On the 12^th, we had a lot of fun. We got to go to the Sign-post Forest, and I got to make My Mom’s and my sign out of a paper plate. Mine said, “Charles was here- Houston, TX, USA” My Mom’s said, “Yo Mama!” on it. It was fun seeing the all the signs. Some looked like they stole signs off the road, because some looked like real highway signs. We also went to an information center, (here they call it an information centre.) and saw how they built the Alaska Highway in less that 7 months, and why. It was a really good movie, well worth seeing. After that, we went to the planetarium, and we got to watch a 3-D movie that was all on the ceiling. The first part of it was really good. I liked it more than the movie we watched about the Alaska Highway, but it did not give you any information. It talked about how big the solar system is, and had some really cool pictures. The Second part was not that great. It was only the northern lights for like 20 minutes. After that we played at a park, and then we went back to driving on the Alaska Highway. We finally stopped at 8:00 at night (the sun set at like 1:00 in the morning) at a must-see restraint called Mukluk Annie’s. If you bought their breakfast, you could stay there for free. We ate some dinner, and then went to sleep.

In the spring of 1778 Captain James Cook, reached Nootka Sound and became the first known white man to set foot on British Columbian soil.

In 1787-1788 John MacKay was the first white man to live in BC-in Nootka which is on Vancouver Island.

1788 Frances Barkley, wife to Captain Charles William Barkley, was the first white woman to set foot on Vancouver Island.

1790 October 28th, the Treaty of the Nootka Convention was accepted and signed by Great Britian and spain.

1792 August 28th Captain George Vancouver reached Nootka.

1793 July 22nd, Alexander McKenzie, was the first european to complete a journey across Canada, arriving at the Pacific coast.

1808 In May Simon Fraser set out in four canoes to descend the Fraser river.

1807-1808 Geographer David Thompson is credited with having recorded the first systematic meteorological observations taken in British Columbia.

1835 Coal was discovered on Vancouver Island.

1843 Fort Victoria was established by the Hudson's Bay Company-later to become Victoria. The city of Victoria was founded by the Hudson's Bay Company as a trading post and fort at the location the native Indians called CAMOSACK meaning RUSH OF WATER.  Anticipating that under the Oregon Treaty, then being drawn up, the 49th Parallel would be chosen as the International boundary line, the Hudson's Bay Company moved it's fort from Vancouver on the Columbia river to the Southern end of Vancouver Island.  It was named Fort Victoria after the great British Queen.

1849 Vancouver Island was proclaimed a Crown Colony.

1850 Gold quartz was discovered at Mitchell's Harbour on the west coast of the Queen Charlotte Islands.

1852 Queen Charlotte Islands became a dependency of the Crown Colony of Vancouver Island.

1857 Gold was discovered in the sandbars of the lower Fraser River. The gold rushes of the following 8 years bought approx. 25,000 prospectors from around the world to the mainland.

1858 November 19th, the colony of British Columbia was formed at a ceremony in Fort Langley.

1859 New Westminister became the capital of British Columbia.

1866 August - an imperial act was passed, uniting Vancouver Island and British Columbia, formerly seperate colonies, with New Westminister as capital. The Rocky Mountains were designated ad BC's eastern boundary, following the Continental Divide.

1868 April 2 - Victoria was named Capital of British Columbia.

1871 July 20 - British Columbia became the 6th province of the Dominion of Canada.

1872 Three german judges, at the request of Britian and the US, settled boundary dispute in the Strait of Georgia by ruling San Juan Islands as US territory.

1903 The boundary between BC and Alaska was established.

The modern history of British Columbia begins with the First Nations people who have lived on the lush natural resources of these lands, since some time after the end of the last ice age.

As recently as 220 years ago the northwest coast of North America was one of the least explored areas in the world.

The three prominent First Nations groups of the Pacific Northwest are the Nootka, the Coast Salish, and Kwakwala Speaking Peoples.  The Carrier nation roamed the interior valleys, the Tsimshians the northern coast, and the Tlingits occupied souther Alaska and norther British Columbia. The Sekani and Beaver the eastern region while the Haida lived on the Queen Charlotte Islands.

Gold was being found in the Peace River in 1861. The Cariboo Wagon Road was constructed from the town of Yale to the boomtown of Barkerville, which in it's hey day ws the largest city west of Chicago and north of San Francisco. Finished in 1865, the road opened up the BC interior, with mule trains and stagecoaches following the route. Roadhouses and boomtowns dotting the roadside. Gold was also discovered further north, placing Dawson Creek on the brink of the huge Klondike Gold Rush of 1898.

