AsiaChinaXiaolan

Dag 15 in Xiaolan / Shenzhen

Xiaolan Travel Blog

 › entry 16 of 38 › view all entries
In de bus onderweg naar Shenzhen

7-12-07

Vanmorgen verslapen, dus heb ik Lia en Peter gebeld om me op te wachten. Een half uur later heb ik ze tegemoet gelopen en zijn we lopend naar de centrale interlokale bushalte gelopen. Daar kwamen we Mary tegen. Een meisje die bij de ticketbalie werkt. (Lia en Peter kennen haar omdat ze daar wel eens vaker een ticket naar plantsoenen de omgeving hebben gekocht), dus hebben ze haar gelijk aan ons voorgesteld. Ze is heel erg behulpzaam, spreekt goed engels en oefent graag haar engels met buitenlanders… als ze er zijn. Want er is niet zoveel buitenlanders hier in Xiaolan. Ze zat af en toe om haar heen te kijken op een scherm en we hoorden wat geluiden via de portofoon en we zijden: Nou we gaan maar vandoor want je hebt het druk, en riep ze nee… ik heb het niet druk.

Felicia en ik in de bus onderweg naar Shenzhen. (Ik heb mijn 9 yuan truitje aan!)
Ik wil graag met jullie praten!
Ze gaf ons onze tickets en wees ons de poort waar we moeten wachten. (tot je bestemming omgeroepen wordt ).
Even later kwam ze ons geheel onverwachts “special service verlenen…”. Er stond een hele lang rij van mensen (chinezen) die voor de poort wachtten. Ze vroeg ze opzij te gaan zodat wij langs konden. Deed de poort achter ons weer dicht en wees ons een plaats aan in de bus. Daarna ging de poort open en kon de chinezen vechten om een plek. Ze schijnen overal te gaan zitten, al krijgen ze op hun ticket een stoelnummer aangewezen. We voelden ons in ieder geval heel speciaal. J

Het was een lange rit naar Shenzhen.
wachtend op de bus terug naar Xiaolan op het busstation in Shenzhen
.
En onderweg toen we er bijna waren, zaten Felicia en ik maar alvast onze chinees te beoefenen, want we hadden geen idee hoe we naar de shoppingcenrta kwamen en in mijn haast was ik mijn “Rough Guide” vergeten. Dus zaten we maar steeds te beoefenen waar we naar moesten vragen.. “Shangchang ..Xie!” (shoppingcentre… schoenen!) hahaha . Ze werd steeds enthousiaster naar mate we Shenzhen binnenreden en ging steeds harder (net een blije kind die langs een Mac Donalds rijdt) door de bus schreeuwen: “Shangchang ..Xie! , Shangchang ..Xie!” waardoor iedereen om ons heen naar haar keek. Ik zei shhht… de hele bus kijkt naar je! Zei ze: “ach, dat doen ze normaal toch al… nu hebben ze tenminste een reden, whahaha!”

Wij aangekomen bij de bus terminal in Shenzhen. Daar vlakbij is het Felicity hotel, een supergrote en luxe hotel, dus waren we daar naar binnengelopen voor een toiletstop en gelijk wat info te vragen… ik weet niet waar ze ons voor aanzagen maar ze stuurden ons naar de mix city shoppingmall en gaven ons een kaartje natuurlijk met het adres in het chinees voor een taxi en aan de andere kant het adres van het hotel voor de terug weg. Wij heel blij naar buiten gelopen. Een medewerker van het hotel heeft voor ons een taxi aangehouden en na 10 min. rijden kwamen we aan bij Mix City shopping mall waar dus alleen maar superdure schoenen en kleding te koop is, voor over de 3000 yuan! (Ruw geschat zo’n 300 euro! ) Ze dachten vast… als jullie het kunnen veroorloven in ons hotel te logeren dan willen jullie vast duur shoppen. We hebben daar ongeveer een kwartier gelopen en besloten toch weer ergens te gaan vragen… Aangezien ik de enige ben met een chinees woordenboekje op zak en de enige die op chinese taalles zit, ben ik maar gaan vragen aan 2 jonge meiden. Natuurlijk is mijn uitspraak nog niet zo geweldig, dus na een paar keer het zelfde herhalen… “shihuí shangchang / xié mai le“ (goedkope shoppingmall/ schoenen kopen) zei één van hen: ahhhh…lai, lai (kom, kom!) en liep met ons ergens naar binnen, maar bleek een doodgewone supermarkt te zijn. Wij helemaal teleurgesteld, maar ik bedankte haar even goed.

