AsiaChinaXiaolan

Dag 19 in Xiaolan

Xiaolan Travel Blog

 › entry 19 of 38 › view all entries

11-12-07

Vanmorgen was ik naar school gegaan en toen ik het kantoor binnenliep keken ze me raar aan begon een beetje onzeker kijkend in het chinees tegen elkaar te praten. Dus ik keek ze aan en vroeg; is er iets?
Toen zei Lilly (een van de docenten / chinese klassenassistente): ooohhh Sorry, sorry!
Ik was vergeten tegen je te zeggen gisteren, maar je bent vandaag de hele dag vrij. De kinderen hebben ‘SSPE’ (ofzo, geen idee wat het is, maar ik denk een soort examen/test.).  Ze probeerden het uit te leggen, maar hun Engels is zo slecht dat ik er niets van begreep. Ik zei; geeft niet. No worries!  Ik ga weer lekker mijn bedje in, dus moesten ze wel lachen en zeiden toen oh, en morgen heb je alleen in de ochtend 2 klassen, daarna ben je weer vrij en donderdag ochtend en middag 3 klassen dan ben je vrij.  Ik:  okay, geweldig! :-).
(Ik word toch doorbetaald, dus maakt mij niets uit. Dat hebben veel docenten. Dat ze zomaar een dagje vrij zijn. Syd heeft het geluk dat hij 3 weken niet hoeft te komen...) 

Een van de mannen van de administratie kwam (via via) weer vragen of ik uit Holland kwam of Poland (hij had het w.s. op de wereldkaart opgezocht, want daarvoor wist hij niet waar dat was. ) Toen ik Holland zei, zei hij iets over Voetbal, dus ik zei: van Basten! En een ander riep: yes yes, Basten!  Hahaha, stelletje gekken! :-)

Ik had iets met korte mouwen aan vandaag gezien het weer een schitterende warme dag was (minstens 25 graden) en geen wind, dus een van de andere dames vroeg of ik het niet koud had.  (zij lopen iedere dag met dikke truien aan en zitten soms zelfs met hun jassen aan binnen.) dus ik zei neeee joh, het is lekker buiten, erg warm. Kijk hoe ik zweet? Ik kom uit Holland daar is het pas koud, dus dit weer is voor mij niet koud. Ondertussen kwam Lilly aanrennen met een rol toiletpapier om mijn zweet te deppen.  Heel lief :-)
Daarna liep ik weer naar huis en had zodoende mijn ochtendgymnastiek gehad (1 uur gelopen). Ik loop zowat minstens anderhalf uur per dag. En op donderdag loop ik zelfs zo'n 3 uur per dag, want dan loop ik ook naar savonds en terug.

Ana en haar familie was nog aan het inpakken toen ik thuis kwam… Grappig dat ze ondanks alle eerdere ervaringen altijd alles tot het laatste moment laten. Ze hadden Maandag al naar Shanghai gemoeten, maar Ana had nog niets geregeld en ging er maar weer vanuit dat het haar zou lukken kaartjes te krijgen als ze 3 uur van te voren op station aankomt. Gelukkig had een collega voorgesteld haar zus in Guanzhou de tickets te laten kopen...dus kwamen ze voor de verrassing te staan dat de tickets voor Maandag helemaal uitverkocht waren en met een beetje geluk 3 kaartjes voor dinsdag avond/nacht kon krijgen. Ze vertrokken dus vanmiddag naar Guanzhou om daar op de nachttrein te stappen naar Shanghai. 

Bij het afscheid nemen zei Julio (Ana’s broertje) dat ik vanaf nu zijn grote voorbeeld zou zijn. Hij wil leven en reizen zoals ik. Hij vind het prachtig dat ik nooit chagrijnig ben, elke dag weer een smile op m’n gezicht heb en natuurlijk dat ik altijd goeie verhalen heb.
(Hij had tijdens zijn dagen hier wat foto’s van me gezien van diverse landen.  Dat vond ie geweldig!
Ik had ‘m ook wat verteld over het mooie White lake in Mongolië en blijkbaar is dat goed blijven hangen.  Hij wil nu ook graag Mongolië ontdekken. :-)
We hebben e-mail adressen uitgewisseld en ik zei laat af en toe weten hoe het met je reizen gaat en waar je je in de wereld bevind. Zijn moeder omhelsde me en zei: kom met ons mee naar Mexico! Julio riep ja, goed idee…dus ik antwoordde: “Jij gaat niet eens mee naar Mexico dus wat maakt het jou uit of ik wel of niet mee gaat?“. (Hij gaat naar Engeland)  Hij zei nou, als jij mee gaat naar Mexico dan ga ik ook naar Mexico! Z’n moeder keek ’m aan van heb ik iets gemist? :-) en hij zei… ooit ga ik met haar naar Mongolië, takhi paarden rijden in de natuur. Ik moest wel lachen en zei goed plan! Doen we!
Volgens mij is hij stiekem een beetje verliefd op me, hij dacht ik veel jonger was en kwam pas gisteren achter dat ik bijna 15 jaar ouder ben. Hahaha. Vanmorgen net voor ik naar m’n werk ging, was hij al wakker, zat te internetten en gaf me allerlei complimenten dat ik mooi ben en dat ik netjes gekleed ben etc..  Maar Coco (de vriendin van Chris) dacht ook eerder dat ik 21 was, hahaha…dus ik ga er steeds jonger uitzien naar mate ik ouder word? Geweldig! ;-)