The mining industry, railway, and the geology of the land have contributed to the history of BC. natural features, such as an abundance of hot springs in the BC rockies, have been responsible for growth of many resort towns.

The fur and salmon trade brought great prosperity of the first Nations People.  Settlers introduced muskets, alcohol and smallpox, all of which had a devastating effect on the native people. Christian missionaries arrived and set about banning native's traditional potlatches and suppressing their languages and culture.  Colonization and land ownership confilcts soon followed...and some continuing to this very day.

Canada

15 september 2005 -  06 oktober 2005

ã 15 September: Boskoop - Vancouver

Pa en Thea staan om half 8 voor de deur ’s ochtends om ons weg te brengen naar Schiphol. Daar koffie gedronken en toen door de douane.

Uur vertraging in het vliegtuig omdat de hoogtemeter vervangen moest worden. Daarna eindelijk de lucht in, rustige vlucht.

Vlogen over Groenland en kwamen over Noord-Canada aan. Groenland was prachtig, eerst bergen, daarna eindeloos witte vlaktes. Canada lag onder een deken van wolken dus niets van gezien, nog niet.

Kwart voor 1 ’s middags kwamen we aan, toen was het al laat in de avond thuis.

Met pendelbusje naar hotel gebracht. Dachten dat we nog wel even Vancouver ingingen, maar nadat we ons bed zagen waren we vertrokken.  Wekker gezet en half 8 maakt Marco me wakker en zijn we bij ’t restaurant gaan eten. Leek een beetje op ‘Happy days’ alleen “Fonzie” ontbrak nog. Daarna CSI gekeken op mega-TV en in mega-bedden weer in slaap gevallen.

ã 16 September: Vancouver - Hope

Als eerste om 9 uur naar Cruise-Canada gebeld hoe laat we de camper op mogen halen. Om 11 uur uitgecheckt en in de lobby e-mail nagekeken. Toen kwam de chauffeur ons al ophalen. Deze man kwam uit Duitsland en gaf ons nog wat tips zoals: extra dekens vragen voor in de Rockies.

Uitlegvideo gekeken, toen eindelijk op weg naar Hope. Meteen verkeerd gereden natuurlijk, afslag gemist.

Het is regenachtig en druilerig weer. Donkere wolken langs de bergen, wel mooi.

Bij camping ‘Wild Rose’ overnacht. Kleine camping met aan een kant de Highway en aan de andere een spoor waar elk uur een trein van

2 km lang !! voorbij dendert. Om  half 10 al slaap en om half 5 waren we allebei al klaar wakker.

ã 17 September: Hope - Revelstoke

7 uur uit bed gegaan, ontbeten en op weg via Kamloops naar Revelstoke. ±400 km. In Kamloops wat boodschappen gedaan. En het zonnetje kwam door. Het was meteen warm en bij Subway een lekker broodje gegeten. Doorrijden naar Revelstoke, komen onderweg een mooie waterval tegen met een hangbrug erover, toch maar even kijken, Errug mooi. Met een ondergaande zon rijden we naar ‘Williamson's Lake Campground’, onze camping. Het is de goedkoopste, maar wel mooier als ‘Wild Rose’. Grote kampeerplaatsen met een vuurton bij elke plaats en een tafel met bankje. Jammer vind Marco dat we niet aan de rivier staan iets verderop omdat ik al full hook-up gezegd had. Nou ja…. hier mogen we ook niet over klagen. Buiten gegeten en route verder uitgestippeld. Marco heeft vuurtje gemaakt en de maan kwam boven de bergen op.

ã 18 september: Revelstoke

Vandaag uitgeslapen: 8.30 uur, als het licht wordt ben je hier wakker, en je gat ook niet laat slapen omdat het aardedonker en ijskoud wordt. En er is verder niets. Gelukkig komt het zonnetje steeds meer te voorschijn. En we gaan varen in ’t meer. We dachten dat we een bootje met peddels kregen, maar het is meer een soort waterfiets. Ook leuk, veiliger met de videocamera van ome Gé. Alleen de volgende keer gaan we kanoën. Verder de was gedaan, alleen lijkt de wasmachine hier op de droger en andersom. Daarom had ik de kleding met sop in de droger gedaan. Kreeg daarna m’n geld terug en mocht het opnieuw proberen. Mensen zijn hier zo aardig. Ook als je de straat over wilt steken. Iedereen stopt nog voor je zelf weet dat je gaat oversteken. Zo zijn de regels ook wel hier, dat je altijd moet stoppen, maar toch. Als je hier iets van afval uit  je auto gooit kost het  je $2000 dollar. Moesten ze in Nederland maar in gaan voeren denk. ‘s Middags  zijn we boodschappen gaan doen met de camper in Revelstoke. We wilden gaan fietsen maar die verhuren ze hier niet en lopen zou je een uur over doen. Oké, alles weer inrollen dus. Alleen heel veel was dicht?? Siësta?? hier?  Oh nee het is zondag!! Kwam Marco op het heldere idee. Maar even een broodje gegeten bij een klein zaakje die wel open was. En door ’t stadje gelopen tot we bij een supermarkt kwamen die wel open was. Daarna nog naar Ierse straatmuzikanten gekeken en ‘Visitor Centre’ bezocht. Weer terug naar de camping.

