Ganges maakt gelukkig :-) (2)

Varanasi Travel Blog

 › entry 57 of 58 › view all entries

 

VARANASI
‘s Avonds met de nachttrein vanuit Idgah- Agra naar Varanasi gereden.
‘s Morgens rond 11:00 aangekomen in Varanasi met zo‘n 2,5 uur vertraging. Aangekomen in ons hotel, eerst wat uitgerust, later de buurt verkend. ‘s Avonds bij een restaurant in de buurt gegeten en terug naar het hotel. Nadat we de “Rough guide” hadden doorgenomen om wat info te verkrijgen over het plaats en een plan te maken voor de volgende dag wilde ik wat spullen halen om te snacken. (We hadden eindelijk weer eens een koelkast op de kamer en daar moest ik wel gebruik van maken. Zeker als het zo warm is).
Helaas was de stroom weer eens uitgevallen precies toen ik voor de winkel stond. Ik haalde ik mijn zaklamp te voorschijn en ging verder shoppen. De eigenaar van de winkel was erg blij, leende mijn zaklamp om zijn kaarsen op te zoeken en maakte zo wat licht in het donkere winkel. Ik voelde me net zo'n inbreker, door zo met een zaklamp door het donkere winkel te shoppen Smile. Ik had mijn water, chips en mangosap bij elkaar verzameld, wilde betalen, maar de eigenaar riep steeds we hebben ook dit, we hebben ook dat, moet u geen dit, moet u geen dat… toen zei ik; nee, nee, ik heb genoeg!

De volgende ochtend werden we om 5 uur opgehaald door een tuk-tuk chauffeur waar we de vorige avond mee hadden afgesproken. Hij moesten ons naar de Ganga brengen. (de heilige rivier Ganges ) Het goot van de regen, keihard! Straten liepen vol… Hij had ons overtuigd dat het maar van korte duur zou zijn… want wij wilden met zonsopkomst een boottochtje over de Ganga nemen, dat gaat natuurlijk niet met zulk weer… maar ja, ik was al uit bed, gedoucht en aangekleed, slaap had ik toch niet meer, dus ik had zoiets van laten we er dan maar toch heen gaan. We zien wel… en anders kunnen we nog altijd morgen een boottochtje doen en zien we vandaag toch nog iets anders dan het hotel Smile.

Daar aangekomen regende het wat minder hard maar net niet zacht genoeg dat je denkt, oké, laat ik maar een boottochtje doen over de rivier. Maar na zo’n half uur besloten we dan toch te gaan met plu, alleen konden we geen schipper vinden die het voor een mooi prijs wilde doen. Ze zeiden allemaal dat het hoogtij was en dat het hard werk was tegen de stroom in te roeien, maar uiteindelijk wisten we de prijs van 500 naar 250 RS te verlagen.

Het was een mooie tocht over de Ganges, zeker zo vroeg in de ochtend. We zagen mensen aan en in het rivier baden, haren wassen, zich helemaal inzepen en daarna in het (vieze) heilige water afspoelen, anderen laten bloemen-kaars-kransjes vrij op het water, bidden, mediteren… In het water zag je dan ook drijvende dode visjes bij bosjes, vlakbij bij de crematie temples allemaal bamboestokken, kransen, geel/gouden plastic in het water drijven. Hoewel het water af en toe enorm stonk, had het boottochtje wel iets bijzonders met zich mee. Ik heb hier erg van genoten.

De rest van de dag hebben doorgebracht door de andere bezienswaardigheden van Varanasi te bezoeken...
De rode temple, Mother India temple etc. later bij de visitors centre een map gehaald van de stad en weer richting één van de ghats gelopen. Daar werden we een boottochtje over de Ganges aangeboden voor 50 RS p.p. We keken de schipper verbaasd aan... Hoeveel zei je?! We waren flink genept vanmorgen. Maar goed dat we niet voor 500 RS zijn gegaan. Nu hoefden we eigenlijk niet meer, want we hadden alles al gezien, maar deze man had beloofde dat we nu andere dingen te zien krijgen en we hadden zoiets van ... Prima!, dan hoeven we niet te lopen zoeken naar “Meer Ghat“, de hoofd ghat, waar de ceremonie ‘s avonds gehouden wordt, maar worden we daar met de boot afgezet. De schipper vondt het best.

