AsiaChinaXiaolan

Dag 8 in Xiaolan

Xiaolan Travel Blog

 › entry 10 of 38 › view all entries
Eigenaar van de thee/koffie winkel


30-11-07

Vanmorgen werd ik rond 11:00 uur wakker gebeld door Felicia dat haar loodgieter nog niet geweest is en of we al een tijd weten wanneer we op pad gaan. Ik had nog geen idee hoe laat we zouden vertrekken. Wel dat het na twaalven zou worden, dus heb ik met haar afgesproken dat ik haar een uur van tevoren belt.

Ik was nu toch al wakker dus ging ik wat yoghurt met dragonfruit klaarmaken en nestelde me voor de pc. Voor ik het wist was het weer anderhalf uur later … toen ging de deurbel. Ik zat nog in m’n pyjama en vroeg me al af wie het was, aangezien we verder geen afspraken hadden en Ana lag ook nog te slapen. Ik pakte de intercom en vroeg wie het was en hoorde “Hi there friendly neighbour!” Het was Chris. Ik dacht oh… Hij is vast zijn sleutel vergeten en belde daarom aan van de straat, beneden (we hebben boven geen deurbel ).

Felicia met haar ongemalen koffiebonen
Maar ik hoorde verder niets dus ik dacht laat ik even kijken of ie niet op de gang staat, en ja.. hij stond bij mij voor de deur. Ik zei je kom me toch niet nu al ophalen he? Want ik ben nog in Pyama en heb zeker een half uur tijd nodig. Hij zei nee, gewoon ff mijn schoonmaker uit de weg lopen, ben al de hele ochtend aan het wandelen geweest. Bla, bla, bla...
Ik zei tegen hem: ’You lazy bastard! Heb jij een schoonmaker?!!! Zei hij lachend: yes and a bargain one too!” dus ik vroeg hoezo, hoeveel betaal je haar dan? Hij: “30 yuan per maand (2,70 euro) (haha), ze komt 1x per week en ze\is nog goed ook! “. Toen gaf hij toe dat ie een hekel heeft aan schoonmaken, maar goed is in rotzooi maken, dus heeft ie deze vrouw ingeschakeld. De gek!

Ik heb met hem om 13:45 afgesproken en belde Felicia daarna dat ik haar rond 14:00 bij de Da Fu Yuen
ophaal.
Een assortiment koffieproducten in de winkel
Ging me optutten, even snel een toast in elkaar prutsen, pakte het half in zodat ik het onderweg kon op eten, want ik had geen tijd.

Ik zou Chris bellen als ik klaar was, dus had ik dat gedaan. Zowel thuis als mobiel niemand nam op… heel raar. Ik had nog bij hem thuis aangeklopt (maar met die dubbele deuren hoor je binnen toch niets). Ik kreeg ’m niet te pakken dus liep maar naar Da Fu Yuen, want Felicia stond daar te wachten en die heeft geen mobiel.

Ik kwam daar aangelopen met mijn grote zonnebril en Felicia had ook een grote zonnebril op, terwijl ze daar stond te wachten. We begroeten elkaar met een omhelzing en iedereen keek weer naar ons (zij is blond en ik donker… een opvallende combi hier in Xiaolan). We voelden ons net Hollywood sterren … ze lachte en zei.
Felicia blij met haar échte verse filterkoffie die ze al dagen naar opzoek was :-)
. Oh… just pretend we’re famous! I can be Madonna and you can be Alycia Keys!” :-D en we liepen de mall in. Ik ging mijn bril ophalen en het eindresultaat was perfect! Ze hadden het goed gemeten. Ik kan weer door mijn bril heen zien en ik kreeg een leuk chinese koker en schoonmaak doekje erbij ook nog!
Ik bedankte hun vriendelijk en liep toen richting het park vlakbij mijn huis om Felicia de omgeving te laten zien, de gratis gym in het park en vanuit de verte mijn huis aangewezen. Toen moest ze snel terug naar huis, want misschien kwam de loodgieter om 15:00 uur. Shirley had voor haar gebeld naar het bedrijf, om na te gaan waar ze bleven en ze zeiden dat ze rond 15:00 zouden komen. Dus zei ze: ik bel je zódra ze weg zijn. Kunnen we lekker de hort op! Ze was bijna emotioneel en zei. Ik heb echt iemand nodig om me heen, om mee te praten, om leuke dingen mee te ondernemen. Ik zei dat geeft niet, bel me maar. Anytime! We zijn in een ander land, dus we moeten er voor elkaar zijn. Ze omhelsde me en zei, tot straks!

Ik heb de mazzel dat ik Ana, Chris, en Syd om me heen heb wonen. En dat ik zelf ook makkelijk contacten leg, maar zij woont tegenover de mall, en zit helemaal alleen in dat pand. Ver van de anderen, dan raak je wel snel geïsoleerd en ver-eenzaamt.

Ik ging naar huis en probeerde Ana van achter haar PC te slepen, aangezien het zooo mooi weer was, maar tevergeefs. Twee uur later belde Felicia dat de loodgieter nog steeds niet is geweest en ze hadden weer gebeld naar het bedrijf maar ze konden de man niet vinden :-S, wordt w.s. volgend week weer. Wat een vervelende situatie. Want dat zeggen ze nu al 3 dagen!