ã 19 september: Revelstoke ��" Banff

Pas om 10.00 uur bij de camping weggereden, iets te laat want ik dacht dat het maar 100 km naar Banff was, maar bleek 290 km.

Regenachtige dag, laaghangende wolken, wat wel mooi tegen de bergen aan was. Aardig doorgereden, op Rogerspas naar informatiecentrum gegaan om parkpassen te halen. Verderop waren de Takakkaw Falls, 14 km via een kronkelend weggetje te bereiken. En overal zijn Japanners, busladingen vol werden uitgeladen en weer ingeladen. Nu dus ook en zo liepen we met de hele lading mee. Af en toe kwam het zonnetje even kijken, maar niet veel. Mooie waterval, maar het was zo koud dus snel weer doorgereden. In Banff helaas weinig keus aan campings, dus stonden we op Tunnel Mountain Village, een erg grote camping, die meer leek op een parkeerplaats, je stond ook met z’n allen achterelkaar. Maar het uitzicht was geweldig. Over de bergen. De lucht was helder en de maan kwam op. En we hebben de hele nacht liggen bibberen, zo koud!

ã 20 september: Banff ��" Banff

Vandaag in de omgeving rondgereden naar mooie plekjes. Eerst naar de Hoodoos, erg mooi uitzicht en je kon het Banff Springs Hotel zien liggen. Hier wat foto’s gemaakt. Daarna naar het Minnewanka meer, niet heel lang geweest want er was Bear Activity. Toen Banff ingegaan en winkeltjes gekeken, kaarten gekocht, op zoek naar ‘stamps’ die niemand had en bodschappen gedaan, moet helaas ook gebeuren. O ja en naar het Banff Springs Hotel gelopen,even kijken hoe groot het is. En het weer was nogal apart, zo scheen de zon en wilde je, je jas uitdoen en zo liepen we in de natte sneeuw. Daarna op naar Canmore, voor onze volgende overnachting maar daar was echt niets aan alleen maar Highway en daarlangs winkels en benzinestations. En tussen de Highway en de railway lag onze camping. Weer terug gereden en weer bij Tunnel Mountain Village geslapen alleen dit keer een plekje tussen de bomen, want we hadden full-hookup, dus zat je “iets vrijer”.

ã 21 september: Banff- David Thompson Resort

Vandaag voor ons doen vroeg opgestaan, we hadden veel te doen. Eerst nog even terug naar de Hoodoos om uitzicht ook nog op video vast te leggen. Toen naar Vermillion Lake om wat mooie foto’s te maken, daarna via Bow Parkway naar Lake Louise gereden. Onderweg gestopt bij de Johnson Canyon het was 1 km lopen naar de Lower Falls en 2,4 km naar de Upper Falls, maarja als je er toch al bijna bent, dus die hebben we ook bezocht. Hier was ook Bear Activity, maar de route was nogal druk, hoewel ik me niet helemaal op mijn gemak voel en achter elke boom 3 beren zie staan, toch doorgelopen gelukkig want het was erg mooi! Toen doorgereden naar Lake Louise en Moraine Lake. Lekker zonnetje vandaag maar ontzettend koud en toch zie je mensen in korte broek en sweater voorbij komen. Het meer is van gletsjerwater en ontzettend blauw of meer turquoise zeg maar. We hoorde richting de gletsjer nog een lawine, maar zagen niks. Marco las later dat als er een lawine is je dat pas 20 seconden later beneden hoort. Daarna naar Lake Moraine, minder bekend maar ook erg mooi, met een kiezelstrandje en kale boomstammen die aangespoeld waren. Hier mocht je echt paden niet op wandelen als je met minder dan 6 mensen was. Vanwege de Bear Activity. Maar dat hoeft van ons dan ook niet zo. Lekker broodje gegeten, vlammen sloegen letterlijk uit de oven bij Marco’s broodje. Toen weer verder over de Icefields Parkway, richting het David Thompson Resort, onderweg zijn we nog gestopt bij Peyto Lake. Parkeerplaats opgereden en daar zaten de bomen al onder de sneeuw. Via kronkelend weggetje het mooiste uitzicht tot nu toe gezien denk. Hoewel het niet te vergelijken is, maar  was erg hoog en indrukwekkend, de kleur van het water is echt niet te beschrijven zo blauw het lijkt wel chemisch. Het weggetje er naar toe was wel ‘slippery’. Toen Highway 11 opgereden en dan rij je echt weg van de mensen. Je komt op de weg bijna niemand tegen, wel een hert gezien. David Thompson Resort valt een beetje tegen, maar morgen toch weer verder.