Wederom genoten van de boottochtje hoewel ik me een beetje belazerd voelde, want de schipper was zijn beloftes niet helemaal nagekomen, dobberde maar een beetje rond i.p.v. ijverig doorroeien, zodat hij de terugweg (tegenstroom)niet al te ver/hard terug hoefde te roeien. En hij vertelde er ook niets bij. Gelukkig koste het allemaal niet veel. We stapten uit bij Meer Ghat en wachtten tot de ceremonie begon. Het was intussen al erg druk geworden. We stonden vanaf een afstand te genieten van en gedrogeerde (?) geit. Zijn tong leek verdoofd en hing uit zijn bek. Hij blaatte alsof hij wilde praten… het leek en klonk nergens op. Kinderen schopten hem uit de weg voor de lol en volwassen lachten hem uit. Hij verdedigde zichzelf door maar wat te roepen. Het klonk net alsof je bla, bla, bla, bla zou zeggen terwijl je heel snel je hoofd van links naar rechts schud (probeer het maar even, dan weet je wat ik bedoel) Wink

Even later stonden er 2 jonge meiden (ong. 7-8 jaar) voor mijn neus met en verkoop praatje, de een haalde gelijk wat “bindi” (versier poeder) uit een doos en begon mijn hand te versieren terwijl ze mij een hele doos probeert aan te smeren. Maar dat hoefde ik natuurlijk niet. Ondertussen kreeg ze concurrentie van een jongetje die het zelfde verkocht en zei dat hij mij eerst had aangesproken. Ze gingen onderling in het Hindi verder bekvechten. Ik verstond er niets van maar riep; Nahi, Nahi (Nee, nee). Het enige misschien wel toepasselijke Hindi woord die ik op dat moment kon verzinnen.) Het hielp, want ze stopten. Het meisje vertelde dat de jongen zei dat hij haar in elkaar zou slaan. Ik vertelde hem dat hij nooit vrouwen mag slaan... Niet goed voor z’n karma. Wink Er stonden al veel mensen, voornamelijk mannen om mij heen, maar toen ik opkeek was ik bijna omcirkeld. Ik was het werk van het meisje op mijn hand aan het filmen, dus toen ik al die oogjes op me zag, ging ik dat ook gelijk filmen… weg waren ze! Hahaha!

De ceremonie begon bijna dus liepen we naar voren. De meisjes gaven ons als tip dat we vooraan konden zitten, gratis en anders boven bij en café maar dan moeten we dure drankjes kopen (30 RS) en daar zitten alleen maar toeristen zei de jongste. Je kan beter hier zitten. Je hebt de beste uitzicht en als de lokalen je lastig vallen worden ze weg gestuurd door de priester, dus je zit hier veilig!
Ze hoefden niets voor hun advies te hebben, ze noemden zich opeens “mijn vrienden“. Ik vond het allemaal een beetje verdacht en liet Wouter het navragen bij een lokale die ook daar zat. “Kost het echt geen geld?” Maar het bleek waar te zijn. Het kost echt geen geld en je kon als toerist ook daar zitten. Geen probleem.

