The location of the resort is very good. located about 20 kms from sakardu valley close to kachura lake. the huts are all surrounding a small lake where the residents can boat as well. food is little expensive and not of good standard. so if you go out daily prefer taking food outside preferably from sakardu vally. one cheap and better option is mashabrum hotel. the best place to visit from here is Deosae planes and the best time to visit the place is from june to August.

Vandaag NL-RUS en ik heb na lang zoeken een hotel gevonden waar de wedstrijd live uitgezonden word. Niet gemakkelijk want ik zit op dit moment in Karimabad (2500m) , een plaats aan de Karakoram Highway, de hoogste weg-verbinding in de wereld tussen Pakistan en China.

Maar eerst nog even hoe het me verging sinds mijn laatste blogverhaal in Lahore. Vanuit Lahore ben ik vertrokken richting Islamabad om mijn visa aan te vragen voor Iran. Op de ambassade werd me verteld dat ik 2 weken moet wachten �" en dus kon ik plannen maken voor de tussenliggende tijd.  Iets waar ik daarvoor nog niet veel over nagedacht had. Van verschillende mensen had ik ondertussen begrepen dat de mooiste gebieden in het noorden van Pakistan liggen �" gebieden die ook negatief in het nieuws komen door onrust tussen lokale tribes en de Pakistaanse regering. Het is zowieso onrustig in Pakistan, met de bomaanslag op de Deense ambassade het hoogtepunt. Toen ik in Islamabad was zat de Nederlandse ambassade in een beveiligd hotel waar ik niet werd toegelaten. Maar 'op straat' merk je er niet heel veel van. Toeristen zijn welkome gasten �" je kan zo een dag spenderen door op elke hoek van de straat een kopje thee te drinken met de lokale Pakistani. Islamabad is overigens niet heel bijzonder �" een nieuwe overheidsstad met geletterde blokwijken en grijze flats.

Dus op naar Peshawar �" de 'gateway' naar Afghanistan en bekend vanwege de opium, wapens en mensensmokkel �" en het oude bruisende centrum. In Peshawar heb ik mezelf een Shalwar Kameez aangeschaft, de traditionele kleding onder de Pakistani..  In Pakistan is het not done om in shorts en een t-shirt rond te banjeren �" het liefst is alles bedekt, vooral voor de backpackende vrouwen soms irritant vanwege de hitte hier �" 40-45gr. In Peshawar ben ik met 2 Franse dames en een gids het 'illegale' gedeelte van Peshawar ingereden en hebben we het 'andere' Pakistan van dichtbij kunnen aanschouwen �" wapens (AK-47's, M-16's, Beretta's) die je kan kopen of laten namaken, opium per 100kg kan bestellen etc.. De Pakistaanse regering heeft niets te zeggen in dit gebied wat compleet gerund word door criminelen. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een door een gids geleidde tour had gedaan en het viel me zwaar tegen �" geen tours meer vanaf nu �" al kon je het illegale gedeelte van Peshawar echt niet in zonder gids. 's Nachts in het hotel konden we genieten van een vuurgevecht een paar blokken verderop tussen naar wat bleek politie en criminelen. Peshawar zelf is overigens een erg fijne stad om te absorberen (iedereen wil op de foto!).

Vanuit Peshawar ben ik samen met weer iemand die ik ontmoet had richting Chitral gereisd. Een bergdorp dat bekend staat om z'n Polo en de nabij gelegen Kalash vallei met een nogal apart bergvolk �" de Kalash. De minibus-rit naar Chitral staat nog steeds met stip op 1 in het lijstje 'vreselijkste vervoer experience”. We begonnen rond 18:00 in een volgepropte minibus met natuurlijk een 20cm zitruimte (en geen hoofdruimte) achter in de bus met de enige speaker net boven mijn hoofd. Nou zal je misschien denken �" best leuk wat muziek en gezellig naast elkaar �" maar na 16 uur met 1 tape met Allah-Allah muziek en een keienweg door de bergen word je daar toch wel redelijk chagerijnig van. Het uitzicht na het oversteken van een gletsjer met de bus daarentegen was fantastisch en rond 10:00 de volgende morgen konden we voor het eerst even een tukkie doen.

