Vervolg van mijn reis in Kenia (5)

Rotterdam Travel Blog

 › entry 53 of 58 › view all entries

23-06-07
Vanmorgen na het ontbijt met Faouzia het dorp in gelopen om souveniers te halen. Ik had 800,- Shilling apart gelegd voor een massage later vandaag bij chacha’s bar en heb van mijn laatste geld wat ombinddoekjes gekocht, waar ik bloesjes van wil naaien en een kettinkje. In Mandela road aangekomen raakte ik aan de praat met een van de winkeliers die op dat moment zijn schilderijen aan het wassen/ afspoelen was buiten. Even later kwam een vent aanlopen die me aansprak, hij bleek de bekendste kunstenaar van het dorp te zijn (Moses). Ik liep even met hem mee om wat werk van hem te zien, toevallig dezelfde schilderijen dat die ene winkelier aan het afspoelen was. Na heel lang praten vroeg hij of ik interesse had om een schilderij te kopen, want dan zou hij een goede prijs voor mij kunnen maken. Ik vertelde dat ik net mijn laatste centjes op had gemaakt omdat ik morgen vertrek. En liet mijn tas zien met boodschapjes. Toen zei ik nou???? Behalve als je me iets voor 400,- shilling kan geven… want dat is alles wat ik heb… en liet hem mijn portemonnee zien dat het echt leeg was. Na vele pijnzen, gaf hij me een prachtige maasai-schilderijtje (die ik zelf aanwees) voor 420, - shilling! (Nog geen 5,- euro!) Hij mocht me wel zei hij… omdat ik docent Engels ben en zwart, zoals hij. Hoezo discriminatie?! Very Happy

Ik liep de winkel uit en had de schilderij in de zelfde tas waar ik mijn andere spullen ook had, en ja hoor, ik werd gelijk aangesproken door een andere winkelier…die het opviel dat ik een (ingepakte!) schilderij-randje boven mijn tas had uitsteken en hij zei … "oh, you bought a painting?!" Sad. Erg nieuwsgierig die mensen! En al gauw teleurgesteld dat je niet bij ze allemaal koopt. Ze denken soms dat je als toerist zo rijk bent dat je de hele wereld zou kunnen kopen…

We liepen terug naar het hotel om te lunchen. Na de lunch hadden we een cultureel uitje op de fiets-taxi. Samen met een stel uit Zwitserland die daar jaarlijks daar komt en de Kenianen heb we besloten rond te vragen aan wat mensen uit het hotel waar we contact mee hadden of ze mee willen komen naar Ngomongo, een cultureel centrum in de buurt. Omdat het net te ver was om te lopen had ik voorgesteld om fiets-taxi’s te organiseren als vervoer naar toe. De een vertelde het door aan de ander en zo werd de interesse om mee te gaan steeds groter. We hadden maar 10 fiets-taxi’s geregeld en uiteindelijk waren we met 15 personen, dus liep ik vooruit met Verena om de fiets-taxi’s te waarschuwen dat ze meer collega’s moeten gaan halen… Onderweg heb ik me bezeerd aan een doorn van de boom die ik door mijn slippers heen, in m’n voet kreeg. Ik had wat disinfectie spul bij me en Verena een veiligheidsspeld. Ze werkt in het ziekenhuis en had verband-plakband en tissues bij d’r, dus had me terplekke geholpen, doorn eruit en afgeplakt tegen de vuil.

Toen we de beveiliging passeerde was er nog geen één fiets-taxi aanwezig dus liepen we een klein stukje het dorp in. We kwamen 1 tegen en vroeg of ie even 15 collega’s wil halen want er is werk aan de winkel. Hij snelde enthousiast richting de hoofdweg en even later kwamen de fiets-taxi’s van alle kanten aanfietsen, echt een prachtgezicht! Het leek wel een film. De groep was nog onderweg naar buiten, dus ondertussen kwam de beveiliging van het hotel bij ons klagen dat die fietsen weg moeten bij hun voor het terrein en dat we dat niet moeten doen, want het is onveilig… bla, bla, bla. Ik zei dat bepalen we lekker zelf wel, we zijn zo weg, dus hoeven jullie geen last van ons te hebben. Toen liep hij weer weg. Ondertussen kwam de groep aan, ieder zocht een fiets-taxi uit, sprong achterop en daar gingen we dan! Iedereen had wel schik in, anderen vonden het erg zielig voor de ietwat magere jongens die hun wat vollere lijven moesten voorttrekken, heuvel op…

Na zo’n 10 minuten kwamen we aan bij Ngomongo. Na heel lang over de prijs onderhandeld te hebben, mochten we naar binnen voor een schoolprijsje. Het was erg interessant. Hierdoor kregen we toch een compleet beeld van Kenia, de cultuur/achtergrond, de diverse stammen, hun leefwijze, etc. Het duurde veel langer dan we hadden verwacht, maar het was zeker de moeite waard. Aan het einde kregen we een Afrikaans dans en een Maaisai-dans /spring voorstelling. We liepen weer naar buiten waar de fiets-taxi’s ons opwachtte… (We hadden ze nog niet betaald, om zeker van te zijn dat ze terug komen) die hadden ons terug gebracht naar het hotel. Ik stopte halverwege de weg naar het hotel af om mijn ringen bij de maasai vrouw op te halen. Ze was nog niet klaar dus heb ik met haar afgesproken dat ik later die avond ze komt ophalen.