Het duurde nog zeker 45 minuten voor de ceremonie begon dus zaten we daar maar te wachten…
Opeens stond er een Indiaas meisje van een jaar of 12 voor me. Ze keek me aan en zei; “you my colour, same same. You my big sister!” Voor het eerst voelde ik me een beetje welkom in India en moest eigenlijk wel om lachen. Ze keek me aan met grote ogen en een grote smile op d’r gezicht en vroeg ik heet etc. Ze was samen met een jonger meisje van een jaar of 6 die samen met haar wat bloemen-kaars-kransjes verkoopt. Dat andere meisje wilde duidelijk wat verkopen en vroeg gelijk; “flowers?!” waarop ik nee zei. Ik kreeg ze gelijk in mijn schoot geduwd van de oudere meisje. Ik gaf ze terug en riep nee, nee ik hoef geen bloemen. En toen zei ze; from me, for you. You my big sister, same colour.” Ik denk, daar trap ik niet in! En riep vragend voor alle zekerheid “no money huh?!” Zei ze; “no, no money!” Pakte me bij m’n hand en zei ”come, light!” Intussen had haar vriendinnetje ook nog een aan me gegeven, dus gaf ik één aan Wouter. Wouter vroeg de lokale man naast hem om ons plekken in de gaten/bezet te houden terwijl we weg waren. We liepen naar de ghat-trappen om de bloem-kaars-kransjes in de ganges vrij te laten ondertussen werden we gespot door een brahma priester (niet zo duidelijk herkenbaar als in Pushkar). Hij zei kom, dus liepen we naar hem toe, dachten dat het erbij hoort... en voor we wat konden zeggen zei hij “Ommmm”... Ik dacht; o nee he?! En zei gelijk tegen hem ”whatever you‘re doing, we have no money!” hij zei no, just small money, only 100 RS! Ik zei; “forget it!” en liep weg, ik verdachte de meiden ervan dat ze met hem samen werkte, maar dat bleek niet zo, w.s. bleven ze weg uit respect voor de heilige man, maar toen ik bij hem weg liep riepen ze me en liepen we verder naar het water waar we de kaarsen hebben vrijgelaten op het water.

We liepen snel terug want de man zat al te seinen dat mensen onze plaatsen in beslag dreigden te nemen. Kort daarna begon de langdurende Hindu ceremonie (India kent veel religies) uitgevoerd door 7 priesters/ aankomende priesters boven de Ganges. Dit ging gepaard met veel wierook, kaarsen, bloemen, muziek en attributen. Het was zeker mooi om mee te maken en het weer werkte erg mee. Het was droog! Het duurde wel erg lang dus zijn we geloof ik tegen het einde weg gegaan om een restaurant op te zoeken.

Na het eten had ik gevraagd de chappati’s in te pakken zodat ik ze kon meenemen voor de straatkindertjes. Het restaurant had een half open keuken, waardoor Wouter kon zien dat je jongen het zakje waar mijn chappati’s in ging met zijn mond open blies… Hoezo hygiëne? Niet in India!

De volgde ochtend hadden we maar eerst uitgeslapen en toen een tuk-tuk genomen naar Sarnath een centrum met boeddhistische tempels en ruines. Het schijnt dat de Boeddha hier zijn eerste preek heeft gehouden. Een stek van de Bhodi-boom waaronder hij zijn verlichting bereikt hebt, staat hier ook in de tuin vlakbij de tempel.

Hier hebben we ook een Jain tempel bezocht. Jain- gelovigen zijn vaak nudist-boeddhisten. Zij eten voor de rest ook geen scherpe kruiden zoals uien, knoflook etc. We hebben een keer een naakte man op straat zien lopen in Udaipur en hadden een hoop redenen bedacht waarom hij naakt zou lopen, tot we over de Jain-geloof hadden gelezen.
Bij de Jain tempel had een priester me het verschil uitgelegd tussen het boeddhisme en het Jain. (Uiteraard tegen donatie!) maar het was best interessant en hij liet zelfs naakte foto’s zien van zijn vader! Very Happy. ‘t Is dat ik er wel eerder van had gelezen anders zou het beetje raar overgekomen zijn en had ik me dood geschrokken bij het zien van de naakte foto’s zo tussen het gesprek door, maar nu wist ik dat het niets meer dan een geloof kwestie was.
Hij was ook niet brutaal om een bedrag met nullen te noemen voor de donatie (wat de meeste Hindu-priesters wel doen). Hij vroeg alleen en klein donatie voor de kerk (aan iedereen als ze het gebouw verlaten). Ik gaf 2 RS, zoals de meeste lokalen deden en dat was goed genoeg.

Hierna liepen we naar een archeologische park met ruines van boeddhistische temples, tuinen en een grote stupa. Het was erg heet, dus zochten we net als zoveel Hindu’s een plek op het gras in de schaduw van de stupa. Uiteraard werden we weer aangestaard, maar we gingen met onze rug naar de anderen zitten en negeerde ze lekker.