Toen ze weg gingen ging ik alvast de kamer schoonmaken en zag dat Ana een nieuw chinees woordenboekje als cadeautje voor me achter liet. Erg leuk, want zo een zocht ik al een tijdje,  maar kon dat hier in Xiaolan niet vinden. Even later belde Coco dat ze “nu” op bezoek kwam. (Ze heb altijd een verkeerde timing...) Ze zat maar wat te kleppen en ging wat chinese pop en liefdesmuziek voor me opzoeken op MP3 en vroeg of ik zin had om mee te gaan naar Shinhui ofzo, de binnenstad van Zhongshan. Ik had wel zin, maar helaas… ik moest binnen een paar uur naar kindergarden tot 17:30 uur, dus dat schoot niet op. Ze ging weer vandoor en ik ging verder met schoonmaken, de was ophangen etc., toen bleek dat het al 16:00 uur was. Ik moest gauw vandoor…heb wat fruit in mijn tas gepleurd als les materiaal en dacht even snel de bus te pakken, maar eenmaal buiten was het al een kwartier later. Ik was bang dat ik het niet zou redden en liep richting mall om en motortaxi te pakken. Het was zo druk dat hij niet via de zijkant van de mall door kon, dus hij dacht ik cross wel even tegen de verkeer in om aan de andere kant te komen… we werden bijna aangereden door een bus… ik gilde keihard  (alles komt heel dichtbij hier, want ze rijden allemaal als gekken, maar er gebeurt nooit wat. Afkloppen!). Hij klopte op zijn helm en wees mij erop dat ik in de Da Fu Yuen een helm kan kopen. En dat ik er een zou moeten aanschaffen. ik lulde terug in het engels en zei ja, ja , maar nu niet. Ik heb haast! Doorkarren!”.  Hij was wel geweldig, want hij croste door de smalste stegen van Xioalan om de drukte te ontlopen…(leek net een achtervolging scene in een ‘made in China’ film :-))  en omdat de steegjes zo smal zijn en je veel blinde hoeken heb, toeterde hij steeds (om de 5 meter ofzo). Ik heb een geheel nieuw route ontdekt en ik was er ik ruim 5 minuten op tijd!  Ik bedankte hem vriendelijk, betaalde en rende gauw naar binnen... Zat terplekke te verzinnen wat we gingen doen, dus ik had wat meer plastic fruit in mijn tas gedaan en Tina had een verhalenboek meegenomen. Even later kwamen de kinderen aanrennen. Hun gezichten lichten op toen ze me zagen en ze hadden grote ogen van nieuwsgierigheid. Terwijl Tina ze 1 voor 1 binnen liet, nadat ze gevraagd hebben “May I come in? “ Zette ik wat stoeltjes bij. Ik begon gelijk met wat gezang “good afternoon, good afternoon, how are you today?“ gevolgd door wat oefeningen. up, down, jump, dance, aanwijzen van lichaamsdelen, nieuwe woordjes en kleuren geleerd, tellen tot 3, chinees fluisteren (maar dan in het engels ;-), de fruitzak tevoorschijn gehaald en steeds een nieuwe leerling iets uit de zak laten halen. Wel grappig, want ze gaan eerst in de zak kijken en iets eruit halen wat ze kennen en dan keihard de naam roepen; ”lemon, apple, orange! etc. En daarna alsnog de verhaal voorgelezen c.q. plaatjes vertellen. Het was een leuke les en het uur vloog voorbij.

Onderweg naar huis zag ik een grote schoenenwinkel met heel veel laarzen dus ik dacht even kijken of er wat tussen zit voor mij, maar helaas alleen maar kleine maten. Ze gingen iemand erbij halen die engels spreekt en die kon me vertellen dat ze wel een bepaalde schoen tot maat 43 hadden. Dus ik zei laat maar zien! En het was best wel een leuke schoen alleen heb ik weer te brede poten dus de 41 was aan de voorkant een beetje te strak en de 42 was te groot. Het engels sprekende meisje vroeg… are you comfortètible? Ik dacht ik heb het vast verkeerd gehoord en vroeg nogmaals wat zeg je? Herhaalde ze: are you comfortètible? Ik lachte en wees dat ze schoen uit m’n voeten glijd aan de achterkant.  Nee, niet echt comfortabel dus.
Nou, de dames liepen met z’n vieren heen en weer om me allerlei andere (super lelijke chinese modellen) te laten zien. Maar ik hoefde er allemaal niet. Ze hebben een man erbij gehaald die de schoen evt. voor me kan verwijden. En voor de andere die te groot was een extra inlegzool gehaald, maar daarmee was het probleem niet echt verholpen, dus ik bedankte en zei; als ik niets vind en ik heb echt iets nodig dan kom ik terug. :-)

 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Xiaolan
photo by: queennie