AsiaChinaXiaolan

De trip naar het vaste land (China) en eerste dag

Xiaolan Travel Blog

 › entry 3 of 38 › view all entries

 

23-11-2007

Vandaag rond 13:00 uur op de ferry gestapt naar Zhongshan. Het was erg rustig op de boot. Ik ging als 1 van de eersten aan boord. Er werd in het chinees geroepen volgens mij dat ze naar me moesten kijken ofzo… iedereen was zo verdacht aardig, stonden te glimlachen… maakte een lichte buiging en wees me de weg met een gestrekte arm. Aan boord liep een man met me mee om mijn zitplaats aan te wijzen en buigde vriendelijk. (waarschijnlijk was het mijn Boedha-shirt die indruk maakte Smile. Samen met 1 andere waren we de enige 2 buitenlanders op de boot vanuit Hong Kong. Alles wat ik om me heen hoorde was chinees. Ik was nogal moe dus ik ging lekker slapen en werd wakker kort voor we in Zhongshan aankwamen.
Daar aangekomen moest ik als enige op mijn tas wachten (die ik als enige had ik ingecheckt, wat eigenlijk niet had gehoeven :S, want dat stelde niet veel voor. Hij lag uiteindelijk gewoon in de gang op dezelfde dekniveau waar ik zat, met een netje overheen.

Na de paspoort en temperatuur controle kon ik weer verder. Net voor de uitgang werd ik aangehouden door een douane die graag mijn tas wilde controleren. Eerst door de x-ray daarna moest ik het toch open maken. Ik dacht hij wil vast wel weten waarom ik zoveel pillen bij me hebt (maagsapresistentie capsules voor een heel jaar! :-O), maar nee hoor… Eerste waar hij naar greep was een zak met boeken! (Ik had een China reisgids en een grammatica boek met bijbehorende cd erin in mijn koffer.) Dat wilde hij zien… en mijn rugzak moest ook open, daar zaten ook voornamelijk boeken in. Hij voelde aan de boeken, pakte m’n “happinez” tijdschrift uit, en bladerde erin. Gelukkig kwamen alleen maar plaatjes van boeddha’s naar boven. Toen klapte hij het dicht. Ik lachte vriendelijk, maakte een lichte buiging en zei “Xiexie!” (bedankt!).
(Ze hebben graag dat je neerbuigend en beleefd doet…dus dan doe ik dat toch? J) Ik deed gauw m’n tas dicht en weg was ik. Pfff…

Later las ik in de “Bond” informatie dat de Chinese autoriteiten niet gek zijn op boeken, cd’s, dvd’s etc. (toen dacht ik oooo dat verklaart alles. Later bladerde ik nogmaals in m’n “happinez” tijdschrift en zag dat een plaatje was van een vrouw met blote borsten…oeps! Dat had ie gelukkig niet gezien… anders had ik misschien een probleem… Ik weet nog van toen in Beijing dat “naaktheid” toch een soort van taboe is hier in China. Dat terwijl de kinderen en baby’s nog altijd gewoon in een broek zonder kruis rondlopen. (waarvan hun onderkant dus zichtbaar is).

Eenmaal buiten stond Amanda (een medewerker) op me te wachten met de moeder van de directeur van het school waar ik ga werken. Na een korte kennismaking ter plaatse reden we naar het administratieve kantoor van “Bond” in Zhongshan. Ik zat naast de moeder van John, de directeur in de auto. Ze zat af en toe naar me te kijken en zo uit het niets greep ze m’n dijen met 2 handen en zei: goooooooohhhh….xin wan sha din pwuooooooh! (of iets dergelijks Smile.) en wees daarna naar haar dijen die ongeveer half zo dik waren als die van mij. Ze greep nogmaals naar mijn dijen en zei wat tegen haar vriendin die voorin de auto zat, keek naar mijn borsten, rekte haar onderlip, knikte ja en wees me haar duim. (“tumbs up!“). Deed me gelijk denken aan de vrouwen in India (haha), dus zei ik hier ook in gebarentaal: “veel eten!” Wink

Aangekomen bij "Bond", heb ik kennisgemaakt met John, de directeur. We hebben nogmaals het contract doorgenomen omdat er een paar kleine wijzigingen in zijn gekomen. (kleine salarisverhoging, vanwege het vervallen van de maaltijdvoorziening op werkdagen.) Ik kreeg een “Bond” tas uitgereikt met welkomstinformatie met daarop het adres en telefoonnummer in het Chinees, voor het geval dat ik een keer verdwaalt, kan ik tegen iedere chinees taxichauffeur zeggen: “ik wil hier naartoe!” Haha. Dus John zei dan ook “always take it with you!”. Verder vertelde hij dat ik 1 week de tijd krijg om met iemand mee te kijken, omdat ik haar klassen gaat overnemen vanaf 9 december. Hij stelde voor dat ik gelijk naar “huis”gebracht wordt zodat ik lekker kon uitrusten en bijkomen van de reis…

