Trans Mongolië Express 2007

Amsterdam Travel Blog

 › entry 1 of 1 › view all entries

First things first; de foto's staan online!!! Op http://koenhupkes.hyves.net en later ook op http://happea.hyves.net Pepper heeft zijn eigen foto's op http://monkeypepper.hyves.net Zie ook http://koenenleonie.waarbenjij.nu

---------------------------------------------
---------------------------------------------
---------------------------------------------

St Petersburg, 7 Juli 2007

Zdrastvuyte, Papa, mama en mama; bedankt voor de geniale wilde reis door het barre, boze geasfalteerde Duitsland......Wees maar blij dat je ons hier in Rusland niet weg hoefde te brengen!!! We zijn veilig aangekomen op St. petersburg Pulkovo na een korte vlucht van 2 uur en 30 minuten. Zelfs Pepper had zijn eigen stoel, inclusief de vereiste seatbelt. Eerst in de rij voor de visum-douane-we-vertrouwen-je-voor-geen-meter check mochten we dan met een bus naar het centrum alwaar we de metro richting Sennaya en Seven Bridges Hostel konden pakken. Zag er vast komisch uit; vier enorme tassen met 4 benen......

Aangekomen op het metrostation bleek het nog een aardige wandeling te zijn naar het hostel waar een ietwat hippy-ische engelsman de deur opende en ons de "double room ensuite" liet zien, niets meer dan een veredelede studeerkamer met zo'n jaren 80 dit-kan-egt-niet-meer zwart velours bedje. Prima, bon; we hadden al een nacht niet geslapen en het was allemaal ole ole.

Tassen neergegooid en richting St. Isaac kerk gegaan. Enorme grote kerk met een trap omhoog naar de colonnade vanwaar je een vet uitzicht hebt over de stad en een indruk krijgt hoe groot het hier allemaal is. Tevens hadden ze voor het gemak de kerk volgeplakt met goud ter waarde van het nationaal bruto inkomen van Afrika (and then some) Stumperts hoor......Na deze eerste impressie zijn we een Grieks happie gaan eten en lekker in ons bedje gekropen......althans; er lagen twee wildvreemden in ONS bed te tukken. Ohw yeah, sorry man, Ill send them away......Nauw, relaxed. Eigenlijk kon het ons allebei op dat moment geen zak schelen; we wilden alleen maar slapen en douchen (en dan preferably niet die lekkende douche met rood water en zonder slot op de deur, maar hey, it will do......)

De volgende dag daalde het pas in dat we echt in een afthands *%^hostel terecht waren gekomen en zijn op zoek gegaan naar een andere; succes in het hoogseizoen. Na wat omzwervingen en een afstand van een dagje Nijmeegse vierdaagse gelopen te hebben hadden we een ander hostel gevonden, weliswaar gescheiden dormitories maar stiekem was het net als op schoolreisje. Dit keer was het een meisje die overliep naar het jongetje, hij sliep tenslotte toch in z'n eentje......Hihi!!! voor deze nachtelijke escapades zijn we naar de Hermitage geweest en hebben we een boottripje gemaakt over de Neva-rivier. Over overdreven gesproken; alle gebouwen, kunstwerken, muren, plafonds etc. zijn stuk voor stuk GIGANTISCH en van bladgoud of andere materialen waar de gemiddelde Poolse gastarbeider een stijve plasser van zou krijgen......Allememaggies!!!

Om de dag af te sluiten zijn we naar de brouwerij van Oleg Tinkoff (wie kent hem niet?! Njet; www.wikipedia.org; zoeken op Tinkov) gegaan om n paar bieries te drinken. Vervolgens onze spullen opgehaald bij 7 bridges hostel om hem te melden dat t maar een stomme hippie is en dat we naar een ander hostel gingen......Savonds zou Elton John, jah SIR Elton John, een openlucht concert geven op het plein bij de Hermitage, dus daar gingen we wel effe kijken......Ware het niet dat meneer al uitgepiano-d was en we dus een leeg plein aantroffen......muhaha!!! Ik vond zn muziek tog al niet leuk!!! :-p

Aangezien we nu nog maar een paar munuutski internet hebben moeten we jullie in het ongewisse laten over de appelsok (heeeeeeeeeeeeeerlijk) de saggerijnige en vooral lelijke mensen en de avonturen van vandaag......Wordt vervolgd!!!

Groetski van Koen, Pepper en Beobie!!!

Foto's worden binnenkort op Hyves gezet......

---------------------------------------------
---------------------------------------------
---------------------------------------------

Moskou, 13 Juli 2007

Het lijkt voor ons alweer een tijdje geleden dat we in St. Petersburg de straten onveilig maakten, maar het is nog maar een weekje geleden. We waren dus gebleven bij het concert van Elton John dat al afgelopen was......Heeeeeeeerlijk geslapen, dit keer op de aparte dorms Mijn kamergenote was een geflipt Hong Kong meisje die stuk voor stuk alle Lonely Planet wijsheden parat had, roep een land en zij weet the do's en dont's. Komt nog bij dat smakken nog steeds beleefd is daar en dat ze errug van praten hield. Best gezellug dus......Koen had de mazzel om met een snurkende Paulus de Boskabouter toerist van in de 50 te slapen, topnacht dus.

Volgende dag; 30 graden, stralend weer......Iedereen die in Salou zit heeft waarsgijnluk nog slechter weer dan wij in Rusland, of all places. Vooruitzichten; 34graden in Moskou. Ut Moan.

Na een bezoekje aan het Russian museum en de Summer Garden zijn we naar de Church of the Saviour on the Spilled Blood geweest. Wat een uitslovers zijn het tog ook......Alles goud en Prerevolutionaire en 16e eeuwse Russische iconen met een waarde van wederom het BNP van Afrika......Allememaggies!!! Na een naieve gedachte dat St. Peter and Paul Fortess op "loop"afstand lag en dus 3 uur later, waren we dus inderdaad, in het fort. Een groot ding langs de Neva met een secret passage en GI-GAN-TISCH veel bruiloften......het bleek 07-07-07 te zijn en de traditie in Rusland is om dan met een gevolg van lallende brallende dronken familie en vrienden gewapend met foto en videocameras voor alle bezienswaardigheden in de stad te poseren. Als het bruidspaar zich helemaal siegi lens tongt (oftewel elkaar volkomen aflebbert) tellen de gasten om het hardst hoe lang ze het wel niet volhouden......Om vervolgens in een gehuurde, vreselijk corny limousine te stappen en met je dronken gasten naar de volgende bezienswaardigheid te hoppen.

Maargoed; secret passage dus. Die is niet zo secret; al vrij snel hadden we het ding gevonden die je vervolgens tot bovenop de muur van het fort leidt waarvandaan je een vet uitzicht hebt over de neva en de stad. Leuk leuk leuk. Tinkoff here we come; na een dag lang lopen lopen en nog eens lopen (Putin; ga die metro es fixen man!!!) vonden we dat we wel weer een bierrie verdient hadden......of twee.

Dag 4 alweer. Pedrovorets, oftewel het buitenpaleisje van Peter de grote die eigenlijk best wel klein was getuige z'n pakjes en schoentjes......Met de draagvleugelboot zijn we naar Pedrovorets gecruised, half uurtje buiten de stad. Daar was een complex met mega-fonteinen, goud goud en nog eens goud, en de traditionele lange rij mensen. Daar hebben Koen en Leonie geen boodschap aan. Ohw, sorry. Is dat de uitgang?! Noujah, we staan nu toch binnen, zullen we maar......Hihi. Rondleiding afgeschud en op mooie stoffen slofjes (om de vloer niet te beschadigen) zijn we door het paleis gelopen om ons meer te vergapen aan de toeristen die met het hoofd naar beneden lopen te gapen bij de klanken van hun toerleider dan dat ze naar de kunstwerken kijken. Maargoed. Teruggegaan met de bus, naar de Kazan Kathedraal geweest op het schijnbaar wereldberoemde Nevsky Prospekt, en daarna gegeten bij een Armeens restaurantje......Weltrusten en lang leve het lekkere weer nog steeds.

Vandaag wordt het lekker weer, strak blauw en een zonnetje. Vervelend......Heb je de posters al gezien? Ratatouille; nieuwe Disney/Pixar film. VET in het Russisch!!! En nog prima te volgen voor twee Hollandski's!!! Na de film naar Vasilyevsky Island geweest, het Museum of Zoology en guess what?! Tinkoff......Nog eentje dan :-p Het Museum was het enige dat open was op maandag, en dus niet van Hernitage kwaliteit. Speaking about which; volgens mij hebben we helemaal geen Picasso, Monet en Matisse gezien Koen, jij?! Njet. Hoppa; langs de rij toeristen lopen, ze even uitlachen omdat ze veeeeeeel geld moeten betalen en laaaaaaaang in de rij moeten staan, en "even" naar de moderne afdeling van de Hermitage gerend. Zo doe je dat; kultur aufschnauven noemt Thijs dat toch?! De eerste keer de trein in zometeen; die van St. Petersburg naar Moskou. Ole ole.......Tas ophalen en naar de Vokzal.