In Chitral, aan de voet van het Hinukush gebergte, hadden we het geluk dat de volgende dag de finale gepland stond van de jaarlijke free-style polo-competitie. In free-style polo is alles toegestaan en de paarden (en berijders) worden flink afgebeuld. Het publiek en het 3-mans blaasorkest gaat helemaal uit hun dak bij een score van 1 van de teams. De winnaar van het toernooi bleek gerelateerd te zijn aan het guesthouse waar ik verbleef dus er was reden voor een feestje.

Na een paar dagen in Chitral ben ik alleen doorgetrokken naar de Kalash vallei �" in het bijzonder Rumbur - die bekend staat om de kleurrijke bergbewoners �" de Kalash. De Kalash hebben hun eigen geloof, taal en gewoonten �" de vrouwen lopen in kleurrijjke outfits en kunnen niet-gedekt gekleed door het leven. Vrij bijzonder in Pakistan want van de meeste vrouwen zie je niets anders dan de ogen of sterker nog helemaal niets vanwege de burka. Wat een sprookje is het om hier rond te hiken. Samen met een Engelse jongen die op de motor de wereld over aan het rijden is ben ik naar een Afghaans dorp gehiked in de bergen �" je komt hier elke 5 km weer een ander bergvolk tegen met andere mensen, andere huizen, andere taal. Fantastisch.... Ik zou hiet gemakkelijk een paar weken kunnen verblijiven...

Maar dan toch door naar Shandur (na weer 4/5 minibussen, jeeps en lifts) en een fantastische rit door de bergen. Shandur ligt zo'n 3000 boven de zeespiegel en heeft het hoogste poloveld in de wereld waar lokale Pakistaanse teams elkaar te lijf gaan op 7/8/9 juli.. Jammer dat ik er niet bij kan zijn.. De volgende dag ben ik ingecheckt in Gilgit, eveneens een stadje aan de Karakoram Highway (KKH) waar ik even gerelaxed heb en wat voetbal gekeken heb. Ondertussen heb ik vernomen dat NL gewonnen heeft van FR en IT!! Wow!!! De volgende dag een hike gemaakt van zo'n 30km. Wat heeft Pakistan toch veel te bieden.. Ik weet nu al dat ik hier zeker nog een keer terugkom idealiter met eigen jeep en tent..

En nu zit ik dus alweer een paar dagen in Karimabad, een hub voor backpackers die richting China trekken of richting Islamabad/India gaan. Alweer zo'n plek waar je weken kan rondhangen met backpackers die graag hele dagen filisoferen over het leven, politiek �" erg gezellig..  
Morgen -probeer- ik weer richting Gilgit te reizen en dan mijn visum ophalen in Islamabad..

Ondertussen ben ik dan in de buurt van Islamabad aangekomen in de voorstad Rawalpindi. Er is hier wat meer te doen dan in Islamabad (het Almere van Pakistan) en ik zit voorlopig 'vast'.. Mijn visa voor Iran lijkt problematisch te worden �" na 2,5 week 'no response from Tehran.. ' zo verteld de Ambassade-man me elke dag via de telefoon. Ik ben nu genoodzaakt mijn visa voor Pakistan te verlengen en alvast aan een plan 'B' te werken. Misschien dan toch naar het Polo tournooi en misschien door naar China (het schijnt nu gemakkelijker te zijn een visa te krijgen)?


Word vervolgd!!
 
Epke
 

An oasis of luxury where you expect it least. These wonderful chalets are on the beaten track between the two mountain districts of Chitral and Gilgit in Northern Pakistan. They are located half way between these two places. The chalets are in an established garden of giant plain trees and walnut trees. In the season guests can pick apples or apricots right off the trees. There is internet through dial-up connection from a telephone. Absolutely secure and private surroundings

Volgens mij heb ik jullie laatst bericht uit Bangkok – op mijn weg naar Kolkata (Calcutta) in India..