Maar goed, we hebben weer afgesproken bij de Da Fu Yuen en hebben even in de mall rondgelopen. Besloten toen dat we toch maar binnenkort naar Zhenshen (de shopping paradise in Guangdong) moeten gaan, want hier hadden ze onze maten niet L voor zowel kleding als schoenen. En de goedkoopheid straalt er vanaf.
In Zhenshen kunnen we lekker onze nepmerk artikelen gaan halen J .
Hierna zijn we “Little Italy” gaan opzoeken, een “westers” restaurant waarvan we hoorden dat het goed was. Nou… eenmaal binnen zagen we alleen maar chinese koppen, maar ze spraken ons wel mooi aan in het engels. “Hello” (daar vielen natuurlijk voor en hebben besteld in de veronderstelling dat ze engels begrepen, wel aangewezen welke soep we wilden. Ik de zeevruchten en zij de minestrone.

Ongeveer een half uur later kwamen ze met de soepen aan. De mijne, een witte crèmeachtige gebonden soep en de hare een groene gebonden soep dat eruit zag als uitgekotste babyvoeding, zonder enige versiering of wat dan ook. We keken elkaar aan en ze zei: dit is geen minestrone soep, maar vast groene bonensoep ofzo,.. Dat meisje keek ons aan en zei: “huh? solly, no english, hihihi” en liep weg. Felicia zei ach laat maar, ik eet het wel op, anders duurt het nóg een half uur voor het klaar is. Ik nam een hap van mijn soep en het smaakte niet eens naar soep! Maar naar een met boter en bloem gebonden water met 3 stukjes diepvries garnaaltjes en 3 miniskuul stukjes elastiek inktvis en 3 van die st. jakobsschelpjes…miserabel! En dat voor 20 yuan, terwijl ik van de week voor 8 yuan, heerlijk en compleet bij de chinees gegeten en gedronken heb. Stelletje afzetters!
Voor ons hoefde “ Little Italy” dus niet meer.

Na het eten liepen weer terug richting mall en ik zag een thee winkel en dacht, kom laten we naar binnen gaan, even kijken of ze kamillethee hebben , want daar ben ik al een paar dagen naar op zoek. Dus ik naar binnen en begon in mijn beste chinees te vragen naar “cha” hij kwam met allerlei soorten verpakte thee aan behalve kamille dus ik zocht de “chrysantum thee” op in mijn woordenboek en zei : Juhuá cha, hij bracht me naar dat plek waar hij alle verse thee had staan, (dat wilde ik dus, zodat ik zelf kon zien of de kamille tussen zat ) maar helaas zat het er niet tussen. Hij liet me de chrysantumthee ruiken, maar dat was niet wat ik wilde dus ik schudde m’n hoofd en zei: “Bhutong” (dit is anders) . Maar hij had geen andere. Onder tussen had Felicia koffiebonen ontdekt . En wilde wel kopen als hij kon malen… dus daar stonden we dan. Mijn chinese les van gisteren kwam best op tijd moet ik zeggen. Ik wist nog wel: tai tjie tjien? (wat kost het) .Uiteindelijk had Felicia 2 gekocht. De man was erg blij en vriendelijk, liet ons steeds de koffie ruiken bij het malen. Gaf zijn kaartje en maakte in gebarentaal duidelijk dat we zijn winkel aan anderen moesten aanbevelen. Bij het weg gaan wilde ik zeggen “tot de volgende keer/ tot ziens/ we komen snel terug“, maar ik wist niet meer zo goed hoe je dat zeg, dus zei ik het maar half of zo en zei: tai lai je, hij glimlachte van oor tot oor en herhaalde met grote ogen terwijl hij een terug kom beweging maakte en zei: tai lai je?! Ik knikte ja en zei tai lai je! Een van de andere chinese mannen die daar zat, keek me ongelooflijk aan van goh! Die kan een aardig woordje chinees?! En Felicia zei: wow, your chinese is good! I have to get one of those books! Ik heb gewoon een goed geheugen en leer graag talen. Da‘s alles ;-)

Vandaag had ik een e-mail gekregen van Otgoo, mijn Mongoolse vriendin. Ze weet dat ik tegenwoordig in China ben om les te geven en aangezien ze sinds een tijdje op zoek is naar ander werk, kwam ze op het idee om een eigen taalschool te beginnen. Ze had mij vandaag gevraagd om erover na te denken of ik dit met haar zou willen doen. Ze denkt zelf dat de school meer kans van slagen heeft als er een buitenlander les geeft/mede eigenaar is, want daarmee trek je meer mensen. Ze gaf vroeger zelf ook les op de universiteit maar haar engels is niet goed genoeg ,dus vroeg ze me: “wat dacht je ervan jij en ik samen een taal instituut openen in Mongolie?! “ . Hmmm tempting! Maar daar zal ik eerst goed over nadenken, want dat zal betekenen dat ik de komende jaren (na China) in Mongolie zou moeten wonen, wat ik op zich best leuk zou vinden, want ik vind het een prachtland, maar niet in de winter. Mij te koud!!! :-S

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Eigenaar van de thee/koffie winkel
Eigenaar van de thee/koffie winkel
Felicia met haar ongemalen koffieb…
Felicia met haar ongemalen koffie…
Een assortiment koffieproducten in…
Een assortiment koffieproducten i…
Felicia blij met haar échte verse…
Felicia blij met haar échte vers…
Xiaolan
photo by: queennie