Aangrenzend hebben ze een hertenkamp, dus tijdens de wandeling naar de buitenpoort kwamen we veel herten tegen. Later de parkmuseum bezocht, met archeologische (stukken) boeddhabeelden en hindu-goden (en hun belangrijkste reïncarnaties. Het zijn heel veel!). Hier staat ook een lion capital of India (oftwel het embleem van India) in het groot bij de ingang van het museum.

Later op de avond gingen we terug naar het oude centrum, de tuk-tuk had ons maar halverwege afgezet, hij had geen zin om al die drukte in te rijden... dus namen we voor 5 RS (ong 10 euro cent) de fietsriksja tot “Meer Ghat“. Het was anders nog 2 kilometer lopen in de regen en drukte. Sommige wegen stonden blank, het water stroomde niet door en kwam tot je enkels. Daar aangekomen, was de ceremonie weer gaande, maar er was niet zoveel aan want het regende erg hard. Er waren toch nog heel veel mensen bij. We stonden vanaf een afstand te kijken toen een jongen (die zich veel ernstiger voordeed als dat hij werkelijk was) kwam bedelen. Ik gaf hem wat chappati's die ik in mijn tas had, maar dat moest ie niet, dus ik zei geef maar terug! Dat deed ie ook. Ondertussen stonden er wel 3 kinderen om me heen met hun handen omhoog en steeds meer... ik gaf het aan hen, die waren er erg blij mee en vroegen om meer. Ik had niet veel meer in het zakje zitten dus gaf ik het hele zak maar aan een meisje voor me. Ondertussen stond en oude man voor me die me gisteren ook aangesproken had, die herkende me, kwam me nog even bewonderen en gedag zeggen. Hij had iets van Mahatma Ghandi. Behalve zijn bril, ook iets van een rust... (wie weet z’n reïncarnatie Wink)

M'n 10 jarige Hindi-vriendje van een paar dagen geleden, herkende me ook en vroeg of ik vandaag zin had om zijn (familie) winkel te bezoeken. Aangezien we op zoek waren naar de German Bakery die ergens in de buurt moest zijn, maar vast in een veel te ingewikkelde steeg ergens aan een van de ghats, dachten we dat hij dat wel moest weten. We vroegen het eerst natuurlijk... en ja. Hij wist waar het was. "Only 2 minutes from my shop!" riep hij. We zeiden oké, we kijken heel even bij jullie winkel en dan leidt je ons naar de German bakery. Dat was goed. Alvorens te laten zien wat ze verkopen, liet zijn oom allerlei foto's zien, dat zijn andere oom met Goldie Hawn (de Amerikaanse actrice) had gemaakt en dat ze met haar 2 zonen bij hen in de winkel is geweest en met zijn oom (en een hele groep Hindi-mensen) uiteten is geweest. Bla, bla bla... en lieten een geplastificeerde brief ondertekend door Goldie Hawn zien. Toen gingen de spots aan. We hadden geen idee wat we konden verwachten, dus we moesten wel lachen toen de spots aan ging. De oom liet allerlei doekjes, tafelkleedjes, beddenlakens en sprei, sjaals etc. zien maar we hadden niets gekocht. De jongen had ons uiteindelijk zoals beloofd naar de Duitse bakker gebracht. Hij was wel een beetje teleurgesteld dat we niets bij hen hadden gekocht. We waren net binnen bij de bakker toen weer keihard begon te regenen. We hadden wat zoete broodjes gekocht voor in de trein terug naar Delhi de volgende dag en hebben terplekke een maaltijd genuttigd. De stroom viel steeds uit tijdens het eten, dus het was een beetje lastig eten, maar het was wel lekker. Na het eten probeerden we onze weg terug te vinden naar de hoofdweg via de smalle donkere steegjes. Het lukte allemaal prima, hoewel het altijd wel een kunst is om in het donker niet in zo’n vette verse koeienvlaai te trappen….
Gelukkig had ik altijd wel m'n kleine zaklamp bij me.