Kolkata was een goede 'introductie' voor wat me te wachten stond in India – een overvolle drukke stad met veel verkoopgrage sujetten :-) Op het vliegtuig had ik een Thais en een NL meisje ontmoet waar ik een taxi mee kon delen naar de binnenstad. Het vinden van een goedkope (maar toch aangename) hotelkamer viel nog niet mee maar uiteindelijk hebben we ingecheckt in een of ander vaag hotel gerunt door eigenaar uit Bangladesh.
De eerste avond hadden we goed ingeluid door samen met een vreemde doch vriendelijke marktkoopman die ons meenam naar een luxe restaurant met een 'view' van de stad.. Na een paar biertjes zijn we er maar tussenuit gepiept, de rekening moest en zou door de marktman betaald worden. Achteraf een vrij unieke ervaring in India.
Calcutta is een chaotische miljoenenstad met een paar toeristische 'must-do's' (zoals de woning en tombe van Moeder Theresa) – die we enigszins hebben gedaan – al waren de meest indrukwekkende ervaringen wel de Indiers en de kennismaking met India zelf. Een paar kernwoorden: armoede, chaos, stank, lawaai, mystiek, geloof en natuurlijk de 'rupee', de Indiase munt. Alles in India draait om geld – en afdingen op eingenlijk alles is een must – 80% afdingen is vrij normaal. Het Thaise meisje bleek erg spiritueel en kunstzinnig te zijn en ze heeft ons NL-ers (verder) ingewijdt in Buddhisme en de bijbehorende rituelen. Haar vriendje kwam wat later 'over' dus ik ben wat eerder doorgereist met de NL helft naar Varanassi.
Varanassi staat bekend om de 'Ghat's', 'badplaatsen' aan de Ganges waar je gezuiverd kan worden door het heilige water uit de Ganges en waar lijken ritueel worden verbrand – om uiteindelijk in dezelfde 'badplaats' terecht te komen. Na ingecheckt te hebben in een top guesthouse zijn we even gaan kijken naar de belangrijkste lijkverbrandingsplaats – een ervaring waarbij de rillingen over je lijf lopen.. Je kan de gezichten van de lijken gewoon zien terwijl ze op de brandstapel liggen. De 'Ghat's' zijn ook erg bijzonder met allerlei guru's, gelovigen en oranje en rood geklede pelgrims die zich te goed doen aan het vieze Ganges water (1,5 mln bacterieen op 1cm3 water ipv 10.000 toegestaan)
Na 3 dagen Varanassi stond Agra op het programma. Jaipur was niet echt een optie omdat de hele stad was afgesloten door rellen met de Gajjar – een stam die vecht om erkenning door de staat. Er waren al 40 mensen omgekomen. Omdat ik Agra – met de Taj Mahal als main attraction – in 1 dag wou 'doen' en de NL dame wat langer wou blijven zijn we daar gesplitst en ben ik de Taj Mahal gaan bewonderen. Vreemd genoeg kreeg ik er een brok van in m'n keel – had ik niet verwacht. Wat een prachtig monument.. Het verhaal er omheen is ook erg ontroerend – het is een tombe voor de 2de vrouw van een Mughal leider. Het hele ding is opgebouwd uit prachtig wit marmer met schitterende ornamenten en het 'verdriet'    van de Mughal over de dood van zijn vrouw komt er goed over.