De trein deed er 5.5 uur over, en met de tassen op zoek gegaan naar het Trans Siberian Hostel. Voorbereid op het ergste was dit een soort hippy-transsib-walhalla met bedjes die niet bezet waren door andere mensen en een grote douche, wasmachine......De hele ratsmodee!!! Wiehoe!!! Eerst slapen, morgen naar het Kremlin......

Vandaag in Moskou; het kan warmer, mooier en beter dan in St. Petersburg dames en heren; 33 graden en strak blauw. Waarom ook niet?!

Om half 10 stonden we ready to rumble voor de hekken op het Rode Plein. Eerst maar es naar Lenin......Wisten jullie dat die dibbes nog steeds populair is?! Een dikke rij al voor de openingstijd. Koen vond dat niet zo'n goed plan; want die rij wordt vast wel korter vanmiddag. Bon?! Bon......Op naar het Kremlin dan eerst. Kerkje, kerkje, paleisje, cathedraaltje, diamanten van Cartiertje, grote BMWtjes, veeeeeeeeel politieagentjes.......Feest alom!!! We zijn zo'n beetje de hele dag bezig geweest om alle dingen te bekijken en de Armoury in te komen, daar waar nogmaals voor bizar veel geld aan kunstschatten en historie ligt. Na een kijkje in de St. Basil Cathedral (je weet wel, die met die gekleurde bolletjes die op alle kaarten en boeken over Moskou staat) zijn we even het GUM ingelopen; een gigantische mall met winkels varierend van Zara tot Louis Vuitton......Ik denk dat mijn mamsie spontaan gek geworden was.......Hey Leonie? Jah Koen......Weet je dat hier in Moskou ook een Tinkoff zit?! On our way......Je kan hier zogenoemde meters worst bestellen, maar we hebben het bij een biertje gehouden. Of twee dus......

Na deze dag even Russisch fast food gegeten bij de Moo Moo en vervolgens over de Arbat terug gelopen naar het hostel. Arbat zou het Mont Martre van Moskou moeten zijn, maar is inmiddels de toevluchtshaven van tweederangs caricatuur tekenaars en hippies met diabolo's......Wat hebben we toch tegen hippies?! Ik niks, Koen wel......Ik zal je gelijk vertellen hoe dat komt; Koen, Southpark op de TV!!! In het Russisch, maar suck my balls is duidelijk herkenbaar......Wat zou het weer morgen zijn?! Ah, 34 graden......Het begint nu echt bloedje heet te worden hier......

Lenin, jah, Lenin. Die moesten we nog bekijken. Na een uur in die 34 graden dus, en een escapade met Japanse toeristen die voorpiepten waren we dan eindelijk bij dat kleine, bleke, rubberen, rare mannetje in dat kistje onder een lamp waar zelfs Ramsis Shaffy nog een lekker ding onder zou lijken......Erg raar om te zien, en van korte duur; op elke hoek staat een soldaat die je vriendelijk tocht dringen met zijn ogen verzoekt tempo te maken. Hopsa; tas ophalen en kaartjes regelen voor de opera of het ballet......In het Bolshoi bleek Turandot te spelen, een luttele 4 uur exclusief de pauzes......iets anders dan maar. Koen is naar de Zwanendans geweest, ik naar het Zwanenmeer......Hij zweerde toch egt dat dat ding zo heette......uh-huh. Gort; deze kan je weer opschrijven in je boekje van KLH-ismen. Om 19.oo uur zou het beginnen, dus eerst zijn we naar Novodevichy Klooster en Begraafplaats geweest. Veel van die godsdienstwaanzinnigen met baarden en ogen die niks dan vuur spugen en een heeeeeeeeeeeleboel graven. Onder andere van Jeltsin die een echt, groen tuintje op zn buik heeft aangezien ie vers begraven is......Gorbatschov, Chekhov en nog veel meer -ov's en Russische grootheden. Na al deze lijken dus naar de stervende zwaan......Lekker dagje, nu naar bedje toe want het zijn lange lange dagen.

de laatste dag in Moskou zou het gaan regenen, in Rusland is regen dus blauw, zon en warm......heel raar. Anyways; eerst naar Cathedral of Christ the Saviour geweest waar Koen geweigerd werd met zn mooie korte broek, dus ben ik alleen even naar binnen gerend. Snel terug naar Koen die levend gebarbecued werd in de zon en naar Moskou's amusement park aan het water; Gorky Park. 50 roepies entree (want zo noemen we dat stinkgeld al vanaf dag 1) en dan kan de pret beginnen. Rollercoasters, rides, attractions, tsjonge jonge!!! Jammer dat alles ook uit het prerevolutionaire tijdperk stamt en de geluiden van de attracties volgens mij betekenen dat ze niet zo stevig zijn, maargoed. Koen wilde wel in het reuzenrad. Leuk Koen. Het is alleen heel erg verroest en er zit niemand in, is dat gek?! GODZIJDANK; hij was stuk. Leonie deed een dansje en we liepen verder over het trieste park met vergane glorie en mega hoge toegangsprijzen. 10 eurie voor een schommelschip wat meer op de Titanic leek en dus gedoemd was te zinken......Nevermind. Op naar het New Tretyakov Gallery waar Malewicz, Kandinsky en nog meer Russische groten hun werken hadden hangen, tezamen met wat Europees modern werk. Leuk, groot, maar what else is new?!

Na een kar vol proviand voor de komende vier dagen zit ik hier nu al een uur te tieppen, te wachten tot de trans siberie express naar Irkutsk vertrekt, en te hopen dat we niet al te nat worden onderwegnaar het station, aangezien zojuist een wolkbreuk zijn intrede heeft gedaan......lekker koel!!!

met andere
woorden leonie bedank voor het typen koen gaat nu ze regen zak scoren en op naar irkutsk OLe Ole met de nodige wodka opzak!!! en de Nintendo DS met mario en de PSP met films en series en muziek LATEX!

---------------------------------------------
---------------------------------------------
---------------------------------------------

Irkutsk/Olkhon/Ulan Bator, 22 Juli 2007

Allereerst; iedereen bedankt voor de gezellige berichtjes!!! Na ons avontuur door de Hippie-enclave genaamd Khuzir is het leuk om weer wat van thuis te horen, zij het van mensen die in Poolse cellen zitten, of zij die gewoon gezellig meeleven vanuit Nederland of elders in de wereld.

We zitten ondertussen in Mongolie, een verademing om mensen weer te zien lachen, want daar staat de doodstraf op in Rusland. Ik geloof zelfs dat we sinds ons 4-daagse avontuur in de trein niks meer jullie kant op hebben ge-cyber-post dus pak een stoel, en een bakkie thee......Succes maar weer.

We zijn ongeveer 10 dagen geleden vertrokken uit Moskou, voor de eerste keer voor het eggie in de Trans Siberie Express. En jahwel; we hadden de originele Rossiya. Das de trein die van Moskou rechtstreeks naar Vladiwodstok rijdt, en waar wij dus bij Irkutsk uit zouden hoppen. Per ongeluk, of in ieder geval zonder dat wij het wisten, had de treinreiswinkel-meneer ons van diner en thee/koffie/water/koekjes etc voorzien. Dat was included volgens onze snoezige Provodnista (das de trein-wagon-bewaker-service-meneer) We hadden ook al uit voorzorg een twee-persoons coupe geboekt, dus die verhalen van kotsende babies en stinkende Russen in je coupe ging gelukkig niet op!!! Die vier dagen waren eigenlijk super-relaxed. 24 uur een mooi uitzicht en weinig mensen in de trein dus alle tijd om mooie fotos te maken vanuit het WC-raam......Na die 4 dagen chillen was het dus tijd voor Irkutsk.

Vanuit de trein moesten we ons vrijwel gelijk melden bij een office ergens in de achterbuurt van Irkusk, alwaar de transfer naar Olkhon Island klaar stond. Samen met twee andere Engelse Trans-Sib-Girls (dachten we). Het bleek dat er in de minibus wel 14 mensen pasten...... Beetje inschikken en rijden met die bak. Hoewel de chauffeur errug hard reed voor de Russische wegen die meer weg hebben van een hindernisbaan met gaten in en koeien op de weg, leek hij alles onder controle te hebben, dus no stress en 8 uur later stonden we op Olkhon, aan het Baikal meer. Das dus het diepste meer van de wereld; op 1 plaats is het 1638 meter diep, en qua oppervlakte groter dan Nederland (volgens Koen) Egt supermooi, jammer van de regen en van de ......HIPPIES!!!!!! Overal waar je keek waren hippies hippies en nog eens hippies; van die hippies die als vrijwilligerswerk huisjes bouwen van hout en het presteren om 's avonds de meest smerige meuk (also known as food) naar binnen te werken terwijl ze trots hun zelfgeregen kralen met belletjes showden aan een ieder die geinteresseerd is......Wie Koen kent begrijpt dat dit tot enige irritatie leidde. Het huisje waar we zaten was daarentegen wel erg snoezig; een houten cabin met relaxte bedjes. Hadden we wel verdiend. Morgen zouden we naar Cape Khoboy gaan......