Ook vandaag werden we weer gevraagd of we hasjies, marihuana, of wat voor drugs dan ook wilde kopen, wederom zeiden we nee. De man wilde blijkbaar heel graag verkopen en liep achter ons aan van; no??? why not? no sky-high tonight?!

De volgende ochtend zouden we om 7:50 de trein nemen naar Delhi, maar die had 3 kwartier vertraging bij aankomst en onderweg alleen nog meer vertraging opgelopen door steeds zonder reden te stoppen tussen de stations door in de the middle of nowhere en of op stations te lang te blijven hangen. (In dit soort gevallen heb je liever de NS! Very Happy)
We hadden een hele coupé voor ons zelf dus we hebben ons wel vermaakt met lezen, muziek luisteren, eten, slapen, Ozzie Foolopoly spelen (een spel (monopoly variant) die ik op een boring Sunday afternoon in Australië (Fremantle) had gemaakt).

Het was erg rustig in de trein, maar er kwamen regelmatig mannetjes loeren tussen de gordijntjes van onze coupé, tot het irritants aan toe. Als het geen burgers waren, dan waren het wel treinmedewerkers. Ik vertrouwde het toch maar niet en zette mijn tas met pack-safe en al vast aan het bed voor het geval we allebei tegelijk in slaap vallen. Het was nu wel erg duidelijk dat ze ergens op uit waren…

De man die de lakens uitdeelt, probeerde aardig over te komen door de anderen weg te jagen en de gordijnen dicht te trekken en bij het laatste eind zie ik hem zelf met één oog door de gordijnen heen loeren, hahaha…. Het zag er zo komisch uit dat ik erg hard om moest lachen.. Hij schrok ervan geloof ik en liet de gordijn gelijk dichtvallen. Niet te geloven!

Wouter ging liggen en voelde even later wat kriebelen in z’n nek, hij schrok wakker en het bleek een (niet mensen-schuwe) piepklein muisje (van ong. 3 cm) te zijn die in zijn nek “sabbelde?”. We moesten hier wel erg om lachen, want een paar dagen ervoor vloog er een grote tor-soort in zijn nek toen we op station zaten ‘s avonds en de volgende ochtend werd hij wakker met een paar grote blaasjes in zijn nek… nu zat er weer een muis in zijn nek… Hij moest wel een voor dieren aantrekkelijke nek hebben! Very Happy
Even later had hij zelfs wat kakkerlakken in z’n bed…

We kwamen uiteindelijk aan in Delhi met 3 uur vertraging!

De volgende dag, onze allerlaatste dag in India hebben we ‘s ochtends de National Museum in Delhi bezocht, later over de Chamdi Chowk bazaar gelopen waar ik op het laatste moment een paar oplaadbare batterijen voor een prikkie op de kop getikt heb en een praktische Japans handwaaier die je heel klein kan twisten om het op te bergen. Hierna namen we de metro terug naar Karol Bagh, de wijk waar onze hotel lag, en daar nog even de laatste koopjes gedaan op de avondbazaar.

Eenmaal terug in het hotel heb ik me opgefrist voor de terugvlucht naar Nederland. Mr. Arora, onze Indiaas agent kwam persoonlijk afscheid nemen, wat we ook erg op prijs stelden. We hadden halverwege de reis moeilijke wensen om de vooraf besproken plan te wijzigen en hij wist daar toch met oplossingen voor te komen, ondanks het krappe budget dat we voorstelde. Het was ‘m allemaal gelukt en daar waren we hem erg dankbaar voor.

Een half uurtje later stond onze privé chauffeur op de stoep om ons naar de Indira Ghandi luchthaven te brengen. We hebben een goede terugvlucht gehad met een uurtje tussenstop in Wenen.
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!

 

Hoi Allemaal,

Ik ben net 4 dagen terug van mijn reis uit India en heb de eerste 2 dagen ziek op bed gelegen met griep, koude rillingen, hoofdpijn, keelpijn… ziek, zwak, misselijk en alles wat je kon bedenken… zo erg dat ik dacht dat ik Malaria had opgelopen. Gelukkig bevestigde de arts dat het dat niet kon zijn en heeft aangegeven nog even aan te kijken alvorens een bloedtest af te nemen.