Diezelfde avond ben ik afgereisd naar New Delhi, de hoofdstad van India. Weer een erg drukke miljoenenstad – waar mijn voornaamste activiteit bestond uit het verkrijgen van een Pakistaans visum. Het Pakistaanse visum heeft me heel wat energie gekost: stempels, goedkeuring van de NL ambassade, interview, op en neer gereis – maar uiteindelijk zit de sticker in het paspoort. Erg fijn. Delhi is verder een fantastich shoppersparadijs – je kan hier voor een habbekrats een hele nieuwe garderobe aanschaffen. Omdat ik niet zo'n shopper ben (en ik inmiddels had kennisgemaakt met de Indiaase buikgriep) had ik mezelf getrakteerd op een luxe hotel met TV en airco en een niet-gedeelde badkamer.. Het is inmiddels ook bloedheet – 40+ graden, dus je kan zowieso niet de hele dag actieve dingen doen.. Ondertussen was het ook al onrustig in Delhi door de Gujjar die de protesten hadden verplaatst naar Delhi.
De volgende bestemming was Amritsar, in het noordwesten van India. Het reizen in India is overigens erg relaxed – de treinen rijden op tijd, zijn goedkoop en redelijk comfortabel. Zo niet de trein naar Amritsar waar ik 8 uur gedeeltelijk uit de trein gehangen heb omdat het zo druk was :-) Een bijzondere ervaring en achteraf leuk.. Op het moment zelf denk je daar af en toe wel anders over..
Amritsar is een heilige Sikh plaats waar ik in de heiligste plaats heb overnacht (in de tempel). De overnachting is in principe gratis maar je kan een donatie geven. De Sikh, bebaarde zwaarddragende Indiers, zijn reuze aardige mensen en erg geinteresseerd in waarom je in godsnaam naar hun tempel komt kijken. Amritsar is ook de 'entree' naar Pakistan – de enige grensovergang.  Met m'n Pakistaanse visum ben ik 2 dagen daarna naar Pakistan afgereist, veel te laat.. Ik had begrepen dat de grensovergang tot 5 uur open was maar dat bleek 4 uur te zijn (toen ik om 3:50 aankwam). Ik ben dus de grens overgesprint – een kleine 1,5 km.. Valt niet mee met een backpack. De Pakistaanse grenswachters waren niet erg blij..
Bij aankomst in Pakistan valt meteen op dat mensen gemeend vriendelijk zijn.. Iets wat je in India niet altijd meemaakt.
Ik kon na een uurtje pauzeren meteen aanschuiven voor de 'closing ceremonie', een ritueel waarbij Pakistaanse en Indiaase soldaten elkaar uitdagen met clowneske vertoningen – ondersteund door honderden Pakistani en Indiers aan de andere kant.
Daarna ben ik op een bus gesprongen richting Lahore waarbij het weer opvalt dat mensen onaards vriendelijk zijn – in 1 uur in de bus heb ik 5 telefoonnummers gekregen voor hulp, rondleidingen, een keer op de koffie komen of overnachting. Niet normaal meer :-) Een gast is voor Pakistani (in het algemeen meer Islamitische mensen) een godsgeschenk en dat merk je aan alles hier. Overal word je uitgenodigd voor thee, een babbeltje, eten, rondleidingen – en dat alles zonder daarvoor een tegenprestatie te vragen. Alles is gemeend vriendelijk.. Wat een fantastisch land is het!!
In het hostel viel ik met m'n neus in de boter met een 'sufi' avond waarbij een plaatselijke band treurige maar opzwepende Sufi-muziek presenteerde en er tot in de late uurtjes gedanst werd.
Vandaag heb ik via-via vernomen dat er een bomaanslag heeft plaatsgevonden op de Deense ambassade – vreselijk.. Iedereen is het hier daarmee eens – het is een kleine groep die het leven hier onmogelijk maakt voor een hele bevolking.
 