En zo geschiedde het. In een busje met een chauffeur gehuld in een leger-outfit (very trendy op Olkhon, getuige het enorme aantal leger-dibbessen) zijn we 7 uur lang over het eiland gescheurd en alle highlights van de Noordkant bekeken. Supermooie uitzichten over het meer vanaf steile kliffen, en een demonstratie stenen gooien van de driver om te laten zien hoe hoog het wel niet was. Erg hoog kan ik je melden. Die avond was het eten wederom zum kotzen, zak chips halen dus maar......De volgende ochtend wilden we het eiland wel vanaf het water bekijken en dus gingen we om 10 uur naar het tourist office alwaar we zouden horen of het weer goed genoeg was om bootjes te laten varen. Neen. Njet in het Russisch. De chaggerijnige mevrouw (het zal ook es niet) had geen bootjes in de aanbieding, dus Leonie liep chaggerijnig richting de Shamanen-rotsen om toch maar iets te doen op een Godverlaten Hippie-eiland zonder douches en met smerig eten......Hey Koen. Jah Leonie?! HIER zit die relaxte toko met allemaal tours!!! En het was er heeeeeeeeeel druk, dus daar gingen we es effe kijken of daar misschien nog bootjes in de aanbieding waren. En jah hoor!!! Bleek dat we al twee dagen dachten dat het toerist office aan de main street Nikita was (die overal de blits maakt met zijn leuke guesthouse wat helaas al vol was en de vele tours die elke dag gaan) Foutje, maar beter laat dan nooit......Bootje op en varen maar!!!

Wederom voorzien van een leger-dibbes (met een super-vette snor en sterke verhalen CHECK DE PROFIELFOTO!!!) gingen we richting de Holy Spring aan de overkant, om vervolgens Shashlik te eten van een lokale Buryat (die hebben zelfs een autonome republiek, Buryatya. Ga maar es Wikipedia-en, best interessant) en door te gaan naar een eiland waar een Stupa op staat. Toen ik dacht dat we nu wel richting huis zouden gaan had ik het mis. Ergens midden op het meer dreef een bootje met iemand die druk aan het peddelen was maar geen meter vooruit kwam. Onze snorremans wist daar blijkbaar wel raad mee en een reddingsoperatie werd ingezet. Het bootje werd aan die van ons gebonden en we hebben de (in legeroutfit gehulde) Rus aan land gebracht. Snorremans wilde daar echter wel een beloning voor, dus hupsakee, dat bootje weer in en terug peddelen met een biljet van een Roebeltje of 500 en een fles Wodka. Goeie deal zeg ik!!! Na dit uurtje spanning zijn we doorgevaren naar een eiland met een Stupa om vervolgens koud en uigewaaid rond half 8 weer op Olkhon terug te zijn. Das pas waar voor je geld!!!

De dag erna hadden we geregeld dat we een eerdere transfer terug naar Irkutsk hadden, omdat we de dag erna om 05.43 de trein naar Ulan Bator in moesten. Om half 9 reden we dus weg in een minivan waar dit keer 8 mensen en een heeeeeeeeeeeleboel tassen inpasten. Deze driver had iets minder zn best gedaan tijdens de rijlessen, en god mag weten waarom hij ooit zn rijbewijs heeft gehaald. Als een debiel scheurde hij over de shitty wegen, af en toe inhalen en snel dat stuur weer terug want oops; een tegenligger of koe over het hoofd gezien. Vol in de remmen in een zanderige bocht die ietsje ruimer werd daardoor Leonietje met een hartslag van 180......Ik leef nog, daar wil ik het graag bij laten. Zelden ben ik zo blij geweest dat ik met 30 kilo aan spullen lekker door een warme stad mocht lopen. Heerlijk man, Irkutsk!!! :-p

Achteraf gezien bleek Irkutsk ook ECHT leuk te zijn. Het hostel was super-relaxed. Heerlijke douche en een lekker bedje. Fijn na de hippie-enclave waar we maar niet gedoucht hadden, je werd alleen maar viezer van die stinkhokken daar. Op zoek naar iets te eten belandden we in restaurant Lancelot. En zoals de naam al doet vermoeden: geheel in Lancelot-stijl met houten banken, bediening in oud-Engelse kleding en namen van gerechten als "Battle before supper" Toptent!!! Na deze Efteling-ervaring zijn we naar het hostel gegaan waar om 04.00 de wekker weer ging......Allememaggies!!! Die ochtend in het donker van Irkutsk zijn we naar het treinstation gelopen om in de trein naar Ulan Bator (U(h) te stappen. Toen we binnenkwamen was die nog leeg, maar al snel bleek dat we 1 coupe-genoot hadden. In mn beste Chinees gevraagd naar naam en woonplaats; Chang uit een plaatsje vlakbij Beijing. Blijkbaar wist hij dat er 's nachts tijdens de grensovergang weinig te slapen viel, en ging vrijwel gelijk op zn bedje liggen.

De eerste uren reed de trein langs het Baikal-maar, zeg maar echt een meter of 4 ernaast. Door tunnels en langs kliffen. Wederom dus tegen het raam aangeplakt en veeeeeeeeel te veel fotos gemaakt (die een aantal van jullie dus moeten gaan trotseren als we terug zijn, nogmaals succes!!!) Die grensovergang stond wel al aangegeven als langdurige zaak, maar das wel een understatement. Om 18.00 uur waren we bij de grens, en om 01.20 waren we erdoor......Das weliswaar een dubbele grensovergang met daartussen 21 km, maar toch. Na de 04.00 wake-up call van die ochtend wilde ik egenlijk wel slapen, maar moest ik nutteloze papiertjes invullen en twee keer de coupe uit zodat onze smokkelwaar geinspecteerd kon worden. Niks aan te geven, dus om 01.30 eindelijk lekker slapen. Tot 06.00 uur dan, toen waren we bijna bij Ulan Bator en de eerste Gers op de Mongoolse steppen in zicht. Daar ziten we nu dus......In Mongolie. Vet man!!! Het hostel zit vlakbj het station en is wederom relaaaaaaaaaaaxed. Vandaag zijn we de hele dag op pad geweest op zoek naar een tour van 10 dagen door de Gobi, en zometeen hebben we een meeting met iemand van een travel-agency die dat waarschijnlijk gaat waarmaken. Met twee anderen (vooralsnog Nederlandse of Franse meisjes) gaan we in een jeep naar het zuiden (kloosters, zandduinen, ijsgrotten, dinosuariers) om via het oudste klooster van Mongolie en een meer terug te rijden naar Ulan Bator. We slapen bij nomaden families of in Gers van een kamp, en zijn tot die tijd even van de wereld. Telefoon schijnt niet te werken en de eerste Ger met breedband moet ook nog ontdekt worden.

Kortom; nog twee dagen door Ulan Bator hossen en dan op pad. Na de trip volgt er vast weer zo'n bescheiden kort verhaaltje voor jullie......Bayartai allemaal!!!

---------------------------------------------
---------------------------------------------
---------------------------------------------

Ulaanbaatar, 5 Augustus 2007

In Mongolië zijn veel schapen en weinig mensen. Een aantal Mongolen en wij, onder dezelfde noemer te scharen zo u wilt. Even een korte update; we waren dus op zoek naar twee mensen om een 10-daagse tour door de Gobi mee te doen, het was moeilijk om iemand te vinden omdat er bijna geen toeristen in de stad waren, maar uiteindelijk bleek een Thaise jongen onze partner in crime te willen zijn. Een dag na ons laatste schrijven hebben we alles besproken en op woensdag zouden we vertrekken. Met deze geruststelling hadden we nog twee dagen om de highlights van Ulaanbaatar te bewonderen.

Ulaanbaatar (en dus niet Ulan Bator of iets dergelijks, dit voor de taalpuristen onder ons) is een vreemde stad. Een stad in opbouw en dat zie je overal. Naast een parlementsgebouw wat momenteel gepimpt wordt ligt een straat open. Op een terrasje met trendy Mongolen (let op de hoofdletters in dit stuk) wordt je lastig gevallen door straatkinderen en 10 meter verderop wordt een onoplettende toerist gerold. Sommige gebouwen stammen uit het Russische tijdperk en kijken chaggerijnig uit hun vuile ramen en de grijze massa beton lijkt je te vertellen om er maar met een boog omheen te lopen. Eigenlijk net een Rus, dus karakter hebben de gebouwen in zekere zin dus wel......10 meter verder staat dan weer een show-ger die te koop is in het warenhuis voor een paar honderd dollar. Nougoed, het is dus een eclectisch geheel.

Op de eerste dag zonder tour-zorgen zijn we naar het Ongiin Khiid Klooster geweest. Waar het ooit gebouwd is om de Dalai Lama te verwelkomen, met passende architectuur en prachtige beelden, is het nu verworden tot een show-klooster voor ronddolende toeristen met een groothoeklens. Toch leuk om te zien. Om even een geschiedkundige basis te leggen zijn we daarna het National History Museum ingelopen alwaar snel bleek dat Chinggis Khan tot een volksheld is verworden die ooit het grootste landrijk ooit onder zijn hoede had. Niet verwonderlijk dus dat de Mongolen een trots met zich meedragen die zelfs leidt tot kinderen die vernoemd worden naar Temujiun (Khan's eigen naam) Ik ga mijn kinderen (of huisdieren, dat ligt meer voor de hand) dan maar Claus en Napoleon noemen......Koen zou pleiten voor Bolkestein en Rand gok ik zo, maargoed. Het museum dus, dat is vrij knullig maar absoluut een aanrader voor de mensen die eigenlijk niks weten van de geschiedenis van het land (zoals wij twee mongolen). Na een schaslik in de buitenlucht hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de TV op onze kamer om Chinese, Russische, Koreaanse en Mongoolse programma's te kijken.