Aangezien ik niet graag ziek ben, heb ik het ziek zijn op de snelwerkende Mongoolse manier bestrijd....met regelmatig een glaasje wodka… (met wat citroen en honing voor de keel), ingesmeerd met mentholatum en uitzweten… Alhoewel ik nog steeds erg beroerd klink, zijn m‘n lichamelijke klachten zo goed als weg. Ik voel me vandaag stukken beter en ben alsnog blij dat ik thuis ziek ben geworden en niet in India. I am one lucky bastard! Very Happy

We waren ook erg voorzichtig wat en waar we aten in India we hoorden verhalen van medereizigers die “vergiftigd” waren door hun hotel, zodat hun hotel geld kon vangen terwijl zij gestrand waren tijdens hun ziekte…en dat eigenlijk veel hotels dit doen. Omdat het laag seizoen is, is dit voor hen een manier om de reizigers langer te laten blijven en kunnen zij verdienen, vaak is het zo dat ze dan ook zeggen van “sorry, al de goedkoopste kamers zijn bezet“, en omdat je zo ziek, zwak en misselijk bent, ben je al blij dat je een kamer heb en neem je de dure kamer”... Een beetje geestes-ziek voor woorden als je erbij stilstaat, maar het gebeurt echt!
De meiden die het ons vertelden hadden het in hun hotel zelf meegemaakt. Hun hotel werd nl. aanbevolen als nr. 1 in de “Lonely Planet“. Ze kregen van anderen te horen dat het hier ook gebeurt, maar dacht; “dat kan toch niet waar zijn?!”, at toch in hun hotel en waren prompt ziek, een andere meid waarvan al van te voren bekend was dat ze langer bleef, had als enige in het hele hotel nergens last van. … een beetje verdacht!
Dus toen we dit hoorden, hebben we al ons hotel-restaurants gemeden…


Goed, hieronder het vervolg van mijn laatste week in India.

AGRA
Mijn week begon goed, hoewel het erg hard regende toen we aankwamen in Agra. Na het inchecken in ons meest luxueuze hotel van de hele tour, hebben we ons wat opgefrist en toen tegen het einde van de ochtend (toen hield het ook op met regenen) een tuk-tuk gepakt naar de bezienswaardig heden van Agra. Eerst naar “Sikandra“, de mausoleum van Akbar, daarna naar “Chini ka raza“, een oud vervallen mausoleum, die als natuur monument staat geschreven…, Itmad ud Dalla, wat ook wel the little Taj Mahal genoemd word en hierna had de tuk-tuk chauffeur een geniaal idee om ons de achterkant van de Taj Mahal te laten zien (gratis!). Hierdoor moesten we wel door een vies half opgedroogd meer met veel verborgen koeienvlaaien door de struikjes heen lopen, met heel veel vliegen en muggen… maar het was het waard! Ook de achterkant van de Taj is mooi… Helaas krijgen mensen dit nooit te zien. Ook als je betaald om de Taj te zien krijg je de achterkant alleen maar als close-up te zien… en niet als geheel, wat eigenlijk best jammer is want de achterkant is ook erg mooi als totaal plaatje.

Vanavond was ik er achtergekomen dat er w.s. een hotelmedewerker in mijn tas had “ingebroken”. Mijn cijferslot hing er los aan en zag er duidelijk geforceerd/ gebroken uit. Ik had dit doorgegeven aan de receptie later in gesprek met de manager erover etc. Uiteindelijk werd er niets over gedaan, dus had ik daar ook weer een keer ruzie J. Ik was gelukkig niets kwijt… w.s. zochten ze geld of iets kostbaars, maar iets kostbaars had ik niet mee op vakantie en geld nam ik altijd met me mee. Mijn geldbuidel was mijn kluis en mijn kluis nam ik altijd mee of droeg ik altijd om. Ik heb geleerd dat ik in India niemand kon vertrouwen. Mensen zijn alleen maar aardig als ze wat van je willen, als ze dat niet krijgen kom je al snel achter dat ze niet gemeend aardig zijn. Alles draaide meestal wel om geld…