ã 22 september: David Thompson Resort ��" Jasper

Vandaag ontbeten in het restaurant van de camping, was erg lekker met eggs en warme worstjes. Toen het stuk terug naar de Icefields Parkway. Ik heb een groot gedeelte naar Columbia Icefield gereden, rijdt heel makkelijk. Zo’n mooi stuk om te rijden, na elke bocht zie je weer een nieuwe verassing. Denk dat ik fotorolletjes te kort kom. Het Columbia Icefield, met onder andere de Athabasca Glacier, was wel mooi. Maar het visitors’ center was erg groot en compleet met tickets en gate-nummers, alsof je op het vliegveld stond. Wij hadden een mixed-ticket, dat houdt in 25% people from all-over the world en 75 % Japanners. Omhoog dus Japans en naar beneden Engelse uitleg. Best, alleen hadden wij wat meer van de rit met de ‘Snowcoach’ verwacht. Niet alleen omhoog naar het sneeuwplateau en weer naar beneden. Maarja we hebben het gezien. Toen doorgereden naar de Sunwapta Falls, echt alles ligt hier zo dicht bij de weg, je rijdt er zo naar toe. Ook erg de moeite waard, mooie foto’s genomen en nog even op een bankje van het uitzicht genoten. We vonden nog een telefoontje in het bos,was van de mensen die voor ons liepen,  gelukkig. Sandwich roast-beef gegeten in het restaurant,en toen door naar de Athabasca Falls, de één is nog mooier als de ander. Hier kon je over lopen en door het uitgesleten pad waar vroeger het water liep. Zo naar beneden, naar een op het oog rustig meertje, met een stenen strandje. Je kon overal komen via trappetjes en weggetjes. Toen over de Highway 93A verder richting Jasper, toen we weer de 93 opdraaide stond verderop opeens iedereen stil. Er stond een eland in de berm. Iedereen meteen camera aan, wij ook natuurlijk. Tijdje met een mannetje staan praten, die raadde ons aan om ’s ochtends vroeg te gaan rijden veel meer kans op wild. Dat gaan we morgen dus doen. Toch?? Toen de Highway-police iedereen wegstuurde doorgereden naar Whistlers onze camping voor vannacht.

ã 23 september: Jasper

Om half 8 weggereden, vroeg voor ons doen, en meteen zagen we een rendiermannetje langs de kant van de weg. Verderop nog 2 met een kleintje. De 93A opgereden, wel mooie foto’s gemaakt van stomende meren in de ochtendzon, maar geen dier meer gezien. Toen Jasper ingereden, echt koud toen we boodschappen gingen doen, in de camper met de verwarming vol aan gegeten. Toen weer terug naar Whistlers, de camping, om een full hook-up plaatsje te reserveren, dat kon, En naar Maligne Lake gereden. Viel ons een beetje tegen, zijn er niet zo lang gebleven. Ik viel ondertussen bijna in slap in de camper door de warmte en het niet goed slapen ’s  nachts. Teruggereden naar de Maligne Canyon / Falls. Erg mooi een enorm diepe kloof. Daar kun je langzaam met het water mee naar beneden lopen, soms valt het water echt tientallen meters. Kwamen ook weer de mensen tegen van de Columbia Icefield, ze hadden ons op de foto gezet en wij hun, zijn ze nu 4x tegen gekomen. Want toen we naar de 5^de brug reden, zij deden het lopend, kwamen we ze weer tegen. Zij heel verbaasd hoe snel wij daar kwamen. Op de terugweg naar de camping een hele kudde! Rendieren tegengekomen steken zo de weg over, oja ’s ochtends toen we naar ‘Goodyear’ (een winkel in camperbenodigdheden) gereden waren en de verkeerde weg namen stak er ook een kudde met een mannetje de weg over, erg indrukwekkend. Weer wat verder wilde Marco weten waar iedereen naar stond te kijken, lag er een heel groot mannetje  in een open veld. Camera weer tevoorschijn, mar we hadden daarvoor helemaal niet weggehoeven want op de camping vlakbij ons plekje liep dus ook een mannetjes rendier langs, loeiend, en ging even later lekker liggen grazen, mooi hoor.