Op de laatste dag voor DE tour hebben we het Winterpaleis van de Bogd Khan bekeken en het Museum of Natural History. Mocht je nog niet weten dat de mens afstamt van de aap moet je hier even binnenlopen, anders kun je beter een Mongools biertje gaan drinken. Hoewel; er staat wel een gigantisch dinosaurus-skelet wat ooit gevonden is in zuid-Mongolië. Die middag moesten we onze travellers cheques gaan inruilen voor Tugrugs en uiteindelijk Dollars om de toer te bekostigen. Voor een moment waren we miljonair; 1.3 miljoen Tugrugs in onze handen......Helaas was dat in Dollars toch minder indrukwekkend, maar toch, het idee weet je wel......Na een bierie om te vierie dat alles geregeld en betaald was zijn we naar een voorstelling geweest van net National Folk Song and Dance Ensemble. Een echte tourist trap, maar onwijs leuk om een enorm orkest op de Morin Khuur (googlen mensen, of wikipedia-en!!!) te horen en zien spelen, en we werden ook nog getrakteerd op vier verschillende vormen van throatsinging en Mongoolse dans. Het electronische bord wat in Engels vertelde wat die mensen zongen of dansten was vast ook authentiek Mongools......Na dit culturele uitstapje was het tijd voor de voorbereidingen; alle spullen zijn gehalveerd en we hebben onze spullen in 1 tas weten te krijgen. Ready to go. Morgen om half 9 zouden we vertrekken. Truste Koen......Truste Beobietje; Megool!!!

1 Thai, twee Mongolen en wij. Dat was de oogst van de dag. De chauffeur en de gids zijn een getrouwd setje, zij Engelse lerares op een school in Mandal-Ovoo, hij kamelenherder en achteraf bekeken top-auto-monteur. Na een uurtje rijden bleek al dat Ulaanbaatar slechts een uitzondering is en dat de rest van het land groots en weids is. En de wegen, tsjah, daarvan dachten we die dag dat ze niet al te best waren. Liitle did we know dat dit nog de goede snelweg was......Na een lunch bij een nomaden familie bleek al dat deze tour volkomen in het teken van schapen en melkthee zou gaan staan. Alles, maar dan ook alles wat de Mongolen eten kan worden gemaakt met meel, water, schapenvlees en aardappelen. And they like it. Met vetrandjes, met botten, met terugverende gummistukken waarvan ik echt niet wil weten van welk deel van de schaap het vandaan komt. God, ik voelde mijn vegetarische gevoelens weer opborrelen......Gewoon veeeeeeeel ketchup erop doen en kauwen, yummm!!! De eerste dag zijn we via Süm Kökh Burd naar Baga Gazrin Chuluu gereden. Op die laatste plek hebben we onze tentjes opgezet en de eerste echte Mongoolse zonsondergang gezien. Achter het kastel middenin een weids landschap en daarvoor een groep kamelen, daar verdween de zon aan de horizon. Een bijzondere ervaring......

Dag twee was een dag met iets meer stops onderweg, maar ook meer kilometers om te maken. Op tijd opstaan dus. Aangezien er nergens water is ben je aangewezen op de schaarse bronnen die er soms errug ongezond uitzien maar wonderbaarlijk koud en helder water bevatten. Na het vullen van de flessen zijn we naar Dzoo gereden en daarna naar een oude koolmijn. Een open koolmijn waar je bovenop kan klimmen en waar overal kadavers liggen van schapen en koeien die waarschijnlijk een weddenschap hadden met hun homies, waarom zou je anders als weldenkend zoogdier een grote stinkende zwarte massa opklimmen?! We hebben geluncht in het dorp waar Sovta en Orna (gids en chauffeur) wonen. Toen we de guanz (das een cafe) binnenkwamen stond daar een bord volgeladen met grote gefrituurde "dingen", later bleken ze Khuushuur te heten. Ook deze kun je maken met bovengenoemde ingredienten; gefrituurd deeg met schaap in het midden. Op dat ene bord lagen genoeg Khuushuur om een Mongools leger te voeren dus dachten we dat dat voor ons vijven was. Neen dus. Dat moest in 1 keelgat verdwijnen en het is een beetje onrespectvol om het niet helemaal op te eten. BURP!!! Koen heeft inmiddels een plan ingediend om dit ook de nationale snack van Nederland te maken; Shoarma met een krokant korssie man, relaaaaaaaaaaxed......Na deze aanslag zijn we naar de Flaming Cliffs gereden en daarna door naar de ger waar we zouden slapen die avond. Bij gebrek aan douches of überhaupt stromend water hebben we met het ijskoude water uit de waterput gedoucht, het bewijs staat op Hyves binnenkort......Ook de eerste fles Mongoolse Wodka hebben we die avond soldaat gemaakt en met behulp van het Point-It boekje hebben we nog Mongoolse vrienden gemaakt met een van onze buren.

Goeiemorgen Koen! Goeiemorgen Beobietje......Vet!!! Ze zijn een schaap aan het slachten. Weg was Koen. Gewapend met camera stonden een Thai en een Koen foto's te maken van het avondeten van die avond. Ik voelde me ineens erg geroepen om wat ger-houdelijke taken te doen zoals opruimen en afwassen. Inmiddels waren we al in de Gobi-woestijn aangekomen en vandaag zouden we verder naar het zuiden rijden via Yolyn Am naar de Sanddunes. Yolyn Am is een lange kloof die voor het grootste gedeelte van het jaar bedekt is met ijs, maar niet in de zomer, dan kabbelt er een beekje met smeltwater. Alsnog een hele mooie omgeving maar helaas vervuild door domme Belgen (of is dat dan zo'n pleonasme, of tautologie......haal ze altijd door elkaar) De Belgen waren toch op zoek naar het ijs, en de slimste van het stel meldde dat ze toch wel de grootste kans hadden op het vinden ervan beneden aan de rivier. Is het mogelijk om België alsnog uit de EU te trappen?! Ik stem voor......Na de wandeling en een bak pasta (jah, met schaap) in de regen zijn we naar de Sanddunes gereden. Onderweg nog een busje met pech geholpen om nog geen 10 minuten later zelf met pech stil te staan. Dit keer deden de kogellagers niet meer waar ze ooit voor bedoeld waren, dus wiel eraf, smeren, timmeren en doorrijden. Pas om 20.30 kwamen we aan bij de duinen alwaar we onze spaghetti moesten delen met een egel en een gekke Pool. Die egel das tot daar aan toe, maar die Pool......Die was gerold in Ulaanbaatar, gelukkig lag zijn paspoort bij de Chinese ambassade maar geld hattie niet meer. Alsnog had hij met zijn vriend besloten naar zuid-Mongolië te liften en zo gratis dezefde tour te doen waar wij een miljoen voor moesten neerleggen. Das al vrij dom vonden wij zo. Om dan bij zonsondergang een duin op te klimmen van een paar honderd meter in een land zonder lantaarnpalen is wat mij betreft nog ietsje dommer......Verdwaasd vroeg hij aan ons of we een Jeep hadden gezien (een stuk of 40 tot nu toe, maar neej, niet hier) en of we wat water hadden. Blijkbaar voelde hij zich op zijn gemak dus ging zitten en trok zijn schoenen uit. Daar bleek een halve zandduin in te zitten vanwege een gat ergens onderin......Een goede voorbereiding is en blijft het halve werk toch?! Anyways, schreewend verliet hij zijn half leeggegeten bak spaghetti op zoek naar zijn vriend die ergens anders van de duin af is gerold. Succes. Gekke Pool......Wij zijn lekker gaan slapen in onze tentjes, de volgende dag zouden we op dezelfde plaats blijven om op de duinen te klimmen en om kamelen te rijden.