Vannacht om 2 uur werd er een paar keer op de kamerdeur geklopt… Ik moest gelijk aan een paar hotels in Mexico denken, die waarschuwden niet op te doen ook als er een zgn. hotelpersoneel in uniform op zulke rare tijden aanbellen/aankloppen… het kon een overval zijn!
(Zelf in Mexico had ik niets, in India was mijn slot kapot gemaakt. Misschien is India toch crimineler dan Mexico? Ik wist niet wat ik moet denken…) Ik hoorde duidelijk 2 mannen stemmen tegen elkaar fluisteren, maar ik ging niet uit bed om te kijken of wat dan ook. Wouter lag nog heerlijk te snurken, dus ik hem ‘m wakker gemaakt voor het geval de mannen de deur openbreken of iets dergelijks. (je weet nooit wat ze van plan zijn) Maar ik hoorde ze even later weg rennen. Wouter hoorde niets. Mannen…pfff! :}

De volgende ochtend werden we om 6 uur opgehaald door dezelfde tuk-tuk chauffeur om ons naar de Taj Mahal te brengen voor de zonsopgang. Helaas regende het vandaag ook weer, maar hoopten we op een beetje zonneschijn, want dan schijnt de Taj op z’n mooist te zijn…. Helaas was het voor ons niet het geval. Af en toe was het droog, maar de zon scheen niet. Na hier zo’n 2, 5 uur rond gedwaald te hebben, namen we de tuk-tuk naar de Agra Red Fort en de Jama Masjid (Vrijdags) moskee

We hadden alle bezienswaardigheden van Agra in 2 dagen gezien dus hadden we de derde dag niet echt wat bijzonders te doen en besloot toen naar Shilpgram te gaan… tenminste.. Wij dachten dat het dezelfde Shilpgram was zoals wij dat eerder in Udaipur hadden meegemaakt; (een door de overheid opgemaakte dorp met mensen die hij over heel India heeft gehaald om steeds voor 3 weken een culturele voorstelling te geven terwijl je wat achtergrond informatie kunt inwinnen over de verschillende leefwijzen en tradities van de diverse stammen.) Het was maar goed dat de riksja chauffeur onderweg al vroeg…wat gaan jullie nú doen bij de Shilpgram want dat is alleen maar avonds open? Toen we hem daarover vragen stelden, bleek het heel wat anders te zijn dan we verwacht hadden… Uhhh breng ons dan maar naar… uhhh … Shopping!? Riep hij snel. Aangezien we niets beters te doen hadden en hij commissie voor kreeg dachten we vooruit dan maar. Ik was toch ook heel lang op zoek naar een mooie houtsnijwerk van een Namasté hand (begroeting) met daarin als je het open maakt Laxshmi (de geldgod) and Ganesha (de geluksgod). Ieder aan één kant. Na 2 shops hebben we het maar opgegeven. Ze waren te duur en of te lelijk uitgegraven. Hierna ben ik in de buurt van de Taj mijn foto’s op een CD gaan branden bij een familie winkel, waar een moeder en dochter werkte. Ze hadden niet al te veel verstand van foto’s branden en klaagde dat ik teveel foto’s had en dat ik extra moet betalen. Ik liet zien dat het allemaal op 1 cd past, dus niet extra betalen… het werd erg gezellig en uiteindelijk vonden ze het erg leuk via mijn foto’s, delen van hun land te zien die ze zelf nog nooit gezien hebben.

Ondertussen liep er een optocht voorbij met schreeuwende, zingende en huilende mensen met een, aan de contouren te zien een menselijk lichaam gehuld in oranje doeken met bloemen op een hoog boven de schouders gedragen brancard. Wout en ik keken elkaar vervreemd aan… de moeder riep “dead! dead!”. Waarop wij in koor riepen…“Ooooh” en herinnerde ons dat we vanaf de achterkant van de Taj inderdaad een crematorium zagen… en er werd ons verteld dat er dagelijks wel een paar honderd mensen worden gecremeerd daar.

