AsiaChinaXiaolan

Dag 2 en de kennismaking met de omgeving

Xiaolan Travel Blog

 › entry 4 of 38 › view all entries

 

24-11-2007

Hier weer een bericht vanuit mijn woning in Xiaolan.

Ik heb vannacht mijn huisgenote ontmoet …en hoe!
Ik kwam na het douchen naakt de badkamer uit wandelen om de badkamerventilator aan te doen, (waarvan de knop om de hoek naast de deur te vinden is) … in de veronderstelling dat ik (nog) alleen thuis was rond 1 uur snacht’s en precies op dat moment “sneakte” mijn huisgenoot door het huis “om mij niet wakker te maken“ dus ik zag haar en gaf een gil en zij mij en zei gelijk “ik heb niets gezien! ik heb m’n ogen dicht! Hahaha. Ik schaamde me dood! En riep: “sorry, sorry! Ik hoorde je niet binnenkomen!” Ik kwam niet meer bij van het lachen…maar dat doe ik dus nooit meer Very Happy.

We hebben daarna even kort bijgeklets (nadat ik aangekleed was Smile) en ze was blij te horen dat ik ook Spaans kon. Daarna ben ik maar gaan slapen.

Vanmorgen belde Shirley af, ze zou met me naar de bank gaan en naar de “mall“ om wat boodschappen te doen, maar ze kon ineens niet vanwege een andere afspraak, dus heb ik geprobeerd mijn internet hier aan de praat te krijgen tot Ana (mijn huisgenote, die hier al een maand woont) wakker was. Met een adresje en wat codes die ik van Ana heb gekregen wist ik mezelf het internet op te krijgen. Ze zei zelf niet te weten hoe het allemaal werkt enzo want iemand heeft het voor haar geinstalleerd. Ze was erg trots en blij dat ik het kon en wist gelijk dat ze bij mij terecht kon voortaan als er wat was met haar pc. Ik zei: “ tja, als je jaren met IT nerds (sorry jongens!) heb gewerkt, dan weet je op een gegeven moment wel je weg te vinden op een PC Wink”. Altijd handig! We hebben allebei bevestigd dat we niet zonder kunnen, dus handig dat er 1 van ons iets meer van af weetSmile.

We hebben de hele ochtend/begin van de middag een beetje zitten kleppen over van alles en nog wat, maar ook de cultuurverschillen, de chinezen, de leerlingen op school (die ik w.s. van haar gaat overnemen) en het leven in Xiaolan. Zo vertelde ze ook dat ze een paar dagen geleden in tranen uit barste omdat ze bepaalde belangrijke dingen gedaan moest krijgen maar zich niet verstaanbaar kon maken en of niemand haar begreep. Ook op school staan alle printers en apparaten in het chinees… kreeg ze een foutmelding op de printer net een paar minuten voordat ze les moest geven. Kon ze het niet lezen, dus moest ze iemand erbij halen, maar die snapte er ook niets van en dus heel veel tijd in dat soort onzin verloren gaat. Ik zei: “nou ik kan me voorstellen, ik had mijn uitdaging vanmorgen met de oven!“ (die ook in het chinees is) “. Keek ze me aan en zei: “oven? we hebben geen oven! Ik ja wel, o dat noemen ze hier een sterilizer ofzo, dat zei shirley tegen mij gisteren”. Zij lachen en zei: ”neeee joh, dat is om je glazen en borden etc. in te steriliseren!”. Ik: ooooh ik dacht al. Wat werkt die oven raar, hij gaf alleen maar dat ie aan het desinfecteren was… (wat goed, dacht ik toen, dat ie telkens zichzelf vooraf desinfecteert) toen het lampje uit ging had ik mijn broodjes in gedaan maar ze werden niet eens warm, daarna toch maar in de magnetron gedaan die ik ook moest uitvinden hoe die werkt, want die is ook in het chinees! Sad. Zei ze ja ik begrijp het en liet toen ook gelijk zien hoe de was machine werkt, die zij op uitproberen met slechte 1e resultaat had meegemaakt. Maar dat is nogsteeds een uitvinding, want nu gebeurde er onverwachts iets heel anders :S.