ã 24 september: Jasper ��" Valemount

Vandaag laat van de camping vertrokken. Marco had nog over de camping gelopen naar de douches en de ‘male-elk’ naast een tentje zien liggen luid loeiend dus die mensen waren op tijd wakker denk. Het was een leuke camping, in Jasper nog wat boodschappen gedaan, kwamen weer mensen van de ‘Snowcoach’ tegen, denk voor de laatste keer, en zijn toen omhoog, langs Lake Jasper naar Miete Hot Springs gereden. We zijn naar het oude gedeelte gelopen en niet naar het nieuwere bad. Met een houten paadje (lief) liep je zo omhoog naar ’t  zwavelruikende water. Het oude gedeelte uit 1939 hadden ze gesloopt, met foto’s erbij, want door de drukte voldeed het niet meer. Toen terug gereden, naar Jasper gezwaaid en  rechtsaf gegaan richting Mount Robson. Meestal zie je de top niet omdat die in wolken gehuld is, maar we hadden geluk vandaag. Hij is erg mooi met die witte top. Even het information center ingegaan, toen doorgereden naar Valemount, camping gezocht. De meeste waren echt van die RV-plaatsen, waar je allemaal naast elkaar staat op een veld, vonden we niet leuk. Doorgereden en nu staan we op een hele rustige camping ,Canoe River Campground. We mochten zelf een plaatsje uitzoeken langs het veld en hout pakken voor het vuurtje. We zijn de enige hier! Een lief hondje kwam ons begroeten en we hebben een geweldig uitzicht En heeeel veeeeel  sterren!!

ã 25 september: Valemount ��" Clearwater

Vandaag nog een rondje over de camping gelopen en toen weer verder richting het zuiden gereden. We zouden halverwege al het Wells Gray Park inrijden maar dat was een 26 km lange onverharde weg, en de camper trilde uit elkaar. Dus weer terug, gaan morgen wel via de officiële weg. Een mooie camping gevonden met uitzicht over het meer,Dutch Lake Motel & Campground. Nog even de was gedaan en  eindelijk gekanood in een echte kano, ’s avonds geprobeerd een vuurtje te maken dat lukte niet echt, totdat de buurman het zielig vond worden en ons aanmaakblokjes gaf. Nog even buiten gezeten bij het vuur maar het wordt erg koud ’s avonds dus niet lang volgehouden.

ã 26 september: Wells Gray Park

Vandaag gaan we het Wells Gray Park bekijken, het is zonnig. Bij het Wells Gray Information Centre  eerst even geinternet dat alles goed is, want we hebben nog steeds geen bereik met onze mobieltjes, en daar kregen we gelijk uitleg over wat er allemaal te zien is. We zijn eerst naar de uitkijktoren gegaan, maar het was nogal heiig dus op zich wel mooi maar zijn snel weer verder gegaan. Naar de Dawson Falls, ook wel Little Niagara  Falls genoemd, ook erg mooi en je ziet maar weinig mensen bij al dat natuurschoon. Door naar de volgende Falls. En dat vond ik één van de mooiste, Helmcken Falls. Echt geweldig, je loopt van de parkeerplaats af door een bosje en je loopt zo naar een hek met uitzicht op een kloof en daar stort een waterval 135 meter naar beneden. Echt elke keer weer een verassing. De rest van de weg was niet geasfalteerd, en het ging regenen, nogal modderig. Je wilt niet weten hoe de camper er even later uitziet. Nog even naar Ray’s Farm geweest en kwamen de buren van Dutch Lake tegen, die ons de avond ervoor aanmaakblokjes hadden gegeven. (Denk uit medelijden omdat Marco al een half uur bezig was om vuur te maken. Heel aardig.) Maar toen we bij die boerderij waren begon het dus zo hard te regenen dat we zijn door gereden naar Clearwaterlake, was opzich wel mooi. Het is hier eigenlijk overal mooi. Maar ik vond het wel een end over zo’n weg waarbij je zowat de camper uittrilt. Weer terug naar de camping, en deze keer ging het vuur ook niet met aanmaakblokjes aan, de verwarming ook niet trouwens dus dat werd vroeg naar bed.