Ik heb na het branden van mijn foto’s een paar foto’s van moeder en dochter gemaakt met mijn camera zodat zij dat weer op hun pc konden overzetten. Ze waren er erg blij mee.

Hiervandaan hadden we een fietsriksja naar de Indian Bazaar genomen in de buurt van de Jama Masjid moskee. We kamen met moeite de markt door, zoveel mensen met volle handelskarren, scooters, fietsers, shoppers… Onderweg stopten we om wat drinken te kopen uit een raam-winkeltje op de markt. Dit bleek onze allergoedkoopste frisdrank te zijn van de hele vakantie… 10 roepies! (RS) (ongeveer 20 eurocent) Normaal betalen we min. 15 en max. 30 RS. We stonden hier ons drankje op te drinken terwijl er 2 jongens een opgevouwen blaadje met 3 verschillende soorten opgesmeerde pastas en kruimeltjes op, kwamen kopen. Dit kostte maar 1 roepie. We vroegen ons af wat dat was, want alle Indiërs liepen constant een onsmakelijk rood iets te spugen en het zou best dat spul kunnen zijn… alleen de winkelier spreek geen Engels… Even later kwam er nog een vent zo’n ding halen. Wouter vroeg wat het was en de jongen beantwoordde met; “Mouth-fresh, you taste?” terwijl hij het gevouwen blad voorhield bij Wout, maar Wout bedankte.

We liepen door tot einde van de markt en probeerde een tuk-tuk of fietsriksja te vinden terug naar het hotel maar helaas geen van allen. Het leek wel alsof ze in deze buurt geen werk nodig hadden. Als we een tegen kwamen dan lag ie overdwars in of op zijn wagen te slapen. Het was erg heet en we waren op. We zagen de st. Thomas (catholic) church in de verte en liepen daar maar heen, gezien we dan toch in de buurt waren, maar het was helaas dicht. Er zaten wel wat mensen in de tuin die we aanspraken. We namen een foto en wachtte op een tuk-tuk die we net voorbij zagen gaan door de tuin van de kerk. Ondertussen stopte er een fietsriksja met een wat oudere man die ons voor 50 RS wilde brengen (op zicht een goede prijs) maar de riksja chauffeur was zo oud dat we dachten dat redt ie niet, zover met onze gewichten van minstens 150 kilo bij elkaar. Dus wachten we toch maar even op de tuk-tuk, maar die vroeg 100 RS, daar trappen we niet in! Intussen kwam er nog een fietsriksja aan die precies tussen in ging zitten qua prijs… ik stond al met 1 been op de fietsriksja toen de tuk-tuk chauffeur zei; “oké, oké 50 RS!“, wat mij betreft waren we niet met hem mee geweest want als je vanaf het begin oneerlijk/onredelijk bent hoef het allemaal voor mij niet meer, dan ga ik liever met de gene die het minst vraagt. Maar wouter en de man van de kerk drong aan dat we met de tuk-tuk sneller was, wat inderdaad ook zo is… en ik dacht laat ik die oude riksja chauffeur deze rit besparen. We hadden al snel spijt van. Mijn hart klopte in mijn keel, de chauffeur reed als een bezetene en stopte amper voor iets of iemand. Reed bijna een koe aan onderweg, vervolgens bijna tegen een vrachtwagen aangereden…toen de berm… Zijn vertaling voor het woord “stoppen” zou w.s. zijn, “op het laatste nippertje ontwijken“. Hij zei niet veel want hij sprak geen Engels (we hadden de prijs met hem onderhandeld via de mensen van de kerk) maar aan zijn ogen te zien (via de spiegel) moest hij wat geslikt hebben of zo, hij was zwaar onder de invloed… en zijn tanden rood…. Van dat zogenaamde mouth-fresh…die hij steeds onderweg uitspuugde.
We waren zooooo blij dat we (heelhuids) aankwamen na zoveel bijna-dood-ervaringen en sprongen er snel uit toen we bij de Pacific mall aan kwamen.
Varanasi
photo by: rotorhead85