met lichte bewolking en toen we na een uur rijden met onze prive-chauffeur Jock (een geboren en getogen Wanaker) en zijn vele verhalen aankwamen, miezerde het. Het zou ook niet waar zijn...!! Toch weer met goede moed en bewapend met een betere regenjas die ik in Wellington had aangeschaft begonnen we de Track. Na een half uur lopen kwamen we bij een grote hangbrug die ons over een kolkende massa snelstromend water, een meanderende rivier, leidde. Daarna liep het pad omhoog steeds steiler en steiler. Dit was weer een heel andere Track vergeleken bij die we eerder liepen. De ondergrond bestond uit rotsen en boomwortels die blijkbaar hun armen niet kwijt konden in de harde ondergrond. De diepten naast het pad logen er ook niet om. Het pad was daardoor behoorlijk lastig en gevaarlijk.
Natuurlijk regende het harder en harder zoals tropische regenbuien kunnen zijn. Doordat we behoorlijk hoog kwamen werd het tropische ingeruild voor een aanzienlijke kou. Na uren lopen bereikten we het punt van waar we de gletsjer konden zien, althans... door de druppels heen turend in de stenenmassa schuin boven ons. Om het feest nog groter te maken begon het te sneeuwen... We namen snel een paar foto's om de afdaling in te zetten. Wat een barre en natte tocht. Zeik- en zeiknat tot op het bot (zelfs onze dagrugzakken waren zo doorweekt dat niets meer droog was, inclusief mijn I-Pod) kwamen we later op de dag weer beneden aan waar we zouden worden opgehaald. Helaas moesten we nog een uur wachten. Gelukkig stonden er 2 Australiers die tevens de Track liepen die ons thee en toastjes met brie aanboden. Haha... het is toch niet te geloven: zelf midden in "de jungle" wordt je nog verwend in dit land!
Het enige wat ik echt niet begrijp is wat Rob Roy hier te zoeken had.. (en dat zonder goretex)??

QUEENSTOWN
Omdat we Oud- & Nieuwjaar in Queenstown wilden vieren (in plaats van op een koude en natte berg) namen we de 30e de bus naar Queenstown. Ook dit bleek een hele uitdaging omdat werkelijk alle hostels, B&B's, motels en hotels waren volgeboekt. We besloten de dames van de Informatiewinkel dit voor ons te laten oplossen en na lang bellen vonden we een slaapplekje in een groot hotel aan het meer waar ze gelukkig een Backpackerverdieping hadden (waar blijkbaar ook nog weinig mensen van gehoord hadden aangezien ze plek hadden). De prijs was het drievoudige van wat we normaal uitgeven maar goed.. het wordt tenslotte niet elk jaar 2007!
We aten heerlijk bij een Jappans restaurant met uitzicht op de bergen en het meer. Op oudjaarsdag was het zonnig, liepen we wat door de stad en pikten een terrasje om 's avonds een grote fles Champagne open te trekken op onze kamer. Vuurwerk en lawaai om boze geesten te verdrijven kennen ze hier blijkbaar niet. ..Of vinden ze wel prettig in dit geharde land waar Kiwi's vaak op blote voeten lopen en Maori's hun krijgersdansen (met uitstekende tongen) uitvoeren...

Zometeen vertrekken we naar Te Anau en vandaaruit naar Milford Sound (Fiordland). Maar niet voor iedereen een Happy New Year!! te wensen.

 

TE ANAU
Vanaf Queenstown zijn we verder gereisd naar Te Anau, een heel mooi klein plaatsje aan wederom een heel groot meer, dat aan de rand van Fiordland ligt. Fiordland is het grootste National Park van Nieuw Zeeland.
Nadat we onze spullen hadden gedropt in een hostel en helaas de eerste nacht in een dorm moesten slapen, besloten we de volgende dag The Kepler Track te lopen, een van de meest beroemde tracks van NZ.
's morgens vroeg vertrokken we en na een wandeling van 45 minuten langs het meer kwamen we aan bij het begin van de Track. De eerste anderhalf uur liepen we op vlak land en voor een deel nog langs het meer. Daarna ging het pad omhoog door de bossen en werd het weer steiler en steiler. De Kepler Track staat erom bekend dat vooral het eerste gedeelte heel zwaar is. Gelukkig hadden we mooi weer en na een aantal uren lopen kwamen we boven de boomgrens uit. We werden verrast door enorm mooie uitzichten vanaf de bergkammen op het meer en de omgeving. Na nog een uur lopen op de heuvels op de top bereikten we een van de hutten op de route, waar het alweer een drukte van jewelste was. Gelukkig bleven we niet slapen en na onze lunch en een grottenpartij gezien te hebben even verderop zetten we de daling weer in. We hadden berekend om een uur of 5 weer terug te zijn in ons hostel. Maar dat viel vies tegen! Na de hele bergdaling gemaakt te hebben, wachtte ons nog een slordige 2 uur lopen waardoor we uiteindelijk pas om 7 uur weer terug waren. We waren echt kapot. Dit was de zwaarste track tot nu toe. Omdat we letterlijk geen voet voor de ander meer konden zetten besloten we na een douche uit eten te gaan. De bediening in het restaurant zou toch wel vaker mensen op hun sloffen zien binnenkomen daar..??