Er liep op dat moment een man langs die in het engels vroeg: Sorry ik begreep dat jullie iets wilde weten, kan ik jullie helpen? Wij helemaal blij: U spreekt engels?!!! Hij heel bescheiden: een klein beetje! terwijl hij perfect engels kon! (genoeg om ons te helpen in ieder geval) dus vroegen we weer hetzelfde en kregen we advies en extra tips! We hadden wat voor lunch gehaald in de supermarkt en onderweg naar buiten liep een man in ons richting naar de roltrap dus hij keek me aan zei hallo! Ik zei hallo terug en zei: wauw foreigner! Where you from? Hij lachte en antwoordde heel blij: “Chicago. I live here actually! I’m a teacher“…dus wij met z’n allen: wij ook! Maar we wonen in Xiaolan. Hij was blijkbaar heel blij om mensen te ontmoeten en begon gelijk met zijn visitekaartjes te “strooien” en zei: e-mail me! Misschien kunnen we ooit een samenkomst organiseren. Ik ben hier met mijn gezin, laat me weten waar, en ik zal er zijn! Hou contact! Hou contact!

We namen daarna een taxi naar dat andere plaats waar die man ons adviseerde en voor ons in het chinees opschreef. Wij daar aangekomen: “Wauw! Schoenen! 15 yuan!, maar na een paar uur winkel in, winkel uit, bleek al gauw dat we blijkbaar heeeeeeele grote voeten hadden, want waar we om maat “sse-yi” (41) vroegen, werden we ronduit uitgelachen en vervolgens zeiden ze: sorry hebben we niet…met een pijnlijk gezicht. We besloten de straat over te steken daar zagen we ook wat kleding en schoenen winkels…ook daar niets gevonden…wel een paar leuke mensen ontmoet die ook heel blij waren mensen (buitenlanders) te ontmoeten. Twee Argentijnen, een Braziliaan en een New Yorker (een donkere) dus ik riep weer: “Wauw! Foreigners! En helemaal verbaast dat ik niet de enige donkere in town was. Dus hebben we een tijdje met hen staan praten. De Braziliaan woont in shenzhen en werkt in een bar /restaurant waar we voor stonden te praten. De andere 3 spelen in een Jazzband en zijn 3 maanden in Guangdong op tour. De New Yorker speelt ook capoeira, dus was wel grappig, aangezien ik dat ook 2 jaar gedaan heb. Hij kent de provincie Guangdong en omgeving vrij goed en gaf ons ook wat tips en zijn kaartje om hem een ander keer te bellen, mochten we in de omgeving zijn, kan hij ons wat ins en outs laten zien. Ze speelden vanavond in de Soho bar, maar helaas konden we ze niet zien optreden, we moesten op tijd terug voor onze bus.

Uiteindelijk zijn we na een stukje lopen bij de echte shoppingcentra (binnenstad) terechtgekomen, maar hadden we niet zoveel tijd meer, dus hebben we bij starbucks coffee wat gegeten/ gedronken. Lia en Peter bleven daar wachten. Felicia en ik zijn nog even hopeloos op tassenjacht gegaan. Maar alles was zooooo foeilelijk dat we zoiets hadden van, laat maar! Uiteindelijk had Felicia op het nippertje een leuk truitje op de kop getikt en konden we terug om de bus te pakken, terug naar Xiaolan.