Onze gids had al gezegd dat zij ooit in 2 uur bovenop de duinen was geklommen. Met een temperatuur van ruim over de 35 graden in de brandende Gobi-zon in het hoofd had ik me daar dus op ingesteld. 37 minuten later zaten we bezweet bovenop. Nieuw wereldrecord als je het mij vraagt!!! Die duinen liggen daar maar wat, ze beginnen net zo plots als ze ophouden en eromheen is gras met rotsen. Rare dingen dus. En als je omhoog loopt en de lagen zand over elkaar heen hoort glijden klinkt het als een propellor-vliegtuig, vandaar de naam Singing Dunes. Na een half uurtje van het uitzicht genieten zijn we naar beneden gerend en gerold, das veel leuker dan omhoog!!! Na de lunch (watersoep met aardappel en grote botten) mochten we de kamelen op. Een uurtje rijden, dat was de deal. 4.5 uur later hadden we pas weer vaste grond onder onze voeten......In Mongolië moet je het hele metriek stelsel en tijdsaanduidingen vermenigvuldigen met een getal tussen de 4 en 10. 3 km bleek "ietsje meer" te zijn, 1 uur bleek 4.5. De mannen hadden blijkbaar meer last van deze inschattingsfout en hebben twee dagen lang niet zo charmant (en dan zeg ik het erg bescheiden) kunnen zitten in de bus op de steeds slechter wordende weg. Er zat een bloedvlek op Koen's broek op een plaats waar dat niet hoort......Daar laat ik het maar bij :-p Enfin, mijn kameel bleek een oude ervaren dibbes te zijn, en ik mocht hem zelf door de modderpoelen en over de duinen heen sturen. Koen en Air (de Thaise jongen) werden geleid door de kamelen-eigenaren. Aangezien Koen de kleinste kameel had, en de modderpoel nogal diep was hij ook degene met de meeste moddervlekken. Het zat die arme jongen niet mee die dag!!! Nadat we deze kamelenrit hadden overleefd konden we voor het eerst douchen! In een gammel stalen hokje, maar toch......Net toen we bijna klaar waren begon het te stormen en te regenen, en die storm zorgde voor een onaangenaam koude wind binnening het hok. Snel de ger in en naar de regen kijken.

Het ontbijt is niet echt een belangrijke happening in Mongolië; er was dan ook niet echt veel. Het is gewoon de bedoeling om je vol te stouwen tijdens de lunch en avondeten zodat je 's ochtends geen beschimmeld brood hoeft te eten. Sinds deze ochtend heb ik me ook maar geconformeerd aan dit gebruik. Vandaag zijn we via Mandal-Ovoo (dat dorp waar Sovta en Orna wonen, alweer.....) gereden, waar we diezelfde Khuushuur hadden gegeten maar dan gestoomd ipv gefrituurd. Dan heten ze ineens Bhuuz. Smiddags kwamen we aan bij Ongiin Khiid, een ruine van een klooster wat, net als vrijwel elk ander klooster, in de jaren 20 is verwoest door die sympathieke Stalin en zn mooie snor. Wat een lamzak. In opdracht van hem zijn duizenden monniken van bergen afgeduwd, of naar Siberië gestuurd om nooit meer terug te keren. De plaatsen waar de kloosters stonden zijn zo afgelegen dat Stalin echt heel graag wilde dat ze verwoest werden, anders zou je je de reis wel besparen. In het klooster worden momenteel 7 nieuwe jonge monnikjes opgeleid. Vanaf 1991 is er weer vrijheid van godsdienst in Mongolië en een revival van het Tibetaans Boeddhisme. Zo, even een paar feitjes voordat ik ga vertellen dat de motor het had begeven......Orna zou Orna niet zijn als hij ook dit probleem niet kon verhelpen. De volgende ochtend was de bus weer ready to rumble.

Dag 6 alweer. Deze ochtend hadden we hulp bij het afbreken en opruimen van onze tent; een Mongools jongetje met een Teletubbies shirt bleek hier goed in te zijn. Had vast iets te maken met de zak snoepjes en koekjes die hij had gekregen van een stelletje Westerlingen en een Thai die wel een tandartsvergoeding krijgen......Anyways. Het is tijd voor spannende verhalen. In de afgelopen dagen hadden we al drie keer een korte vlucht gemaakt met de bus; Orna zag een hobbel in de weg net iets te laat om te remmen, waarna 4 wielen los van de weg kwamen om een paar meter verderop weer te landen. Als dit gebeurde hoorde je iets van: OEEEEEEEEEEEH. Vasthouden dan!!! Als de auto het zou gaan begeven begon hij met het zingen van Mongoolse liedjes. Misschien iets voor Tom Tom om te introduceren?! Deze dag echter was anders. Deze dag hadden we een watertaxi. Toen we bijna bij de Orkhon Waterval waren miste Orna de weg na een hobbel en een vierde poging tot vliegen. De weg ging rechtsaf, wij linksaf. Na een meter of wat naar beneden te schieten denderden we zo de rivier in......De bus zei TSSSSSSSSSSSS, de rest zei niets. Het water kwam door de deuren even binnen kijken, maar na een kwartiertje werkte de motor weer en konden we de weg weer opzoeken. Toch nog aangekomen bij de waterval......Lekker geslapen in een ger en morgen naar Tövkhon Khiid en Kharkhorin.

Na een ontbijt wat al een paar dagen uit koekjes en thee bestond zijn we naar een nabijgelegen dorp gereden om te gaan tanken. BUMMER! De electriciteit lag plat en de benzinepomp werkte niet. Wachten tot het gefixt werd was blijkbaar geen optie, en dus zijn we maar gaan rijden in de hoop dat we bij Tövkhon Khiid wel een paar liter van iemand konden overkopen......Living on the edge. Het is ze gelukt, Sovta en Orna. Geen idee hoe of wat ze ervoor hebben moeten doen, maar toen we terugkwamen van het klooster bovenop de berg hadden we genoeg benzine om naar Kharkhorin te rijden. Dat klooster, das echt heel mooi. Zo belangrijk ook dat mensen die in Nederland al zijn afgeschreven en weggestopt in een verzorgingshuis de steile rotsweg opklommen om hun eer te bewijzen aan de goden van al wat leeft. Voor de meer mobiele mens zonder claustrofobie is er de Mother's Womb. Een gat van 1 meter doorsnee moet je dan doorklimmen tot je in een grot komt waar je op je knieen drie rondjes moet lopen. Dan weer door dat gat terug en je bent herboren. Ik vind mijn leven best leuk zo, dus ik ben er maar niet ingegaan......Na een wandeling door de bossen terug waren we weer beneden bij de bus die ons naar Kharkhorin reed. Dat is de oude hoofdtad van Mongolië die ze tussen 2020 en 2030 weer tijdelijk hoofdstad willen maken vanwege het zoveelste jubileum van Chinggis. 's Avonds was er in het ger kamp waar we sliepen een "traditionele Mongoolse muzikant" die overdag gewoon air traffic controller bleek te zijn en een bescheiden 8 dollar pp vroeg om zijn kunsten te bewonderen. Toch ga je dan. Ik bedoel, hoe vaak ben je in Kharkhorin?! Alle liedjes die we al hadden gehoord in de Folk show in Ulaanbaatar deed hij nog eens dunnetjes over, en niet onverdienstelijk. Zelfs het throatsingen en het slangen-meisje waren vertegenwoordigd. Met een paar wodkaatjes op en het beeld van meneer "ik ben zn voornaam vergeten" Dorj de muzikant in mijn hoofd had ik aangekomen in de ger een lachkick die de hele stad heeft wakker gehouden voor minstens een uur. En Koen heeft daar foto's van gemaakt. Jah. Zo is Koen......Alles vastleggen, heeftie van zn vader Toen de stilte was teruggekeerd konden we toch nog lekker slapen, met in het achterhoofd de douche van de volgende ochtend.

Op weg naar Erdene Zuu Khiid, het oudste klooster in Mongolië en een van de weinige plaatsen waar Stalin niet alles heeft verwoest, hadden we een ontbijtje van Snickers, chocoladekoekjes, Cola Light en Sprite gescoord. Yummm......Erdene is een gigantisch complex, ommuurd door 108 stupas. De monniken die hier in opleiding zijn tonen aan dat het ook maar mensen zijn; ze maakten grapjes over de toeristen die als bezetenen foto's aan het maken zijn, ze spelen Kung-Fu-tje met elkaar en hebben duidelijk lol in het verzinnen van verschillende manieren om elkaar te irriteren. Na een paar uur rond te lopen op deze plek waar je je af en toe even in Tibet waant zijn we naar de Turtle Rock en de Phallic Rock gereden en daarna op weg gegaan naar de laatste stop; Lun. Halverwege kwamen we bij yet another guanz aan waar we zouden lunchen. De mevrouw aldaar meldde dat er geen vlees was, dus ik had al helemaal zin in een bak vegetarische meuk. Eindeluk geen schaap!!! Helaas, dat betekende niet alleen dat er geen vlees was, maar dat we er niet konden eten en we dus bij een guanz verderop alsnog boven een kom dampende platte noodles met schaap (en ketchup) hingen. Zucht......Het werd alleen maar erger vanaf hier, want toen we aankwamen in Lun bleken er al veel toeristen te zijn en er was dus geen plaats in de ger die we eigenlijk zouden hebben. Na wat gebel hier en daar zijn we een stuk verderop alsnog in een ger gepropt die nog wel even drastisch schoongemaakt werd voordat we erin mochten. Dit had al een voorteken moeten zijn voor wat komen ging. Toen we binnen zaten zag ik langzaam maar zeker steeds meer dingen die op zn zachtst gezegd niet zo relaxed waren. Eerst de stukken schaap die naast de deur hingen. Das cultuur. Dacht ik. Toen nog......Koen zei daarna tegen me; Hey Beobietje, misschien moet je even buiten gaan staan. Zonder te vragen waarom ben ik dat gaan doen, want de toon was zodanig dat dit voor mn eigen bestwil zou zijn. Er bleek een insect van (overdreven) 1 meter (realistisch) een cm of 8 naast mn hoofd te zitten. Op dat moment vond ik het al niet meer zo leuk daar binnen, maar toen ik ook nog muizen zag lopen, een afgehakt geitenhoofd zag liggen en schapen ingewanden zag hangen ben ik vrij hysterisch de ger uitgerend, het weiland in. Nog geen 10 meter achter me bleek Koen te lopen, met de tent in zn handen. Hij begreep me; IK GA DAAR NIET SLAPEN!!! Toen we ons tentje hadden opgezet een paar honderd meter bij de ger vandaan lagen we heerlijk, zonder schapen, geiten, insecten en muggen in ons tentje. Totdat......er een zooitje wilde honden op onze tent sprongen en papiertjes uit de voortent pakten en blaffend en hijgend rond onze tent bleven hangen. Godnondekutmongolie!!! Ik was inmiddels niet echt meer te kalmeren en wilde alleen maar weg uit die tent en in een 5 sterren hotel slapen. Toen Koen vertelde dat door het weiland lopen met al die honden, paarden en een paar koeien ook niet echt een optie was nam ik dat maar van hem aan. Na nog een paar keer belaagd te worden werd het uiteindelijk stil en kreeg ik pas echt de kolder. Koen, we gaan alles pakken en terug naar de ger. We gaan NU weg. Koen: Wacht je wel even op mij?! Ik heb nog nooit zo snel al mn spullen bij elkaar geraapt en gewapend met een zaklamp en slaapzakken zijn we midden in de nacht door de weilanden gelopen terug naar de ger from hell die ineens een goede optie was geworden om te slapen. Leuk toch, hoe dingen zo snel kunnen veranderen.......