Nu ben ik nog in Lahore maar morgen of overmorgen ga ik naar Islamabad om een poging te ondernemen een Iraans visum te bemachtigen – geen gemakkelijke opgave. Het schijnt tussen 4 dagen en 3 weken te duren voordat je het visum krijgt. Daarnaast heb ik een 'Letter of Recommendation' nodig van de NL ambassade die inmiddels de ambassade hebben verlaten en in een hotel zitten. Daarna wil ik over land naar Iran en dan door naar Turkije – ik vermoed dat Turkije dan de eindbestemming word en ik dan terug vlieg naar NL.
Enfin, weer genoeg avontuur voor de boeg.
Tot later!

Epke

My next destination in Lahore was the Royal Fort. This Fort has great historical significance & one of the prime tourist spot, not to be missed at any cost. And i was so delighted to see it after almost 15 or more years, that a lot of restoration work has been completed and still in process to give it the best original look.

As soon as you enter the place (or any such places) it feels as if you have gone back in time, and amazed to see the depth, skill, intelligence & hard work of the workers & engineers of that time. For me it was a perfect place to get a break from the routine artifical life of modern world & enjoy the moments of preserved silent history.

The foundation of Lahore & its Fort is attributed to Lauh, the son of RAMA of epic age (1200-800 BC). Till 1566AD, the Fort was conquered, destroyed & re-built many times by the successive rulers and around the mid 16th Century the Mughal king Akbar rebuilt the fort in solid brick masonary on its earlier foundations. Later successive Mughal rulers built palaces, tombs & extended gardens in the fort...From mid 18th to 19th century it was captured by the Sikh rulers and around 1846 it was occupied by the British, till the formation of Pakistan.

Most recently in early 21st century, around 2008, it was captured by me..:)

Any visitor to Lahore must visit the Food Street project in Gawalmandi. We, in India, love to eat as much as the Pakistanis do and probably have more variety of cuisine than them. Yet the very sight of Food Street makes you salivate.

At first sight, it is a non descript kind of street, not very long, off the infamous Laxmi Chowk of Lahore and it consists essentially of street side restaurants, juice, milk and sweet shops all bunched together on this short stretch. During the day it could be any one of Laxmi Chowks busy lanes bustling with traffic, smog and rickshaws that dart around in a most unpredictable and almost psychotic manner. As the sun begins to set, the auto workshops and their ilk start pulling down the shutters and as darkness falls, the rather unkempt, typically untidy street starts to metamorphose. Within minutes, out come the tables, and the street-side pots and pans, and on go the flames. However, it is only when the lights that are designed to illuminate the decorated rooftops of the surrounding ancient houses are switched on, that Food Street well and truly comes alive!

By about 8, the crowd starts swelling and soon there won't be a spare inch in sight. We arrived early, to avoid the throngs and to be able to leisurely gorge on most of the items on offer. There is not much on Food Street that caters to vegetarians. For most locals vegetarianism is something that is inconceivable and most Pakistanis are devout carnivores. As we tucked into platefuls of deliciously juicy tikkas, we were thankful for this fact. It was a good thing that the street was cordoned off to traffic from late evening because considering the amount we ate here; the long walk up and down the street became essential.

Walking further along the brightly decorated and kite-festooned street, there were mounds of channa (chick peas) on display - spiced to perfection and served with fried dough puris - a totally Lahori experience. It was a cause for concern that most of the food was deep fried in gallons of oil and ghee. But for that one night cholesterol levels could be damned!

There were plenty of places along the street offering the usual fare of chicken tikka and seekh kebabs. But the dish of the night was the fabulous Batair or partridge. Beautifully spiced, the meat was sumptuous and probably the most memorable thing we feasted on the entire trip. The fish, freshly fried, had also been highly recommended to us and judging by the crowds flocking to the shop, it must have been a little special. One bite and we were convinced. The food was never ending. There were shops selling another traditional dish- nihari or tender roasted beef or meat in thick gravy. There was also the Frontier specialty- the Chappal kebab which is spiced minced beef fried to perfection in a wok like frying pan.

A common misconception is that food street is all about food. Rather the sweet shops here tend to outdo the food kiosks. Massive mounds of sugary sweet halwa, hot gulab jamuns and the Lahore famous Chaman’s ice cream awaited us at the end of our extravagant meal. But it was that heavenly Phirni in mud bowls which concluded the night. It was not overly sweet and yet when it smoothly slipped down our throats it gave the biggest sugar rush possible.