We konden moeilijk een taxi vinden terug naar het Felicity hotel/ busstation, dus renden we van de ene straathoek naar de andere. Uiteindelijk hadden we één, we lieten dat kaartje van het hotel zien met het adres in het chinees maar hij kon het lezen (te kleine letters!) dus hadden we wederom hulp van een chinese jongeman die net op tijd aankwam om te vragen: hebben jullie hulp nodig? Dus wij liet dat kaartje zien en zeiden Felicity hotel, maar dat wist ie niet, dus zeiden we Railway station, niet wetend dat er 2 zijn. De taxi bracht ons naar een railway station, maar wij dachten hmmm… dit is een hele andere (niet dat ene tegenover het Felicity hotel) dus wij stapten niet uit en vroeg een paar jongens die buiten stonden ons uit te nodigen naar hun winkels te komen kijken om tegen de taxi te zeggen dat we naar de interlokale bushalte willen, maar ze zaten zo irritant te doen dus pakte ik mijn woordenboek in alle onrust om het woordje busstation op te zoeken.
De chauffeur “snapte” het, dachten wij… mompelde wat en reed verder, maar ineens liep de meter wel heeeeel snel omhoog, en onderweg stonden we goed vast en aan de blik van de chauffeur te zien had hij geen idee waar we heen moesten… en wij dus ook niet, want wij kunnen geen chinees lezen….dus besloten we snel te betalen en meteen eruit te stappen aangezien we toch vast stonden in de file. We betaalden ongeveer 19 yuan en we wisten niet eens waar we waren beland. Wel ergens in een straat waar minder taxi’s langs komen. L

Nu dus een andere taxi proberen te vinden die het adres wèl kan lezen. We werden steeds ‘desperate’ want we dreigden onze bus te missen. Na vele mislukte pogingen, was het ons wel gelukt een lege taxi te vinden, die ook stopte, want we stonden op een beetje ongelukkige hoek.

Pfff.. Die zette ons af bij het Felicity hotel en aangezien ik als laatste nog in de taxi zat (de betaling te regelen) kwam een hotelmedewerker de deur voor me openen… wauw! Dat was de eerste leuke chinees die ik heb gezien sinds ik hier ben… Ik keek hem verbaasd aan en zei “Xiéxie! “ Hij antwoordde in het engels terug “It’s okay!“ en keek me met een grote glimlach aan. We gingen het hotel in voor een toiletstop, en liepen weer naar buiten. Daar stond hij weer bij de deur…glimlachte lief en zwaaide naar me. Ik zwaaide terug.

We waren net te laat voor de bus terug naar Xiaolan en moesten ongeveer een uur wachten. Bleek later dat de bus vertraging had, dus hebben we ongeveer anderhalf uur gewacht. Het was wat rustiger in de bus dan de heenweg, dus Felicia en ik gingen helemaal achter in zitten, onze stoelen op z’n max. plat en lekker zitten giegelen over onze hopeloze shoppingdag in Shenzhen.

Ik vertelde haar dat ik morgen toch maar naar dat 9 yuan winkel gaat kijken en ze riep: niet zonder mij! Ik ga morgen met jou mee shoppen! Dus ik zei: grappig eigenlijk hoe we eerst Xiaolan bekritiseerden omdat het zo’n klein stadje is, dat we daar bijna niets kunnen vinden … zo van ach, dan gaan we toch naar Shenzhen..(de mega stad!) nu we geen succes hadden in Shenzhen kijken we ernaar uit om in onze afgedankte Xiaolan te gaan shoppen! Hahaha

We waren moe en wilden erg graag heel snel thuis zijn, maar daardoor leek de terugweg alleen maar langer. We zaten ook gelijk te plannen… welk andere stad volgt?! Shanghai, Zhuhai, Guangzhou, weekendje stappen in Hongkong? We zien het nog wel.

Eenmaal bij de centrale bushalte in Xiaolan hebben we beidden een motortaxi genomen naar huis.
Lia en Peter gingen een riksja halen, maar er was er geen één in de buurt, dus gingen ze vast lopen.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
In de bus onderweg naar Shenzhen
In de bus onderweg naar Shenzhen
Felicia en ik in de bus onderweg n…
Felicia en ik in de bus onderweg …
wachtend op de bus terug naar Xiao…
wachtend op de bus terug naar Xia…
Xiaolan
photo by: queennie