De volgende ochtend zouden we alsnog naar de andere ger gaan omdat de toeristen (overigens weer echte hippies van kaliber Olkhon) maar 1 nacht zouden blijven. Godzijdank. Weg bij al die beesten daar!!! We moesten eerst nog terug om de tent op te ruimen, want die hadden we maar even laten staan in het kader van; het kan me geen flikker schelen of die honden die tent opvreten, ik wil WEG Koen!!! Jah, ik kan mijn emoties altijd heel goed onder controle houden. :-p Daarna begon de dag vol verveling. Volgens het programma zouden we vandaag wandelen, schapen hoeden, paardrijden, Mongools Barbecueen, lekker relaxen en douchen. Niets van dit alles; alleen de BBQ die achteraf een soort hutspot met schaap bleek te zijn. De mensen die weten hoe goed ik tegen verveling kan kunnen hun troost-brieven richten aan de heer K.L. Hupkes die het wederom zwaar te verduren had die dag......For the record; we vinden elkaar nog steeds heel lief en hebben nog steeds slaapfeestjes. De regen-stortbui-bliksem-storm die volgde was vast een uiting van mijn bui die dag. Binnen een half uur waren we omringd door een rivier en lekte de regen op verschillende plaatsen de ger in. Toen het eindelijk avond werd zijn we lekker gaan slapen in de ger in de hoop dat we de volgende dag vroeg terug zouden rijden naar UB. Dat was ook zo, ware het niet dat dit keer de koelwater-voorziening-toestand lek was en vervangen moest worden. Nog twee uur vertraging dus.

Eindelijk gingen we dan toch rijden, Orna kon ook dit probleem weer fixen. Zo rond half 3 kwamen we aan in UB waar we onze tassen bij het hostel zouden zetten wat we 10 dagen eerder al gereserveerd hadden. Toen we daar stonden bleek ineens alles vol te zitten en er geen plek meer voor ons te zijn. We hadden de eerste paar dagen al hier geslapen, en het was echt geweldig. We hadden 1 tas laten staan omdat we toch nog een nachtje terug zouden komen, maar helaas; er was echt geen plaats. Koen is vervolgens hier gebleven zodat ik terug kon naar de tour operator in het centrum waar ik een woordje mee wilde spreken vanwege die dag verveling en zonder enig vermaak zoals vermeld op het programma. Twee boze mensen in UB dus. Rond 4 uur kwam Koen ook aan bij Khongor alles inmiddels al geregeld was met de mededeling dat we om 6 uur weer bij het hostel moesten zijn en dan zou het opgelost worden. Niet dus. Toen we daar weer waren was er niets geregeld en het meisje sprake geen woord Engels, dus daar kwamen we ook niet veel verder mee. Een ander meisje kwam toen aangerend die ook niet van plan was een oplossing te zoeken, totdat ze inzag dat we echt boos waren. Ineens was er wel plaats op de dorm dus hebben we onze tassen daar neergegooid en zijn de stad ingegaan voor de laatste souvenirs en wat eten. Toen we terugkwamen stonden daar onze tassen weer in de lobby.........?!?!?! Het bleek dat er een ouder Duitse echtpaar in de dorm sliep en die stelden geen prijs op mede-dormers. Zij hadden eigenhandig onze zpullen er weer uitgegooid. Helaas waren ze vergeten dat er nog 1 tas stond, dus moest het meisje van het hostel de deur openen zodat ik die tas zogenaamd kon pakken. Zogenaamd, want ik ben op het bed gaan zitten, Koen heeft de rest van de spullen weer binnengezet, en het meisje van zon 45 kilo kon niets beginnen tegen twee van die boze westerlingen. We hebben ons enorm verheugd over de aankomst van de Duitsers later op de avond, en al de tactiek besproken voor als hij/zij ineens agressief werd. Koen zou de kin pakken, ik zn ballen......De voorpret was al groot dus. Toen 2 uur later de deur openging stonden daar een tuinkabouter en een mevrouw 5 seconden naar ons te staren. Ik zei nog wel zo vrolijk; Hallo!!! Zij waren niet blij......Die mensen van het hostel hadden zogezegd geen respect voor oudere mensen en hun wens alleen te slapen (waarom ga je dan in een goedkoop hostel zitten) en het was volgens mevrouw Tuinkabouter al geen goed idee om hierheen te gaan. Neej, het was geen goed idee om naar dat Mongolië te gaan. Geen welterusten. Het licht ging uit. Volgens mij lag Koen net zo te glimlachen als ik in zn lekkere dormbedje......Muhahaha.

De laatste dag in Mongolië was dus een topper!!! Vooral Koen vond het weer allemaal lachen......Om 08.05 gaat onze trein naar Beijing. Daarover later meer......

---------------------------------------------
---------------------------------------------
---------------------------------------------

Beijing, 15 Augustus 2007

De laatste nacht in Mongolië was een korte want de trein zou om 08.05 vertrekken. Het laatste stuk met de Transsiberië Express en eerlijk gezegd zouden we m wel gaan missen. In eerste instantie dachten we dat die 4 dagen van Moskou naar Irkutsk onmenselijk lang en saai zouden worden, maar ik had makkelijk door kunnen rijden naar Vladivostok. Tis echt heerlijk om vanuit je raam al die landschappen voorbij te zien trekken en af en toe de trein uit te rennen op zoek naar ijsjes en noodles. Maargoed, het laatste stuk dus. Dat duurde zo'n 36 uur. Dit keer hadden we een Nederlands setje van ongeveer dezelfde leeftijd als mede-coupe-bewoners. Toch wel leuk om weer even in je moerstaal te roddelen over al die andere mongolen (geen hoofdletter dus) die we tegen waren gekomen op eerdere stukken. Zo was er een hele familie met aanhang (Nederlanders dus) die op het perron bij de Mongoolse grensovergang zinnen uit wisten te kramen als; Sjesus. Der zijn ook mensen die der in Megoollieje uitgaan. En tegen een heel lief maar aanhankelijk Chinees meisje met een jurkje; Dag aapje. Kan je zeggen AAPJE?! Zeg maar; AAAAAAAAPJE......Waarna het arme kind dit ook vrij vlekkeloos herhaalde. Een lachsalvo volgde......Koen en ik vinden dat je heus wel het stemrecht van zulke mensen mag intrekken. En lijstraffen. Ook geoorloofd in zulke gevallen. Nougoed. We vertrokken vroeg en de eerste uren bestond het landschap nog uit zand met wat gras. Dat gras verdween langzamergand totdat er alleen maar kilometers lang droogte en zand te zien was. Met hier en daar een groep dode schapen. Zelfs de dappere Mongolen die met hun ger op de meest afgelegen delen van het land wonen vonden dit tocht iets te ver gaan, en er was geen teken van leven tot 's avonds. De Mongoolse grensovergang was een sobere. Wederom een paar mannetjes en vrouwtjes met autoritaire pakken, petjes en snorren die om je paspoort vroegen. Na het invullen van 4 papiertjes met daarop dezelfde info als die we al bij binnenkomst in Rusland en Mongolië in 4 voud hadden gegeven mochten we door naar de Chinese grensovergang; Erlian. Was het in Zamyn-Uud nog donker en stil, daar werden we in Erlian begroet door een lichtgevende regenboog, lichtjes, huizen, veel Chinezen en......Marsmuziek uit de speakers. Welkom in China. Hier is alles anders......of beter?! Laat ik maar niet ingaan op deze kwestie, daar schrijf ik nog wel eens een boek over. In 10 delen......Erlian dus. Ni hao, we zijn in China. Nadat we een stuk of 10 keer heen en weer waren gereden en geschud werden we een grote hal ingereden waar al snel bleek dat de wielen verwisseld zouden worden. Het spoor in Mongolië en China is anders (breedspoor en smalspoor) dus werden alle wagons losgekoppeld, stuk voor stuk omhooggetild door grote hefmachines en vervolgens werden de oude wielen eronderuit gehaald en nieuwe teruggezet. We konden verder!!! Eerst terug naar Erlian om de paspoorten terug te krijgen en nog wat laatste Tugrugs uit te geven (begroet door de Für Elise dit keer) en toen het donker in richting Beijing.