That night I went to bed thinking that every city in the world should have one such place to be enjoyed by the rich and poor alike. Food should be the ultimate religion and Food Street, its Mecca.

A big thank you to Mr and Mrs Babur Awan and their lovely family.

They took us under their wing and did so many things for us! They truly are a generous,friendly,hospitable,thoughtful family. They showed us around Lahore and let their home-helper Gullam Mustafah be with us to give us anything we needed. They were all so helpful and full of answers for our questions about what life for a Pakistan family is like, and we felt a part of it. Especially after meeting so many more of the family at the wedding celebration they invited us to.

Truly a memorable family,City and country. Thank you Babur.thank you Pakistan.

It is again test entry to test weather it is or not

Some pics of Pakistan

Badshahi mosque is the largest mosque in Pakistan (Lahore), capable of seating 100,000. Built in 1674 by Mughal Emperor Aurenzeb, the last of Mughal ruler. The mosque is attached to the Royal Fort. Just for information, Aurangzeb is the son of Mughal emperor Shah Jahan, builder of Taj mahal in India (Agra).

For me it was a pleasant experience, photographing this Mosque, as i saw a lot of improvement in preservation activities. In the past things were lax but a lot good is being done at the moment to protect this precious heritage and also few other important world heritage monuments. I believe,still a large amount of time, money & attention needs to be invested in this area as there is a lot of potential in this city to attract tourists. India has done pretty well in this regard.

About Islamabad

Combining a rich history, the confluence of many a civilisation and temperate climate, Islamabad - the capital city of Pakistan, is one of the most beautiful cities in the South Asian region. Wide, tree-lined streets adorn the various sectors and zones of the city, making it accessible and spectacular. Administratively, the city is located within the Islamabad Capital Territory, which is federally controlled, even though historically Islamabad has been a part of the Punjab province; more specifically the Potohar Plateau. A meticulously planned city by renowned town planners Doxiadis Associates, Islamabad is the fastest growing city in terms of population, economy and urban development. As this trend continues, the city is shedding its reputation as a city without character, and is fast becoming truly metropolitan.

Capital of Pakistan

The name Islamabad (City of Islam, or City of Peace) was carefully chosen to reflect Pakistan's ideology. It was coined by a Pakistani teacher during the Government of Ayub Khan. Islamabad is located 8 miles north of Rawalpindi's city center. In contrast to its twin city Rawalpindi, Islamabad pictures a lushfully green and peaceful atmosphere. It is a city of wide tree-lined streets, large houses, elegant public buildings and well organized bazaars. Sidewalks are shaded and safe behind rows of flaming jacaranda and hibiscus trees. Beautiful parks filled with Roses, jasmine and bougainvillea add to the beauty of this dreamland.

Coming back to its origin and history...The master plan of Islamabad was prepared in 1960 by M/s. Constantinos Doxiades, a Greek firm of Architects. Construction started in October 1961. The city came into life on 26 October 1966, when the first office building of Islamabad was occupied. It is a carefully planned modern city of Pakistan. There are ample opportunities for walking, jogging, hiking and trekking around Islamabad in the lush green Margalla Hills. The Margalla Hill range offers excellent hiking and partying opportunities with magnificent vistas opening on all sides. A network of trails having more than 120 kms length has also been developed for enthusiastic hikers.

The urban area is divided into eight zones: administrative, diplomatic, residential, institutional, industrial, commercial, greenbelt, and a national park that includes an Olympic village. Islamabad hosts many well-organized parks and gardens, mosques, universities and shrines, Museums and archaeological sites. Lok Virsa, the National Cultural Center and Museum off link Road, has exhibits, handicrafts, and examples of dress from different regions of Pakistan. If you have a half day or more at your disposal, a pleasent walking excursion would be to the cave tomb of the areas most important saint, Bari Imam. For Shopping enthusiasts, Islamabad has many Bazaars like Aabpara, Super, Jinnah Super, Blue Area etc. Apart from such excursions one may visit the Shakar-Parian hill top, the Beautiful Jasmine Garden, the Rawal Lake, the Pir Suhawah hill top and Daman-e-Koh. Faisal Mosque is in-itself a beautiful piece of architecture and a must see. For jogging and soft core walks Fatima-Jinnah's huge park is an ideal spot. In sport activities one can find golf courses and bowling alleys along with a few cricket and football grounds. With such varied attraction Islamabad poses to be an all-time favourite amongst tourists coming from within and outside Pakistan.