M’n massage geld was inmiddels ook op en de massage moest ik nog krijgen, dus ik moest nog even wat geld omwisselen naar Shillings. Thomas, m’n masaai “vriendje” rende even heen en weer met 20 euro en kwam nog geen 5 minuten later weer terug met de helft in Shillings en de andere helft in Euro’s zoals ik dat vroeg, terwijl ik bij z’n familie wachtte. Ik liep even later richting chacha’s bar om m’n massage te halen en toen kwam er een jongen (fiets-taxi) aan die me aan sprak “mama, mama, je vroeg me vamiddag 15 fiets-taxi’s te halen, maar toen ik met die anderen terug kwam, kreeg ik zelf geen klant Sad”. Ik zei meteen tegen hem; weet je wat, breng me nu even naar chacha’s, kom me straks halen om 7:15 om me het dorp in te brengen. Hij bracht me naar chacha’s en wachtte buiten, helaas was Rebecca van de massages al vertrokken. Ze had lang gewacht, dacht dat ik niet meer zou komen en ging naar huis. Ze hadden haar gebeld maar ze was te ver om terug te komen…
Ik heb helaas geen massage gehad, liep weer naar buiten, zwaaide naar Jackson mijn fiets-taxi en zijn baan werd bijna weer gekaapt waar hij bij stond… Een andere fiets-taxi kwam uit het niets aangehold en zei; ik was eerst! Ik was eerst! Ik zei nee, ik wil alleen Jackson! Hij lachte en reed weg.

Jackson bracht me naar het hotel en ik heb met ’m afgesproken dat ie me om 19:15 komt ophalen. De beveiliging van het hotel hield iedereen goed in de gaten... en vroeg mij dus ook; waarom ben jij niet met de rest terug gekomen?. Daar gaf ik natuurlijk geen zinnig antwoord op en liep door. Ik liep toen naar het voetbalveld van het hotelcomplex om de jongens te zien voetballen. Rond een uur of zeven liep terug naar de poort om de fiets-taxi te pakken het dorp in om mijn ringen op te halen. Zodra ik de beveiliging voorbij was kwam Jackson aan fietsen. Precies op tijd! Hij bracht me naar pistacho’s bar, de hangplek van de maasais en bleef de hele tijd bij me.

1 van de ringen was te strak en moest opnieuw gemaakt worden, dus het duurde allemaal veel langer. Het was te donker ze kon de draad niet door de naaldoog krijgen, dus iedereen heeft geholpen. Ook ik waagde het even zo van ach, dat doe ik wel even, maar de naaldoog was zo klein dat het echt niet lukte. Een van die maasai-en leende mijn bril en beweerde dat hij ermee kon zien, maar het lukte hem ook niet de draad door het oog te krijgen. Uiteindelijk liep de vrouw de bar in (in het licht) en ze had het voor elkaar gekregen.
Ondertussen vermenigvuldigde de maasai-en zich. Er kwamen steeds meer bij die ik nog niet kende. Het zijn hele vriendelijke mensen en ze stelden zich allemaal één voor één voor. Ook wel uit nieuwsgierigheid wie ik ben, waar ik vandaan komt, hoe komt het dat we dezelfde huidskleur hebben, hoe is het leven in Europa etc.

Ik moest van één van die jongens z’n sandaal passen (gemaakt van autoband), dat leek me niet zo fris, dus ik bedankte, maar hij stond erop, dus heb ik dat maar aangedaan en begon te springen en riep, “I’m a maasaaaaaaiiii! Very Happy” Ze begonnen allemaal te lachen. Een andere gaf me z’n knuppel-achtige wapen en zei neem mee, als je man thuis zeurt kan je hem lekker een klap mee geven. Ik pakte het aan en maakte grapjes ermee van hoe ik het zou doen en gaf het hem terug... Deze had trouwens een mooi versierde wapen, de anderen zijn allemaal simpel van hout, maar deze had ‘m met scherpe kralen-puntjes erop. Lachen joh!

Ondertussen moest ik nog even m’n ring passen en we praatten verder. Ik vertelde over mij en mijn cultuur en zij over hun cultuur /gewoontes. Ik voelde me erg op m’n gemak en vond het erg gezellig bij hen. Ondertussen knoopte Thomas een ketting om mijn nek en zei dit is voor jou, dat je me nooit meer vergeet! Even later was m’n ringen klaar en kon ik weer terug naar het hotel voor het diner. Het was al erg laat en ik had best trek. Thomas stelde voor dat de hele maasai-groep (met speer/knuppels en al ) die daar aanwezig was, mij naar het hotel te laten escorteren aangezien het inmiddels pikdonker was en hij wilde zeker weten dat ik veilig aankwam. Ik zei nee, komt goed, daarom heb ik Jackson mee, mijn fiets-taxi. Mijn voet deed ook nog zeer van dat doorn waar ik ‘s middags op trapte dus ik loop liever niet te lang op. Ik nam persoonlijk afscheid van alle maasai-en die daar stonden (wel een stuk of 30!mannen en vrouwen). Ze vroegen of ik snel weer terug kom, een andere vroeg een vriendin voor ’m mee te nemen (dus dames die een maasai vriendje willen, meldt je! Smile). Uiteindelijk kreeg ik een derde ring cadeau van Mathilda. Nadat ik haar omhelsde en bedankte, sprong ik maar gauw achterop bij Jackson op de fiets. Thomas riep; ik bel je! Ik zwaaide en ze zwaaide allemaal terug… Was echt geweldig!