Vlak voordat we Beijing bereikten zouden we al stukken van de Grote Muur moeten kunnen zien. Maar die smog heh......Al ruim voor Beijing hing er een dik pak smog wat ervoor zorgde dat je niet verder kon kijken dan de dichtstbijzijnde rots en zeker niet tot aan de Muur. Daar moesten we nog even op wachten dus. Aangekomen in beijing zouden we worden opgehaald door Robin en Zhang Bo, vrienden van Thijs en Koen. Na een tijdje kwam daar inderdaad een Chinees meisje aangerend die meldde dat we bij de brug moesten wezen. Tempo maken, tassen mee en ineens stond daar een auto met airco!! Wiehoe......Das lekker. Een paar straten verderop bleek het appartement te zitten waar we de komende 10 dagen zouden doorbrengen; welgeteld 15 minuten lopen naar Tian Anmen en naast een grote Shopping Mall met Starbucks. Just imagine my smile......Het was inmiddels rond 4 uur, dus zijn we nog even naar Tian Anmen gelopen, wat rondgekeken in een winkelstraatje en gelijk maar de Pekingeend gaan eten in een van de vele beroemde restaurants. Heerlijk om even geen schaap te eten!!! Na het eten zijn we op tijd gaan slapen. De volgende dag zouden we naar de Verboden Stad gaan.

Voordat we vertrokken konden we de was doen. Iets wat ernstig nodig was na die 10 dagen Mongolië. We zeiden nog tegen elkaar; nauw, das wel genoeg. Als we er meer in doen gaattie misschien stuk. Jah toch Koen?! Jah Beobietje......Na de bloedhete dag in de Verboden stad bleek de wasmachine dit ook al niet leuk te vinden. Hij was stuk. Kaput. We moesten met teilen en dweilen de deur opentrekken en al dat zwarte (!!!) water eruit zien te krijgen. Uhh......Sorry Zhang Bo!!! Ik ben het wel gewend; ik maak altijd alles stuk, tis een gave. Maar toch, geen goede binnenkomer. We wisten nog niets van dit voorval dus de dag in de Verboden Stad was toch heel leuk, ondanks het smog-dek wat nog steeds over de stad hing. 's Avonds hebben we met onze roommates, inclusief de Franse Matthew gegeten bij Hou Hai. Een meer waar alle toeristen restaurants en bars zitten en de prijzen soms de pan uit stijgen. Heerlijk gegeten; Chinees uiteraard. Na nog een paar Yanjings (Beijing's favoriete bier en zoals alle andere dingen voorzien van een Beijing 2008 logo) zijn we weer naar huis gegaan om te slapen. Volgende stop; Summer Palace.

Maar niet voordat; Leonie haar eerste Starbucks ervaring in Beijing had opgedaan......God das lekker zeg. Die Chinezen weten niet hoe ze koffie moeten maken, dus dan maar je toevlucht zoeken bij de grote Amerikaanse ketens. Beijing heeft tenslotte internattionale (ster) allures, dus vreemdgaan moet kunnen. Na een enorme eind lopen over het terrein van de Tsinghua University hebben we toch maar de bus gepakt om naar het Summer Palace te gaan. Das een buitenverblijf van een van de vele keizers (eindigt vast op -ing. Ik heb niet eens geprobeerd om het allemaal te volgen hoor, al die namen, keizers en Dynastieën) Na een urtje begon het te regenen. In Beijing regent het niet normaal, neej, daar storthoost het uit de hemel. Paraplu is een leuk gadget, maar van Chinese makelij en dus niet zo praktisch. In plaats van de regen af te voeren door een bol te maken, vangt het de regen eerder op omdat de uiteindes telkens omhoog willen gaan waardoor er een hol ding boven je hoofd hangt. Maar de mijne was wel roze......Ohzo!!! Nadat al het water een stromende rivier van de trappen af was geworden en het weer iets rustiger werd konden we verder op een bootje naar de uitgang. Hey Beobietje; kijk, lucht!!! Dit was de eerste keer dat we wolken konden zien in plaats van smog. Het helpt dus wel. Speaking about which; voor de Spelen in 2008 heeft de Chinese regering een aantal maatregelen getroffen die ervoor gaan zorgen dat het vlak ervoor gaat regenen. Veeeeeeeeel regenen. Zodat de smog verdwijnt en de marathonlopers en andere athleten geen acute longproblemen krijgen. Een manier is het verwarmen van de lucht boven zee en het richting China blazen (als ik me niet vergis) een andere, meer drastische maatregel is het afvuren van chemicalieen de lucht in. Ik zeg maar zo; waarom ook niet?! Eerst geloofde ik het niet. Stel je voor dat Balkenende besluit dat het voor het Prinsengrachtconcert even moet regenen zodat niet weer alle mensen wegregenen op de dag zelf?! Ridiculous, maar dat is China. Summer Palace. Ik ben ook zo goed in de lijn van een betoog vasthouden, vind je ook niet?! We hadden de bus 331 gepakt terug naar (wat ik dacht) het centrum. 40 minuten later werden we vriendelijk doch dringend verzocht de bus uit te stappen. Eindpunt bereikt. Ergens tussen de derde en tweede ring stonden we aan de snelweg. Als je weet hoe groot Beijing is was lopen geen optie, zelfs niet naar de dichtstbijzijnde metro. Koen was maar wat blij toen ik het woord Taxi? zei. Die zijn namelijk met airco en kosten geen zak. Noujah, ergens tussen de 2 en 3 euro om voor de deur te worden afgezet. De Beijing taxi is ons nieuwe favoriete vervoersmiddel. Na het eten met Robin, Zhang Bo en ene Dr. Ya (waarover met gemak een avondvullende film gemaakt kan worden) stond er nog een bakje knoflookolie op tafel. 10 seconden later klonk er hard gelach van onze tafel omdat Koen die had opgedronken. Had ik al verteld dat ik naast hem sliep?! Ruikt lekker......Hmmmmmm!!! :-p

Nog een dagje tempelen vandaag; morgen zouden we naar een pretpark gaan!!! Het ontbijt in China is in tegenstelling tot in Mongolië over aanwezig. Eten overal, van Chinees tot McDonalds. Daar heeft Koen de culinaire Sausage n Egg Burger naar binnen gewerkt. Hapje?! Neej bedankt Koen......Ik ben bij Starbucks als je me zoekt. De eerste stop was de Lama Tempel, een Tibetaans Buddhistisch tempelcomplex in de stad. Mooi, veel foto's gemaakt en een poging gewaagd om de haren van mn armen te branden ohwneej, wierook aan te steken in de incense-burner. En het was al niet warm buiten, je moet er wat voor over hebben. Na de Lama Tempel zijn we naar de Confucius Tempel gegaan die bijna helemaal in de groene doeken bedekt was vanwege een grootschaalse renovatie met het oog op de Spelen. Dit was niet heet eerste gebouw dat dicht was; het Mausoleum, of Maosoleum, het Chinese National Museum, The Monument to the People's Heroes, de twee belangrijkste hallen in de Verboden Stad. Anything for the Olympics!!! Gisteren was het 08-08-2007, exact een jaar voor de opening van de Spelen. Op Tian Anmen was een gigantisch podium, de Olympic Flagship Store werd feestelijk geopend. Daar kun je alles, maar dan ook echt ALLES kopen met die vijf cultureel verminkte Fuwa die je welkom heten in Beijing; Beijing Huanying Ni. Beijing Welcomes You. Ik dwaal weer af......

Na de Confucius tempel hadden we de smaak te pakken en zijn naar de kapper gegaan. Naujah ik dan. Niemand begreep Engels, dus dan maar aanwijzen dat er een klein stukje af moest. Het was een iets te klein stukje, maar ze hadden hun best gedaan dus ik was tevree. Nadat ik de vetste schoenen in the universe of the history of the planet of humankind heb gekocht zijn we naar de Drumtower en de Belltower gegaan en daarna ook nog naar het grote Beihai Park. Helaas was het spits-tijd toen we terug naar huis wilden, dus er was geen taxi te krijgen. Dat werd lopen. Dat wat we al de hele dag hadden gedaan, en het was nog steeds freaking warm!!! Na een korte douche hebben we wederom heerlijk Chinees gegeten, dit keer met vrienden van Zhang Bo. Inmiddels had ik uitgevonden dat er twee "gewone" pretparken zijn in Beijing en een grote die vorig jaar is geopend en het Euro Disney van Beijing zou moeten zijn. Guess where we were going?!