We waren vanmiddag samen naar de supermarkt. Wat een ervaring!
Soms heb je wat dat een beetje in het engels is geschreven, maar hier was alles in het chinees! En niemand spreekt hier Engels! Ik kon veel niet vinden en vragen had geen zin want ik kreeg niets meer dan een vriendelijke smile en in het chinees een antwoord terug, terwijl ze hun hoofd schudden. Aaaahhhhhhh!
Bij de vleesafdeling ging het me makkelijker af, want ik pakte zelf m'n vlees in en als ik op de verpakte vlees nadrukkelijk wees, wist ze al dat ik een etiket bedoelde. Ik ben blij dat Ana mee was zeg, dat ze me een beetje wegwijs kon maken, waar wat staat en hoe bepaalde dingen verpakt zijn/uitzien. Alles is zoooo anders! Oke, dat had ik wel verwacht, maar tot in bepaalde mate.
Mijn eerste keer in Praag boodschappen doen (toen ik er woonde) was niet eens zo erg. Al was alles in het Tjechisch, kon ik er toch iets van maken maar hier echt niet. Ik ben tenslotte eerder in China geweest…maar ehhh… dit is echt heeeeel anders als Beijing. Dit is ECHT ff wennen!

Zo had ik wat eieren gekocht en kreeg die in een plastic tasje mee zonder bescherming of wat dan ook, gewoon alles in 1 zak bij elkaar! De boodschappen, alles bij elkaar waren zoooo zwaar, (en omdat ik 2 keer terug moest rennen om m’n vlees en groenten te laten wegen in een mega grote supermarkt) had Ana mijn booschappen ingepakt. Ik wist niet in welke zak de eieren waren, maar) ik was ook helemaal vergeten dat ik eieren bij me had en wilde zo snel mogelijk thuis zijn om van de zware tassen af te zijn… daardoor had ik de eieren helemaal tegen elkaar geklots. Kwam ik thuis en bij het uitpakken zag ik een zakje met een geel substantie en vroeg mezelf af : “wat is dat? O gut! De eieren!” Shit, ik had er nog maar 2, van de 5 over Sad.

Ik woon hier dus ook in een soort “verboden stad“. Heel raar. Het is een woonwijk met hekken eromheen en bij de ingang van de woonwijk / hek zit de hele dag bewaking. In de flats wonen ook voornamelijk chinezen, maar ook andere collega’s van mij, verdeeld over de hele wijk. De voordeur bestaat uit een dubbele deur, met aan de binnenkant een houtendeur en aan de buitenkant een stevig metalen deur die me doet denken aan een isolatie afdeling van een gevangenis Sad. De ramen en balkonnen zijn allemaal bedekt met hekwerk, al zitten we op 3 hoog!
Hier zit ook een peuterschool tegenover enzo. Ik zag dat zwembad aan de overkant vandaag uit het keukenraam en dacht,: “o lekker! Een openbare zwembad!”, maar helaas… Ana zei dat het van de peuterschool was.

Ik zal binnenkort wat foto’s van de omgeving maken, zodat jullie een beetje kunnen zien hoe ik hier woon.

Het is hier echt saai. Geen bruisende stad als ik had verwacht, wel erg groot, maar dat is het land ook Wink.
Lang leve het internet, heb ik toch nog een beetje van jullie dicht bij me Smile

Ik heb geen heimwee, maar als ik eerlijk ben, denk ik niet dat ik het een jaar vol houd hier Sad. Voor nu ga ik gewoon de uitdaging aan en denk: “Gelukkig heb ik een maandje proeftijd!”

Maar hé, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd!
Plan B: Indo-China route afreizen Smile(Ik ben toch in de buurt! Wink)

Dikke kus,
Ikke Smile
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Xiaolan
photo by: queennie