ã 27 september: Clearwater ��" Cache Creek

Vandaag vroeg ,7 uur, eruit, terug nar Wells Gray om beren te zien. Nee dus, wel hertjes en eekhoorns, meer liet zich niet zien. Het was bewolkt en koud, zonder verwarming ontbeten in ’t park. En toen op weg naar Cache Creek, langzaam verandert het landschap, en ’t weer trouwens ook, van heel bergachtig en groen naar steeds heuvelachtiger en landelijker met overal boerderijtjes en paarden, koeien en buffalo’s. Af en toe onderweg nog een kloofje bezocht en bij één daarvan nog met een ‘ouwe’ Duitser, was40 jaar geleden hierheen gekomen, gepraat. Het werd stralend weer! Geen wolkje meer. Uitgerust bij het Green Lake op een kiezelstrandje, je hoort daar helemaal niets! Vreemde gewaarwording. Lekker in het zonnetje gezeten, ben gelijk verbrand natuurlijk. Toen werd het landschap eigenlijk steeds kaler en naderden we Cache Creek. Weer heel anders doet echt een beetje denken aan ‘western movies’. Bij ‘Dairy Queen’ gegeten, een soort Mc Donalds.Daar werden we aangesproken door een vrouw of we uit Zwitserland kwamen. Ze vond ons goed Engels praten, Thanks! Haar schoonzoon uit Tsjechië en ze had Amsterdam een week bezocht, vond de huizen erg mooi, the decoration of it. Ik zei dat ik veranda’s aan houten huizen zo mooi vond. Ze raadde ons nog een route aan. Mensen zijn hier erg aardig en belangstellend, op sommige na dan, maar dat heb je overal, Toen naar Brookside camping gereden. Mensen uit Sasketchawan, de provincie naast Alberta, gesproken. En nu is Marco weer een vuurtje aan het proberen te maken. En er lopen jonge poesjes!! Denk dat ze wild zijn, want ze komen niet heel snel dichtbij.

ã 28 september: Cache Creek ��" Harrison Hot Springs

We zijn niet al te vroeg vertrokken, na gedoucht te hebben kreeg Marco de waterslang niet meer los. Een mannetje, dat uit een camper kwam die er zo te zien al wat langer stond, haalde meteen gereedschap en heeft ons geholpen. Toen we eindelijk los waren zijn we richting Hope gereden, over de oude ‘Goudkoorts’-weg. Langzaam verandert het landschap weer van kaal en heuvelachtig naar groener en bergachtig. In het plaatsje Lytton even gestopt, heel klein stadje met kerkje, wat huizen, winkeltjes en een schoolbus. Het warmste plekje van Canada wordt gezegd. En toen we de camper uitkwamen was het wel veel warmer als in Cache Creek en zover ligt dat er niet bij vandaan. Maar het begon hier ook te waaien en dat bleek niet echt plaatselijk te zijn, het heeft de verdere dag stevig gewaaid. Toen onze weg weer vervolgd en bij Hells Gate gestopt. Dat is een kloof waar je met de airtram overheen kunt en waar de rivier doorheen stroomt. Wij zijn lopend naar beneden gegaan. Over de loopbrug, wat winkeltjes bekeken en een ijsje gehaald. De jongen van de ijsjes had nog maar twee smaken over omdat volgende week alles dicht gaat tot april, dus we zijn net op tijd. Hij vroeg waar we vandaan kwamen, heel gesprek over sneeuw, de Rockies’s en waar hij vandaan kwam. Aardige jongen, heel enthousiast en waarschijnlijk niet veel te doen meer want het was helemaal niet druk, en de volgende klant kwam al binnen: Hey where’re you from? Alaska…. Denk dat hij heel wat verschillende landen voorbij hoort komen de hele dag. Met ijsjes weer naar boven gelopen. Uitzicht is altijd mooi en altijd is er de trein. Er loopt ook maar één weg, dus het is ook wel logisch dat in dat zelfde pad ook de trein loopt, maar je hoort hem dus ook altijd. Er zijn zelfs advertenties met de leus: ‘Away from the Highway and train’. Toen weer doorgereden naar Harrison Hot Springs. Zon was echt verdwenen en de lucht is alleen maar grijzer geworden. Door het plaatsje naar de originele Hotspring gelopen. Wat winkeltjes bezocht en een camping gezocht. Het is het Sasquatch Springs RV Resort geworden. We staan naast mensen die ongeveer dezelfde route als wij hebben gereden alleen in 3 weken met Vancouver Island erbij, en dat schijnt ook erg mooi te zijn. Maarja zij zeiden ook al 5 dagen er geweest is 3 weken te kort. En dat is met alles, er is zo veel te zien dat je een keus moet maken en overal niet te lang kan blijven.

ã 29 september: Harrison Hot Springs ��" Delta B.C.