HAPPY VALLEY!!! Na een lange rit met de taxi kwamen we in 37 graden aan bij dit compacte pretpark met veel Chinezen en een paar verdwaalde westerlingen. De eerste rij was die voor de achtbaan. De rij was 1 uur exact, jammer dat je het grootste deel stilstaat in de brandende zon. Maar we werden beloond voor het wachten; een achtbaan waar je onder hangt, niet zoals in Walibi, maar echt horizontaal, alsof je kan vliegen dus. Vet vet vet. Na nog een achtbaan, veel water, een attractie die Twin Towers heet (elke weldenkende Amerikaan zou er niet in gaan zitten; een schietpaal waarbij je bovenin geluiden hoort van neerstortende vliegtuigen en explosies. What were they thinking?!) was het tijd voor de langste rij; 2 uur. Maar wel voor Odysseus Journey. Die heeft zich klaarblijkelijk in een grote boomstam van grote hoogtes gestort volgens dat ding. Hij is in ieder geval heel, heeeeeeeel erg nat geweest ooit. Wij dus ook. Druipend zijn we de taxi weer ingestapt, gewapend met een paar van die snapshots van de rollercoasters en een big smile. We hebben die avond Thais gegeten en zijn naar een gigantische sportschool geweest waar Zhang Bo een abonnement wilde. Heel stiekem ben ik even op het podium geklommen in de aerobicszaal.

Koen is gek op musea. Musea over de geschiedenis, natuur en wat niet meer zij. Die dag zouden we dus naar het Chinese National Museum. Dat zit aan de rechterkant van Tian Anmen (blijkt nu) aan de overkant zit de Great Hall of the People, het parlementsgebouw en thuisbasis van de Communisten. Nadat we een kaartje hadden gekocht en door de security waren gekomen, stond ik me af te vragen waarom er niks te zien was in het museum. Het bleek dat we in de Great Hall waren beland. Het museum was zoals eerder vermeld dicht. Geschlossen. Ook goed. We hebben ons even vergaapt aan de gigantische hallen vol Chinese trots. Maar meer nog aan de vele naieve Chinezen die voor elke hal en voor elk kunstwerk poseerden, soms gewapend met een papieren nationale vlag. Moet je in Nederland doen, met de Nederlandse vlag gaan lopen over de Dam en in het Paleis t Loo. Grote kans dat je op de lijst met Rechts-Extremistische hangjongeren (of ouderen) terecht komt. Wie is er dan gek; China of Nederland?! Ik zeg allebei......Na deze ervaring was het tijd voor de verplichte Riksha. We stapten in na dappere onderhandelingen, en ineens bleek dat ook het traditionele vervoermiddel aan modernisering onderhevig was. Het tengere Chinese mannetje wat zich een ongeluk trapt in de hitte met twee dikke westerlingen achterop was vervangen door een elektrisch motortje en een tempootje "waarom hebben we geen helm op?" We waren dus binnen no time bij het Temple of Heaven Park. Het was al een aantal keer gebeurd dat mensen ofwel verbaasd opkeken naar Koen, ofwel begonnen te zwaaien en te wijzen. Ook zijn er een aantal kindjes met nachtmerries over een gigantische behaarde reus met geel haar. Maar hier had een Chinees het voorzien op Koen's zangtalent. hij werd middenin een kring mensen getrokken waar een Chinees (vals) liedjes aan het zingen was met een soort karaoke apparaat. Ik wist niet dat Koen zo goed Chinees kon zingen, hij zelf waarschijnlijk ook niet. Hij kreeg een oorverdovend applaus van de mensen rondom. Toen was ik aan de beurt. Ik weet van mezelf dat ik beter niet kan zingen, dus ik ben maar een potje gaan dansen met de motorisch gestoorde sidekick van de zanger. Wederom applaus. Hierna zijn we nog naar de Dongyue Tempel geweest en zijn we op tijd naar bed gegaan, want morgen staat de Grote Muur op het programma.

Badaling is het meest toeristische deel van de Muur, en Simatai volgens de LP (Lonely Planet) een woest en rustig deel. Daar gingen we dus heen. Om 06.30 zijn we vertrokken naar het busstation waar de bus ons 110 km verderop bij Simatai zou afzetten. Het was steil, heel steil. En warm. Heeeeeeeel warm. Toch zijn we helemaal naar boven geklommen, over stukken die soms meer dan 60% omhooggingen. Vanaf toren 16 was het verboden terrein; daar was de muur op sommige plaatsen zelfs 80% en heel smal. Er waren een aantal mensen omgekomen dus off-limits voor ons. Geen probleem, we gaan wel terug. Via de hangbrug zijn we naar de andere kant van het water gegaan waar de muur nog een aantal km doorloopt om vervolgens van een paar honderd meter hoogte naar beneden te springen, wel vastgemaakt aan een kabel. Met een bootje zijn we vervolgens weer afgezet bij de bus die ons in 3 uur naar Tian Anmen heeft gereden. Moe maar voldaan besloten we die avond samen naar Hou Hai te gaan om te eten. Na het bekijken van de menukaarten hadden we besloten toch maar weer bij dezelfde Chinese joint te eten, aangezien we er niet van overtuigd waren dat Chinese lekkere spaghetti en fajita's kunnen maken voor 20 euro......De Chinese witte wijn (Jingjiu) en de Yanjing hakten erin na zo'n dag klimmen. Ik was licht aangeschoten en heb heeeeeeeeel lekker geslapen. De volgende ochtend bleek dat we het raam niet goed hadden dichtgedaan, ik denk dattik zo'n 40/50 muggenbulten had. KUT!!!

De volgende dag was nationale chill-dag. We hadden een BBQ bij een vriend van Robin die al rond 12 uur begon. Er was veeeeeeeeel eten en veeeeeeeel bier, ook ananasbier!!! Importeren die handel, erg lekker. Nadat we om 17.00 hadden besloten die avond bij Arabian Nights te gaan eten zijn we rechtstreeks doorgegaan van de BBQ naar het avondeten. Wel even iets anders; falafel, humus en enorme spiesen met vlees. Kan niet zeggen dat we honger hebben geleden die dag. Om 21.40 zouden we naar Hally Pottel gaan, die draait daar al in de bioscoop. We moesten dus op tijd weg. Hupsakee de taxi in en SJEEEEEEESES!!! Das veel regen. Het begon in een keer weer keihard te regenen, zo hard dat een paar minuten later het water zeker 20cm hoog in de straten stond. Voor onze taxi geen probleem blijkbaar, want we waren op tijd bij de bioscoop en de film, agjah, die valt een beetje tegen vergeleken met zijn voorgangers, maar de Chinese ondertitels zijn een leuke gadget.

De een-na-laatste dag was gedoopt tot shop-dag. Eerst hebben we kaartjes geregeld voor de Beijing Opera die avond, en voor de rest hebben we de ge-airconditioneerde Malls afgewisseld met winkelstraatjes in de Hutongs. De oogst van de dag; 20 paar chopsticks en wat speeltjes, made in China of course. De Opera was een twee-akter. Het eerste deel ging over de keizer die zn concubine zn paleis uittrapte. Het tweede deel over de Monkey King. Er staan vast wel filmpjes op Youtube, moet je maar es kijken. Daarna een ticket boeken naar Beijing en live gaan zien, erg vermakelijk. De laatste dag zijn we naar het Olympisch Stadion gereden. Een grote bouwval met veel bedrijvigheid, maar geen mogelijkheid om dichtbij, laat staan binnenin te komen. Ik ben benieuwd wat dat gaat worden volgend jaar; alles maar dan ook echt alles draait om die verdomde Spelen. Na een bezoek aan de White Cloud Temple hadden we nog een paar uur over, die we wijselijk hebben gespendeerd in het Jinbao Amusement Park. Een stuk ouder dan Happy Valley, en je moet betalen per attractie. Voordel; geen rijen. Nadeel; de achtbanen en reuzenrad rammelen aan alle kanten en je bent blij als je weer veilig op de grond staat. De dag ervoor was er net een brug die nog geopend moest worden ingestort, gebouwen vertonen ook grote gebreken, dus hoeveel vertrouwen moet je hebben in de Chinese attracties?! Er is een god, ik leef nog. De laatste avond hebben we met zn 10-en gegeten bij een restaurant waar de bediening toch wel naar huis wilde rond 11 uur. Na 5 verzoeken bleef de hele bende zitten praten, tot irritatie van de mensen die waarschijnlijk al vanaf 's ochtends vroeg druk aan het werk waren. Eindelijk werden de business-gesprekken gestaakt en mochten zij, en wij, naar bed. De volgende dag zouden we terugvliegen en moesten om 07.30 helemaal klaar staan voor de taxi.

Zo gezegd, zo gedaan. Taxi ingestapt, iedereen gedag gezegd en op naar de KLM. Ik had geen zin, noch tegenzin. Het was tijd om naar huis te gaan, maar ik had ook nog wel een paar maanden verder kunnen reizen. Helaas; duty calls. We moeten straks weer naar school, werken en het druk hebben. Ik nog 1 jaar, Koen nog 2. Mocht iemand een baan hebben als professioneel reizigersduo, bel ons. Het was geweldig. Het was ook heerlijk om de mamma's, papa en broertjes voor de Schipholse ramen te zien zwaaien. Welkom terug in NL dus. En iedereen; tot binnekort. De live-verhalen zijn nog veel en veel leuker.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sponsored Links
Amsterdam
photo by: pearcetoyou