Eenmaal thuis, heb ik kennis gemaakt met Shirley die me mijn huissleutels kwam brengen (een medewerker uit Xiaolan die me de komende dagen een beetje wegwijs gaat maken rond Xiaolan, de wijk in Zhongshan waar ik woon. ) Ik moest aan de hand van een lijst alles nagaan, wat er wel of niet was. De woning en de inrichting is oke, maar m’n kamer is best klein en de kussen is erg vies!, dus die ging er meteen vanaf. Bleh! :S. Volgens Shirley is dit w.s. een tijdelijke woning/kamer voor mij tot ze iets beters vinden, maar dat geloof ik niet zo.
Ik deel samen met een Mexicaanse docente de woning. Ze had allemaal bloemetjes (zelf geplukt) in potjes en vaasjes gedaan en een briefje op tafel gelaten om me te verwelkomen, dus dat is erg lief Smile.
Ze is met de hele school naar een festival en komt dus pas laat thuis vanavond. Ik heb haar dus nog niet gezien.

Na zo 20 minuten thuis geweest te zijn werd ik gelijk aan de hand meegenomen met Shirley naar het Xiaolan chrysanten festival.(geen rust dus, maar dat vond i niet erg) (Chrysant (bloem) is het symbool van Zhongshan). Poeh… wat was dat druk! Maar erg mooi allemaal. Mega sculpturen, draken en alles wat je kan bedenken gemaakt van allerlei soorten chrysanten uit diverse delen van China. De hele park rook naar verse bloemen. Echt geweldig! En heeeeel veel tentjes met eten. Zij vroeg gelijk of ik wat wilde eten. Ik had best trek maar durfde niets aan van die tentjes op straat dus zei ik heel twijfelachtig: hmmm ja?! Uiteindelijk had ze voorgesteld iets van een visbal te nemen, want dat was haar favoriet. En ik dacht o jee, morgen ben ik ziek! Neem liever wat geroosterde mais ofzo, maar die zagen er niet zo smakelijk uit, dus ik dacht ach, laat ik die visballetjes proberen. De eerste hap was echt ff wennen.. Een beetje weeïge tarwe-achtige bal met vissmaak. Maar na de tweede hap viel het best mee. Er zaten 4 van die ballen (van ong. 5 cm doorsnee) aan een saté stok, leek weinig maar het vulde best wel. Hierna dus verder door het met draken verlichte park en chrysanten decoraties gelopen. Ik viel weer op en ja hoor, daar kwamen weer de camera’s tevoorschijn of de verbaasde blikken die met open mond naar me staarden… Ik voelde me weer beroemd/ uniek Smile.

Later op de avond hebben we met de anderen op een plek afgesproken om met z’n allen te gaan eten.
We gingen met z’n 6-en in 1 auto. Ik voorin, Shirley, de moeder van John, haar vriendin en een onbekende (steeds rochelende en spugende) man achterin en Jackie achter het stuur.
We gingen bij een groot restaurant eten, waarvan alle tafels vol waren met etende families. Ook daar werd ik gelijk aangestaard bij binnenkomst, dus ging lekker met m’n rug naar de menigte aan tafel zitten,zodat ik rustig kon eten, anders pleurt alles van m‘n chopsticks Very Happy. De moeder van John maakte zich al zorgen dat het niet goed zal gaan met de chopsticks en bestelde uit voorzorg een vork voor me die ik niet gebruikte, dus schelde ze steeds tegen iedere ober die voorbij liep dat ie een vork voor me moest brengen, tot ik door had waar het over ging dus liet ik mijn vork zien met een grote smile… En toen was het van “ooooh“.

Ik dacht uit te kunnen uitvinden hoe de chinezen zo slank blijven, maar ze kunnen echt veel eten, zeg!
En de moeder van John, die zat maar steeds te zorgen dat ik genoeg te eten had: “neem meer, neem meer!”
Ik zat echt vol! Wat een feestmaaltijd! We hadden gerookte kip, Xinquo (oftewel st.-jakobsschelpen)
pakchoi, een andere onbekende bittere groenten met varkensvlees, gestoomde vis met rijst… en verse sinaasappelschijfjes toe. Erg lekker allemaal. O ja, Jackie was klaar met eten en ging gelijk bullebakies uit z’n neus verzamelen terwijl wij nog zaten te eten… ik dacht bij mezelf “eet smakelijk!” en moest erg m’n lach inhouden Very Happy.

Best grappig zo’n dagje onder de chinezen. Smile
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Xiaolan
photo by: queennie