Jackson zette me af bij het hotel en merkte op dat de maasai-volk me duidelijk erg leuk/gezellig vonden.
Ik betaalde hem eindelijk voor de hele dag. Hij was blij en zwaaide me uit… De beveiliging van het hotel keek me aan en zei; “welcome back”. Waarop ik “thank you!” antwoordde en doorliep. Wederom werd ik achtervolgd/begeleid door een beveiliger met de hond tot ik bij het hotel aankwam.

Zonder te douchen heb ik me aan het diner begeven, want ik was zo laat terug dat ik nog zo’n half uur had voor het buffet opgeruimd zou worden. Het restaurant personeel, riep allemaal, waar is mijn maasai-vrouw vandaag? Waar zijn je mooie sieraden? Ik zei snel; geen tijd! En schepte wat eten op m’n bord.

Na het eten heb ik me opgefrist, ging naar de Lion club voor een allerlaatste Simba cane (Keniaanse rum) en ging rond 24:00 uur naar bed aangezien het een kort nacht word.


24-06-07
Rond 3:30 uur werd ik gewekt met een stevige klop op de deur. Na een snelle douche stond ik rond 4:00 uur bij de receptie om de sleutel in te leveren. Even later bij de kassa om de rekening van de afgelopen week te betalen. En toen even een bakje thee gehaald in het restaurant die speciaal voor de gasten die vandaag terug vliegen, zo vroeg is open gegaan.

Rond 5:00 uur werden we opgehaald door dezelfde “African Safari Club“-bus die ons er heen heeft gebracht. We werden bij Mombasa airport afgezet, waar onze koffers ons al opwachtte verspreid op een grasveldje langs de parkeerplaats. Bij de entree van de luchthaven werden onze koffers en handbagage al gescreend (security check) en konden we zo doorlopen om in te checken.

Ik heb een rustige terugvlucht gehad. Alleen wat problemen met een Duits conducteur in de trein vanuit Dusseldorf, die steeds riep dat ik geen goed kaartje had en dat ik moest betalen… hij dreigde de politie erbij te halen, toen ik zei dat ik niet van plan ben om te betalen, want mijn ticket is al betaald. Hij liet de trein stoppen, dat ik eruit moest en riep heel boos “Aussteghen jehtz!” Maar ik bleef zitten en zei heel irritant; “sorry, I don’t understand German!”. Na een hele heisa nam hij mijn treinticket (die hij al in zijn handen had voor controle) in beslag. Hij was oud en kon geen Engels of Nederlands, dus ging de trein uiteindelijk vanzelf weer rijden. Even later kwam een wat jongere en knappe Nederlands conducteur bij die alles heel rustig uitlegde. Bleek dat ik een NS-ticket met speciaal tarief had, wat dus betekent dat ik alleen de trein kon nemen waar ik een zitplaats in gereserveerd heb. De treinstelnummer op mijn ticket kwam niet overeen met de trein waar ik in zat. Ik had 2 treinen eerder genomen, omdat ik eerder op de luchthaven was aangekomen. Toen dacht ik… o ja, ik had een andere treinkaartje gekregen van “African Safari club“, toen ik mijn vliegticket wijzigde. Dit is een open ticket en daarmee kan ik overal in Duitsland mee reizen…dus ik haalde die uit m’n tas en zei… en deze dan? Die zijn toch wel geldig?! Na verificatie bij zijn Duitse collega kwam die lieve, geduldige Nederlandse conducteur terug en zei pfff.. Wat een tuthola…(of iets dergelijks) Al die drukte om niets…

Had ik ff mazzel, maar de Nederlandse treinticket klopte gedeeltelijk niet vanwege een fout/onduidelijkheid bij NS. De conducteur had in ieder geval wat verbeterpuntjes opgeschreven om verwarring te verkomen in de toekomst. Ik heb voor de zekerheid nagevraagd of de kaart in Nederland wel goed was , want ik had geen zin in nog meer gezeik, heb net een lange vlucht achter de rug... Hij moest er wel om lachen en verontschuldigde zich voor zijn oudere Duitse collega, die graag volgens het boekje werkt en niet anders! Toen volgden al snel anekdotes over zijn collega, die wel eens voor minder (7 euro) de politie erbij had gehaald en de hele trein maar wachten…

Kenia was geweldig!
Ik ga graag nog een keer naar toe... maar dan gewoon via schiphol! Wink
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Rotterdam
photo by: polvandenwirre