MILFORD SOUND
Voor de dag erna hadden we een trip geboekt naar Milford Sound, een plaatsje temidden van het mooie fjordengebied in het zuiden van NZ. Vanaf daar is de Milford Track te lopen in enkele dagen maar gezien de ervaringen van de vorige dag vonden we het wel lekker even uit te rusten in bussen en op bootjes!
Het was schitterend weer en na een bustocht van 2,5 uur waarbij de chauffeuse geen gelegenheid onbenut liet om uit te stappen en iets moois te laten aanschouwen, bereikten we Milford Sound. Al meteen doemde de meest beroemde berg van NZ op: The Peak. Kiwi's roepen wel eens gekscherend dat op een van de twee toeristische plaatjes die je van NZ ziet The Peak staat. Met zijn wit besneuwde top is het ook een plaatje!
In Milford Sound stapten we op een redelijk kleine boot om de Milford fjord op te varen. Het was overdonderend zo mooi! Bijna 3 uur lang vaarden we langs bergen van 1.000 tot 2.000 meter hoogte met zijn vele watervallen. Aan het einde van de fjord draaide de boot in de Tasmanzee zodat we nog een keer alles (maar dan van de andere kant) konden beleven. Dit was WAUW en zeker weer een van onze hoogtepunten van de vakantie!!
Wat iets minder was was dat de kapitein het leuk vond om alle passagiers (inclusief camera's en andere spullen) tot drie keer toe kletsnat te maken door expres onder de watervallen te parkeren... Zucht, ik dacht dat ik genoeg water over me heen had gekregen in NZ!
In ons guesthouse hadden we onze dormbedden inmiddels kunnen ruilen voor "the gardenroom", zodat we 's avonds moe maar voldaan op ons terrasje neerploften.

INVERGARGILL & STEWART ISLAND
Omdat we qua reizen goed op schema lagen en we nog redelijk veel busuren op onze Flexi-Pass tegoed hadden besloten we het meeste zuidelijke eiland van NZ aan te doen. Daarvoor moesten we naar Invercargill (de Maori-naam voor Edinburgh), de uitvalsbasis voor Stewart Island. In Invercargill wonen van oudsher veel schotten, wat dan ook redelijk schots aandoet. De inwoners van Stewart Island zelf noemen het Zuidereiland van NZ overigens The Middle Island...
Omdat weinig backpackers zo zuidelijk gaan was het lekker rustig daar en hadden we al snel een heel mooi guesthouse gevonden met een heerlijke tuin waar we meteen maar een high tea hielden.

De volgende dag werden we om 7 uur opgehaald door een klein busje dat ons naar de inmense luchthaven van Invercargill bracht met zijn nog grotere airoplanes. Er konden welgeteld 6 mensen in ons vliegtuigje, haha..!!
Nou daar gingen we... Iedereen die wel eens een luchtzak heeft gevoeld moet voor de gein dit eens proberen. Veel beter dan Queenstown met al zijn adrenalinerushes op het water en in de lucht! We zaten precies 25 minuten in de lucht toen de piloot (die tevens degene was die ons incheckte en onze "boarding passes" aannam... en ook nog de deur van het vliegtuig opendeed) ons neerzette op het door alles en iedereen verlaten strand van Stewart Island. Oh, niet helemaal waar, eerst scheerde hij nog over een paar wandelaars heen op het strand die zich helemaal kapot schrokken. Het bleken de nieuwe passagiers te zijn, die een track hadden gelopen.
In circa 5 uur liepen we "The Stewart Island Coast tot Coast Track". Weer een heel andere dan alle daarvoor vanwege het vlakke land. De hindernis deze keer bleken de vele moerassen waar we door moesten ploeteren.
Onze eigen schoenen niet meer herkenend kwamen we aan bij een hut vanaf waar we door een watertaxi zouden worden opgehaald, die ons naar Oban (de hoofstad van Stewart Isl.) zou brengen. Deze was wat aan de late kant en na een mooi ritje door de mangrove bleek waarom: de zee was nogal heftig! Terwijl we ons zittende en staande probeerden te houden op het kleine bootje (mijn Thailand boottrauma kwam weer heel even boven) kwam het bericht binnen dat voor die dag alle boten binnen moesten blijven in verband met de aankomende storm. De kapitein van de watertaxi bleek een kind van Nederlandse immigranten en vond het leuk om ons alles in het Nederlands uit te leggen... En we moesten nog de lucht in: HELLUPPP!!!!
Het waaide behoorlijk in Oban en nog helemaal zeebenerig van het uurtje op de boot besloten we toch maar eens voorzichtig te informeren of het vliegtuig nog zou gaan want vastzitten op Stewart Island terwijl ons bedje aan de overkant op het echte Zuidereiland wachtte lag niet in onze planning.
Natuurlijk hadden we de laatste vlucht die dag en ondanks de harde wind, wat vliegcapriolen en ietwat vertraging landden we weer veilig op de enorm grote luchthaven van Invercargill.

 

OAMARU [volgt]

 

CHRISTCHURCH [volgt]

 

BAY OF ISLANDS: KERIKERI & WAITANGI [volgt]

 

 

basilius007 says:
Haha... jaaaa.... goed plan, we gaan gewoon lekker NL schrijven.... voor de "NL-reisgenootjes"
Posted on: Aug 20, 2007
PaulT says:
would be so cool if i understand a single word ;)
Posted on: Aug 19, 2007
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sponsored Links