Het regent nog steeds als we wakker worden, en niet zo zachtjes ook. We rijden een stukje terug naar Hope en bezoeken nog een art-gallery bij een native dorpje. Dan gaan we richting Vancouver, naar de Bridal Falls. Op de parkeerplaats staat nog één camper en die vertrekt net als wij komen, verder is er niemand terwijl normaal de halve parkeerplaats wel vol staat. Maar het regent nog steeds aardig door dus regenjassen aan, en op naar de waterval, 15 min lopen. Meestal is het dan iets korter, we lopen door een heel mooi bos,veel mos, varens en enkele grote bomen. Alleen de trappen lijken net kleine watervallen en voordat we er zijn, zijn onze broeken al doorweekt. Maar het  is wel de moeite waard, erg mooi zo midden in het bos. Snel weer terug gelopen en omgekleed in de camper. Gelijk doorgegaan op zoek naar de camping. Maar goed dat het vroeg in de middag was, want dat heeft even geduurd. De camping die we als eerste in gedachten hadden bleek niet op de plaats waar hij zou moeten zijn. En inderdaad, gesloopt want in 2010 zijn daar  de Olympische Spelen, en komt op die plek de schaatsbaan in Richmond, Vancouver. Bij een kantoor heeft Marco toen gevraagd naar de dichtbij zijnde camping, en dat is ParkCanada in Delta, gelijk een computeruitdraai van de route meegekregen en daar gingen we weer. Maar ook deze keer niet te vinden, dus de mensen van de camping gebeld, was het een heel andere kant op. Maar uiteindelijk gevonden. Het is zeker niet de mooiste camping, maar we waren allang blij dat we er eindelijk waren. Want heel de camper moest nog schoon gemaakt en gewassen worden.

ã 30 september: Delta ��" Vancouver ��" Squamish

Om 7 uur opgestaan om de laatste dingen in de camper te doen. Thee en koffiegezet, schoongemaakt en toen naar CruiseCanada, die we in één keer gevonden hebben, godzijdank. We waren de eerste waarvan de camper nagekeken werd, hebben nog even met 3 mensen uit Nederland gekletst die hier 4 weken waren en getrouwd zijn in Toronto. Om 9 uur opgehaald, even koffie gehaald en toen op naar Squamish. Ben zo benieuwd!

ã 1 oktober

Vandaag uitgeslapen voor ons doen, kwart over 9 toen gedoucht. We wilde naar Whistler gaan, Whistler is een mooi plaatsje, klein, erg gezellig, maar echt wat voor de rijkere mensen. We zijn ook door villawijken gereden met behoorlijke huizen,maar die waren allemaal meer dan een miljoen dollar! Dus…..leuk om gezien te hebben.  

ã 2 oktober

Vandaag naar Vancouver en weer teruggereden naar exit 13 om daar vandaan Stanley Park en Downtown te bezoeken. Bij een Shopping-mall eerst naar de bank omdat onze Visa-card ermee gestopt is (geen goed teken). En dan even tanken, alleen hebben niet alle tankstations diesel. Eigenlijk geen één in de buurt waar wij zaten, dan zouden we weer helemaal terug naar Marine Drive moeten, en ´t seintje ´low fuel´ was al aan. Toch maar gedaan in de hoop dat we het zouden halen, en dan duurt het lang! Stoplichten tegen,veel verkeer, regen maar we hebben het gehaald. De auto in de buurt neergezet en toen met de bus Downtown in, dat is het meest handig aangezien het verkeer ook op zondag snel vast staat. Dus wij met de bus, maar we wisten niet precies waar Downtown was, dus toen ik vroeg of we er waren, bij wat winkeltjes, en de chauffeur ja zei , moeten stapte we meteen uit. Alleen waren we er nog lang niet. We hebben de rest gelopen ± 3 kwartier, in de regen, wel veel gezien in elk geval en dankzij boekje  het centrum waar het ons om ging gevonden. Wel gezellig, winkels bekeken, koffie gedronken, mensen gekeken ook heel leuk, richting Stanley Park gelopen, niet ingegaan want dat is nogal groot, wel foto’s gemaakt van de skyline. Toen weer terug ,nog een heel gezoek naar de juiste bushalte want er gingen 2 nummers de goede kant op nr. 10 en nr. 17 naar Marple Loop. Eerst weer geld wisselen want ja kon alleen maar met muntjes betalen, echt een gedoe, maar goed. Weer 3 kwartier in de bus gezeten en toen met de auto om ‘t centrum heen, in de file en toen was het donker en  ‘t regende. En dan zie je op de weg van Vancouver naar Squamish niet zoveel meer. Het duurde erg lang naar mijn idee en vooral bij het werk aan de weg zie je door alle paaltjes en de schittering vooral bij tegenliggers echt bijna niet meer waar je heen moet. ‘t Vergt wat van je zenuwen (mijnes), maar we zijn er gekomen, gelukkig was de supermarkt Save on Foods! Tot 9 uur open, hebben we nog even magnetronmaaltijden gehaald en toen eindelijk naar ‘huis’. Toen om 9 uur eindelijk gegeten. Het was ons dagje wel.