Ayubia Chair Lifts.

A cluster of four small hill stations of Khanaspur, Khairagali, Changlagali and Ghora Dhaka is called Ayubia and was named after former President Ayub Khan. The complex is spread over an area of 26 KM. The central place of Ghora Dhaka has Chair Lifts, which gives a panoramic and mesmerizing view of the surrounding. Ayubia is 38 KM from Abbottabad.

Dungagali is a picturesque small resort situated on the slopes of the Mukshpuri hill (2,376 meters.). It commands a charming view of a series of wooded spurs projecting towards the river Jhelum on the western side. From Dungagali one can climb the 2,813 meters peak of Mukhshpuri, which is the highest point in the range. Natural springs abound on the slopes. It is 34 KM from Abbottabad.

Nathiagali is clad in pine, walnut, oak and maple trees, is the prettiest hill resort in the Galliat region. It can be approached both from Murree and Abbottabad. It is 32 KM from Abbottabad as well as from Murree. Nathiagali is 2501 meter above sea level and is surrounded by lush green lofty mountains. Breathtaking landscapes, spring water and fresh air make it one of the most peaceful hill stations in Pakistan.

Thandiani means “cold” in the local language. Therefore being a cool place it got the name of “Thandiani”. It is 2,700 meters above sea level on a small plateau surrounded by pine forests. This beautiful spot can easily be approached from Abbottabad, and is 31 KM from main Abbottabad City and 25 KM from Thandiani-Nathiagali crossing. The drive takes more or less 80 minutes from Abbottabad with lovely views on both sides of the road. The road rises more than 1,219 meters above Abbottabad. On the way along with tall majestic pine trees you come across groups of monkeys. The major place on the way is Kalapani at 23 KM from Abbottabad. It has a beautiful local Dak bungalow. Hule Ka Danna is about two KM North of Thandiani. It is one of the most beautiful glades in the region.

Thandiani offers lush green lovely views. At night the lights of Abbottabad District and Azad Kashmir are clearly visible. To the East beyond the Kunhar River, may be seen the snow covered mountain ranges of Kashmir, to the North and NorthEast, the mountains of Kohistan and Kaghan are sighted, to the NorthWest are the snowy ranges of Swat and Chitral.

Abbottabad is the gateway to the formidable Karakorams, the enchanting Himalayas and the deadly Hindukush. The great Karakurram Highway passes right through the heart of the city. Due to that, Abbottabad continues to be a transit city for tourists. Abbottabad is the junction from where one can go to places like Hunza, Gilgit, Skardu and Indus Kohistan, of the Karakoram Range. One can reach Swat, Swati Kohistan, Dir and Chitral of the Hindukush Range. One can approach Naran, Saif-ul-Muluk Lake, Shogran and Babusar Pass of the Himalayan Range. Neelum, Lipa and Jhelum Valley of beautiful Azad Kashmir are also connected through Abbottabad.

While other hill stations are deserted during winter this place has visitors due to the bracing winter. The place has beautiful gardens, Jinnah Garden, Ladies Garden and another garden maintained by the Cantonment Board. To the splendid stretch of turf with plenty of room for polo, football, hockey and golf. At the back of the station, to the West, is the Brigade Center, ideal for walks and picnic. The Cantonment area of Abbottabad is still very British. The European bungalows, the club, the church and cemetery are still there. Abbottabad is an hour's drive from Nathiagali, the summer capital of the North West Frontier Province, emerging steeply through beautiful valleys with trees right to the riverbed.