ã 3 oktober

Vandaag ’s ochtends naar Alisson Lake gegaan. Mooi gebied op 5 minuten rijden van Squamish. We  hadden gelukkig mooi weer en hebben lekker gewandeld. Daarna boodschappen gedaan bij Save on Foods enorme supermarkt. Daarna zijn wij nog even winkeltjes gaan kijken en naar het Info-Centre voor informatie over Whale Watching. Dat kan ook vanuit Vancouver maar kost $100 per persoon en daar komt de tax nog bij. En ze kunnen niet garanderen dat je ze ook daadwerkelijk kunt zien, wel dat als je ze niet ziet je nog een keertje gratis mee mag. Maar aangezien het onze laatste dag is hier toch maar besloten om naar Vancouver Island te gaan, en de ferry van 6.30 uur te nemen van Horseshoe Bay naar Nainaimo. Dat betekent hier om kwart over 5 weg, in ’t donker ben ik niet dol op maar dan heb je nog wat aan je dag. En het zal best mooi zijn de tocht er naar toe. Dus ..  We hebben nasi gemaakt en de koffers alvast ingepakt (zogoed als), zodat we morgenavond bijna niets meer hoeven te doen. Ben benieuwd naar Victoria!

ã 4 oktober

 Vanochtend erg vroeg vertrokken, om kwart over 5 zaten we in de auto op weg naar Horseshoe Bay. Weer rijden in ’t donker maar zonder regen een stuk prettiger. Eerst natuurlijk nog op ’t laatst ipv naar de ferry lines, per ongeluk het dorp in. We waren 2 minuten over de geplande tijd bij de kassa’s heel netjes dus. Op de ferry was ’t mooi met Vancouver in de verte en de zon die op kwam. Alleen doordat ik niet goed geslapen had, zat ik bijna te slapen en voelde me niet heel lekker. Eén maal aan wal meteen doorgereden naar Victoria. En daar kwamen we wèèr de mensen tegen die ons fotografeerde bij de Snowcoach, en die we in Jasper en bij de Maligne Canyon ook al tegenkwamen. En dus nu in Victoria liepen we ze weer tegen het lijf, nu maar ‘tot de volgende keer’ gezegd. Winkeltjes gekeken en alvast in een internetcafé ingecheckt. Dus we zitten weer bij het raampje, hopen dat we nu wat meer zien. Terugreis verliep rustig. De ferry was wat laat en dus kwamen we rond kwart voor 8 "thuis". Morgen weer naar huis.

ã 5 oktober

Vandaag weer naar huis. Nog even de laatste dingen ingepakt en het huis schoongemaakt. Daarna afscheid genomen. En toen op weg naar het vliegveld, rekening gehouden met de drukte ivm werkzaamheden aan de weg en het tijdstip dus als alles meezit zijn we veel te vroeg maarja. Niet veel te vroeg maar gewoon ruim op tijd komen we op het vliegveld aan, nu nog zoeken naar de parkeerplaats die we hebben afgesproken. Met de shuttlebus naar de terminal, ingecheckt en door de douane. Lange rij omdat iedereen goed gecontroleerd wordt. “Zeg Amanda, weet jij waar dat schaartje gebleven is?”: vraagt Marco ineens terwijl we in de rij staan te wachten. “Eh nee”?! Nou ja, we zien wel. Toen we door het poortje moesten ging bij Marco het alarm af, hij moest z’n jas,riem en schoenen uitdoen en toen was het eindelijk goed. Tijdens dit fouilleren gingen onze rugzakken door de röntgen en daar was het schaartje! In Marco’s rugzak dus alle mensen kijken naar ons, lekker! Maar uiteindelijk konden we door lopen en moesten we wachten tot we mochten ‘boarden’ dus nog even de tijd doden met winkeltjes kijken, koffie drinken en wachten. Eindelijk konden we aan boord. Rond 13.00 uur plaatselijke tijd vertrokken we.Het eerste deel van de vlucht was het goed weer en kon je Canada goed bekijken, daarna werd het weer minder en het werd ook donker dus zag je niets meer. Na ongeveer 9 uur vliegen kwamen we aan op Schiphol, voor ons bijna bedtijd maar hier begon de dag pas het was ongeveer 8 uur. Opgehaald en thuisgebracht door Marco’s ouders. Het is maar moeilijk te bevatten dat we nu weer gewoon in Nederland zijn,maar het is echt waar, helaas.